III SA/Po 643/24

Dnia 25 marca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2025 roku sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. Sp.k. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 września 2024 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 27 września 2024r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 lutego 2024r. o nałożeniu na [...] sp. z o.o. w [...] (dalej: strona, skarżąca) kary pieniężnej w wysokości 10000 zł z tytułu naruszenia ustawy o transporcie drogowym. W toku postępowania ustalono następujący stan faktyczny. W trakcie kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 8 stycznia 2024 r. stwierdzono wykonywanie przewozu zespołem pojazdów, składających się z ciągnika siodłowego marki [...] o nr rejestracyjnym [...] oraz naczepy ciężarowej marki [...] o nr rejestracyjnym [...] Zestaw ten z przodu nie był oznakowany tablicą informująca o przewozie odpadów (przewożono papier i tekturę) – tablicą zawierającą literę A. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 20 lutego 2024r. o nałożył na [...] sp. z o.o. w [...] karę pieniężną w wysokości 10000 zł z tytułu naruszenia ustawy o transporcie drogowym. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że doszło do naruszenia prawa – wykonywania przewozu drogowego odpadów bez oznakowania środków transportu – tj. naruszenia art. 92 a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. 2022, poz. 2201 ze zm., dalej: u.t.d.) oraz lp. 4.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Od powyższej decyzji zostało wniesione odwołanie. W uzasadnieniu odwołania strona skarżąca wskazała, że tablica koloru białego zawierająca literę A była przymocowana do pojazdu, ale musiała odpaść w trakcie wykonywania przewozu. Podkreślono, że w dacie kontroli panowały bardzo niekorzystne warunki atmosferyczne, gwałtowne i silne porywy wiatru, które były przyczyną braku tablicy koloru białego, zawierającej literę A. Strona nie miała wobec powyższych okoliczności wpływu na powstałe naruszenie przepisów prawa. Główny Inspektor Transportu Drogowego wyżej wskazaną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że naruszenie przepisów prawa było bezsporne. Zdaniem organu odwoławczego strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Brak więc też było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Zdaniem organu odwoławczego to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, gdyż to przedsiębiorca wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu. W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego strona zarzuciła organowi błąd w ustaleniach faktycznych mających wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W konkluzji skargi skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie obu decyzji. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym wypadku sąd skargę oddala art. 151 p.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych kryteriów, kontrola legalności wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa ustrojowego, materialnego, jak też procesowego. Materialnoprawną podstawę wydanych wobec strony skarżącej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. 2022, poz.2201 ze zm.), w tym art. 92a-92c i załącznik nr 3 do tej ustawy poz.: lp. 4.8 załącznika nr 3 do u.t.d., jak również art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21, z późn. zm.) oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz.U. 2016, poz.1742). Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d., podmioty wykonujące przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem ponoszą odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Obowiązki lub warunki przewozu drogowego to - zgodnie z art. 4 pkt 22 tej ustawy - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących Polskę umów międzynarodowych, wymienionych w art. 4 pkt 22 lit. a-y u.t.d. Stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 zł do 40 000 zł za każde naruszenie. Z tym, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć kwot określonych w art. 92a ust. 5 u.t.d., uzależnionych od średniej liczby kierowców zatrudnionych przez kontrolowany podmiot w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli nie może przekroczyć 15.000 zł Na wstępie Sąd zaznacza, że strona skarżąca nie kwestionuje ustaleń faktycznych organu, ani oceny prawnej dokonanej w zaskarżonej decyzji, co do naruszeń sklasyfikowanych w decyzjach, a stwierdzenie wobec strony tych naruszeń nie budzi również zastrzeżeń rozpoznającego niniejszą sprawę Sądu. Kwestionowane jest wyłącznie zaniechanie wyłączenia odpowiedzialności prawnej przewoźnika. W toku postępowania ustalono następujący stan faktyczny wskazujący, że w trakcie kontroli drogowej przeprowadzonej przez właściwy organ w dniu 8 stycznia 2024 r. stwierdzono wykonywanie przewozu ww. zespołem pojazdów, który z przodu nie był oznakowany tablicą informująca o przewozie odpadów (papieru i tektury) tablicą koloru białego z umieszczoną na tej tablicy wielką literą "A". Doszło więc zdaniem organu do wykonywania przez skarżącą przewozu drogowego odpadów bez oznakowania środków transportu – naruszenie lp. 4.