III SA/Po 645/22

Dnia 28 października 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka (spr.) Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 października 2022 roku sprawy ze skargi S.W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 maja 2022 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 26 maja 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 grudnia 2021 r. o nałożeniu na stronę kary w wysokości 500 zł. W uzasadnieniu organ napisał, że w toku kontroli w dniu 12 lipca 2021 r. zespołu pojazdów wykonujących transport w imieniu strony skarżącej stwierdzono nieprawidłowość - przekroczenie przez kierowcę dozwolonego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 6 godzin i 45 minut, co naruszyło przepis art. 92 ust. 2 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. 2019.2140, ze zm.), dalej "u.t.d." i powoduje wymierzenie kary pieniężnej w wymiarze określonym w załączniku nr 4 do ustawy 1p 14. Samo naruszenie nie było kwestionowane przez stronę. Organ uznał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 92 c ustawy o transporcie drogowym. karę wymierzono osobie zarządzającej transportem. W skardze podniesiono zarzut naruszenia - art. 92 a ust. 2 u.t.d. - art. 92 c ust. 1 pkt 1 u.t.d. - art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa -art. 75 i art. 136 kpa - art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 kpa. Skarżący wskazał na to, że prawidłowo organizował pracę kierowców i brak wpływu na stwierdzone przez organ nieprawidłowości. Wniesiono o uchylenie decyzji wydanych w ramach obu instancji. odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022.329) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stan faktyczny dotyczący naruszenia prawa ustalony w sprawie nie jest sporny. GITD decyzją z dnia 26 maja 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora transportu Drogowego z dnia 3 grudnia 2021 r. o nałożeniu na stronę kary w wysokości 500 zł. W toku kontroli w dniu 12 lipca 2021 r. zespołu pojazdów wykonujących transport w imieniu strony skarżącej stwierdzono nieprawidłowość - przekroczenie przez kierowcę dozwolonego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 6 godzin i 45 minut ( załącznik nr 4, lp 14 ) Samo naruszenie nie było kwestionowane przez stronę. Organ uznał jej odpowiedzialność jako osoby zarządzającej transportem (art. 7 c u.t.d.) obciążając ją karą pieniężną na podstawie art. 92 a ust. 2 u.t.d. Strona kwestionowała natomiast generalnie konieczność poniesienia odpowiedzialności za zachowanie kierowcy, w sytuacji gdy jej zdaniem sprawowała prawidłowy nadzór nad działaniem firmy i jej pracowników, w tym kierowców. Zdaniem Sądu w sprawie nie naruszono art. 92 a u.t.d. Organ w ocenie Sądu zasadnie uznał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 92 c ustawy o transporcie drogowym. Skarżący nie wykazał przesłanek do zastosowania tego przepisu. Był on bowiem jako organizator przewozów zobowiązany do zapewnienia by pojazdy były prowadzone przez kierowców według ustalonych norm prawa. Strona nie negowała co do zasady stwierdzonych naruszeń, natomiast akcentowała brak własnej winy w powstaniu przedmiotowych naruszeń prawa. Finansowa odpowiedzialność administracyjno-karna, taka jak przewidziana w art. 92 ust. 1 u.t.d. co do zasady, ma charakter obiektywny i opiera się na samym fakcie naruszenia przepisów. Zatem to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność administracyjną za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne a także za skutki działań osób, którymi przy wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje, niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą. Wskazać należy , iż zgodnie z art. 92 a u.t.d. podmioty uprawnione do kontroli mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie jednak z art. 92 c przepisu powyższego nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu czy też nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. W omawianej sprawie, zdaniem Sądu, przedsiębiorca nie może uwolnić się od odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Przyjąć należy, że z uwagi na obiektywną odpowiedzialność przewoźnika za naruszenie sankcjonowanych karą pieniężną przepisów u.t.d., niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2 u.t.d. powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. W kontrolowanej sprawie stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, ani dowodów na poparcie swoich twierdzeń, że nie miała wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których strona skarżąca nie mogła przewidzieć. Sąd w działaniu organów nie dopatrzył się naruszeń proceduralnych, uzasadnienie skarżonej decyzji zawiera wszystkie konieczne elementy określone przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Z treści uzasadnienia wynika, że wskazuje ono przesłanki, którymi kierował się organ wydając dane orzeczenie, w sposób wyczerpujący wyjaśnia podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za takim a nie innym rozstrzygnięciem przemawiają. Sporządzone uzasadnienie umożliwia kontrolę ciągu myślowego prowadzącego do rozstrzygnięcia. Materiał dowodowy został zebrany przez organ prawidłowo i w ocenie Sądu daje podstawę do dokonanych przez organ ustaleń i w konsekwencji dokonanego przez ten organ rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący nie przedstawił przeciwdowodu, nie wykazał się inicjatywą dowodową. Zastosowane przez organ przepisy zostały powołane prawidłowo i dokonano prawidłowej ich interpretacji. Z tego względu, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.