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Naruszenie powyższego obowiązku skutkowało nałożeniem na stronę skarżącą sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej o wysokości wskazanej w lp. 4.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, a więc w wysokości 10000 zł. Skarga w istocie opiera się na zarzucie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a polegających na brakach w postępowaniu dowodowym i niedostatecznym rozważeniu przez organy okoliczności wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy za powstałe naruszenie. Na wstępie analizy kontrolowanej judykacyjnie sprawy wskazać należy, iż art. 92a ustawy o transporcie drogowym, stanowiący podstawę wymierzenia skarżącej kary pieniężnej, ustanawia odpowiedzialność administracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy, która ma charakter obiektywny (por. np. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 2460/11). Nie jest ona uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków oraz warunków przewozu drogowego, a zatem określona w art. 92a ustawy o transporcie drogowym kara pieniężna jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem (por. np. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 3554/16; wyrok NSA z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 2096/17). Nałożona zaskarżoną decyzją sankcja administracyjna ma zatem przede wszystkim znaczenie prewencyjne, a istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów (por. np. wyrok NSA z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt II GSK 3116/17). Celem tej kary jest zapewnienie przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewnieniu wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Z tego punktu widzenia system sankcji przewidzianych przez przepisy ustawy o transporcie drogowym stanowi przejaw interwencjonizmu państwowego w sferę, która została uznana przez ustawodawcę za szczególnie istotną. Z powyższego jednoznacznie wynika, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa też ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Przepis art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ustanawia zatem domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Z tego powodu, co do zasady, bez znaczenia pozostają okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń u przewoźnika. Podkreślić należy, że art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, stanowiący podstawę normatywną wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika, ma charakter wyjątkowy i podlega interpretacji ścieśniającej. Odpowiedzialność podmiotu prowadzącego działalność transportową jest bowiem rygorystyczna z powodu dążenia do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Dla zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek, tj. brak wpływu przewoźnika na powstanie naruszenia, oraz wystąpienie naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd zgodnie z którym za określoną w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawie o transporcie drogowym okoliczność egzoneracyjną, w pierwszej kolejności przyjmuje się siłę wyższą, rozumianą jako zdarzenie pochodzące z zewnątrz, którego następstwa nie można było przewidzieć i którego następstwom nie można było zapobiec, pomimo dołożenia należytej staranności. Za okoliczność taką przyjmuje się też wyłączną winę osoby trzeciej, za której działania przedsiębiorca nie ponosi odpowiedzialności. Za okoliczność taką nie można natomiast uznać zachowania pracownika przedsiębiorcy (kierowcy), którym posługuje się on przy realizacji danego zadania przewozowego, nawet gdyby było ono zawinione (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 280/16; wyrok NSA z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt II GSK 3353/16). Zatem określone w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym przesłanki wyłączające odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy odnoszą się wyłącznie do sytuacji wyjątkowych, ponadprzeciętnych, odbiegających od standardowych stanów faktycznych, których profesjonalny przedsiębiorca przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć, a co za tym idzie nie miał wpływu na ich powstanie. Uzupełniając powyższe dodać należy jeszcze, że to do przedsiębiorcy należy inicjatywa dowodowa mająca dowieść, że w sprawie zaistniały okoliczności umożliwiające uwolnienie się od odpowiedzialności. Wskazać też należy, że protokół kontroli będący w niniejszej sprawie dowodem do wymierzenia kary stronie skarżącej jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. To, co zostało w nim urzędowo potwierdzone objęte jest więc domniemaniem zgodności z prawdą. Domniemanie to może zostać obalone na skutek przeprowadzenia innych dowodów w toku postępowania administracyjnego. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż dowód z dokumentu urzędowego jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, to jest inspektorów i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1062/09; wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 440/14). Ponadto należy zauważyć - odwołując się w tym zakresie do treści art. 74 ust. 2 zdanie 2 ustawy o transporcie drogowym, że kontrolowanemu przysługuje prawo odmowy podpisania protokołu, jednakże w każdym przypadku odmowa złożenia podpisu przez kontrolowanego powinna być odnotowana w protokole ze wskazaniem jej przyczyny. Natomiast w sytuacji, gdy kontrolowany nie zgadza się z zawartą w protokole treścią winien wnieść zastrzeżenia (art. 74 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym). Zatem protokół, jako dokument urzędowy, korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzony jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który podpisał go bez zastrzeżeń, nie korzystając z możliwości wniesienia uwag, co do treści stwierdzonych tam ustaleń. Stosownie do uczynionych powyżej uwag to strona skarżąca winna wykazać, że ustalenia zawarte w protokole kontroli nie oddają rzeczywistego stanu rzeczy. Podkreślić należy, że kierowca strony skarżącej wskazał w protokole, że nie wnosi zastrzeżeń do protokołu kontroli z dnia 8 stycznia 2024 r. (k. 12-14 akt administracyjnych). Wskazać też należy, że zgodnie z art. 24 ust. 6 ustawy o odpadach, środki transportu odpadów są oznakowane w sposób zgodny z przepisami wydanymi na podstawie ust. 7. Na podstawie art. 24 ust. 7 tej ustawy, minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania dla transportu odpadów, w tym dla środków transportu i sposobu transportowania, oraz oznakowania środków transportu, biorąc pod uwagę właściwości odpadów i ich wpływ na środowisko oraz bezpieczeństwo życia i zdrowia ludzi. Na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. 2013, poz. 21 z późn. zm.), zostało wydane rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz.U. 2016, poz. 1742), które w § 9 ust. 1 stanowi, że środki transportu odpadów stanowiące pojazd albo zespół pojazdów w rozumieniu ustawy z dnia 20 września 1997 r.- Prawo o ruchu drogowym oznacza się tablicą: 1) koloru białego o wymiarach 400 mm szerokości i 300 mm wysokości; 2) na której umieszcza się napis ODPADY naniesiony wielkimi literami koloru czarnego o wysokości minimum 100 mm i szerokości linii minimum 15 mm. Jeżeli ze względu na wielkość lub konstrukcję środka transportu brakuje na nim powierzchni do umieszczenia tablicy o wymiarach określonych w ust. 1 pkt 1, dopuszcza się zmniejszenie: 1) wymiaru tablicy do minimum 300 mm szerokości i minimum 120 mm wysokości; 2) wysokości napisu "ODPADY" do minimum 80 mm i szerokości linii do minimum 12 mm. W § 10 ust. 1 ww. rozporządzenia wskazano, że w przypadku środków transportu, o których mowa w § 9 ust. 1, przeznaczonych do transgranicznego transportu odpadów, zamiast oznakowania wskazanego w § 9 dopuszcza się oznakowanie środków transportu tablicą: 1) koloru białego o wymiarach 400 mm szerokości i 300 mm wysokości; 2) na której umieszcza się wielką literę A koloru czarnego o wysokości minimum 200 mm i szerokości linii minimum 20 mm. Oznakowanie umieszcza się w widocznym miejscu z przodu środka transportu, na jego zewnętrznej powierzchni (§ 10 ust. 2). Oznakowanie powinno być czytelne i trwałe, w tym odporne na warunki atmosferyczne (§ 10 ust. 3). Wzór oznakowania środków transportu przeznaczonych do transgranicznego transportu odpadów określa załącznik nr 2 do rozporządzenia (§ 10 ust. 4). Organ prawidłowo podkreślił, że w toku czynności kontrolnych ujawniono brak wymaganego zgodnie z art. 24 ust. 6 i 7 ustawy o odpadach oznakowania środka transportu białą tablicą z napisem "ODPADY" lub literą "A", w widocznym miejscu z przodu pojazdu, zgodnie z powołanymi przepisami rozporządzenia. WSA wskazuje, że stosownie do treści ww. rozporządzenia oznakowanie środków transportu odpadów, powinno być czytelne i trwałe, w tym odporne na warunki atmosferyczne. Tymczasem w okolicznościach kontrolowanej judykacyjnie sprawy organ wykazał, że tablica zawierająca literę "A" nie została umieszczona w kontrolowanym pojeździe. Naruszenie wskazanych wyżej przepisów wywołuje – jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy - ten skutek, że po stronie organu administracji publicznej powstaje obowiązek nałożenia na podmiot wykonujący przewóz drogowy kary pieniężnej, określonej w załączniku nr 3 do u.t.d. (art. 92a ust. 1 i ust. 7), chyba że zachodzą okoliczności wyłączające odpowiedzialność tego podmiotu, wymienione w art. 92b ust. 1 lub 92c ust. 1 i 2 u.t.d., których treść została przytoczona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (k. 8 -10 uzasadnienia). Organ odwoławczy prawidłowo też stwierdził, że odpowiedzialność za naruszenie przepisów, których katalog został zawarty w załączniku nr 3 do u.t.d., nie opiera się na zasadzie winy. Jest to odpowiedzialność ex lege (na mocy ustawy), z której podmiot wykonujący przewóz może się zwolnić, ale po wykazaniu przynajmniej jednej z normatywnych przesłanek, przy czym to na stronie postępowania spoczywa ciężar dowodu w tym zakresie. WSA stwierdza, że organy prawidłowo ustaliły, że niniejszej sprawie brak jest okoliczności wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy wykonującego przewóz, a określonych w wyżej cytowanym art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Strona skarżąca podniosła, że nie była świadoma nieprawidłowości w zakresie naruszenia wskazanego w lp. 4.8 załącznika nr 3 do u.t.d. albowiem obowiązkowa tablica odpadła na skutek złych warunków atmosferycznych. Okoliczności wskazane przez stronę zostały bowiem prawidłowo ocenione przez organy, jako niepotwierdzające istnienie przesłanek wyłączających odpowiedzialność, zawartych w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Istotnie bowiem nie dotyczą one sytuacji wyjątkowych, ponadprzeciętnych, odbiegających od standardowych stanów faktycznych, które profesjonalny przedsiębiorca przy zachowaniu najwyższej staranności nie był w stanie przewidzieć, a co za tym idzie nie miał wpływu na ich powstanie. Jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy z opisu stanu faktycznego sprawy zawartego w protokole kontroli drogowej, protokole oględzin pojazdu oraz dowodu z zeznań świadka jednoznacznie wynika, że w momencie zatrzymania do kontroli drogowej pojazd w ogóle nie był oznakowany tablicą informującą o przewozie odpadów tj. tablicą koloru białego zawierającą literę A. Zarówno protokół z kontroli drogowej jak również załączona do niego dokumentacja zdjęciowa wykonana w chwili kontroli nie potwierdzają, aby za przednią szybą pojazdu znajdowała się taka tablica. Kierujący transportem w trakcie czynności kontrolnych jednoznacznie wskazał: "Nie sprawdzałem przed wyjazdem, czy pojazd którym będę się poruszał jest wyposażony w tablicę z napisem ODPADY lub tablicę z literą A. O braku prawidłowego oznakowania tablicą dowiedziałem się dopiero od kontrolującego podczas kontroli drogowej." Dodać też należy, że strona skarżąca, jako profesjonalista na rynku transportowym powinna przed rozpoczęciem przewozu upewnić się, w szczególności w okresie zimowym czy właściwe oznaczenie pojazdu zostało na nim umieszczone w sposób trwały. Podobnej kontroli pojazd powinien być poddany po każdej przerwie, czy postoju w trakcie dokonywanego transportu odpadów. Tym samym w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do uznania, iż strona skarżąca dopuściła się naruszenia ww. przepisów prawa skutkujących nałożeniem kary pieniężnej, o której mowa w decyzjach organów administracji publicznej. W świetle powyższego, w wydanych decyzjach organy prawidłowo nie dopatrzyły się podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznaje, że powyższe opisane w zeznaniach przez świadka (kierowcę) okoliczności świadczą o nienależytym nadzorze dokonywanym przez stronę skarżącą, a okoliczność ta wyłącza możliwość zastosowania instytucji wyłączenia odpowiedzialności administracyjnej przewoźnika za wykazane, w kategoriach dowodowych, naruszenia ustawy. Sąd wskazuje, że strona skarżąca na żadnym etapie postępowania administracyjnego, jak również w skardze, nie wskazała - jako przyczyny stwierdzonych naruszeń - okoliczności mających charakter nadzwyczajny, których wystąpienie jest niezbędne do zastosowania normy art. 92c u.t.d. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazał, że przyczyną braku wymaganej tablicy nie były warunki atmosferyczne ale zaniedbanie przewoźnika. Uprawniona jest zatem ocena organów o niewykazaniu przez stronę przesłanek do zastosowania w sprawie przepisu art. 92c u.t.d. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania WSA stwierdza, że brak jest podstaw do stwierdzenia, iż organy dopuściły się naruszenia wymienionych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto organy w sposób prawidłowy zastosowały przepisy prawa materialnego. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.