III SA/Po 649/09

Dnia 29 września 2009 roku. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 29 września 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W.D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. D. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie własne w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą postanawia odmówić przyznania prawa pomocy /-/ R. Talaga Dnia 13 lipca 2009 roku W.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], nr [...] utrzymującą mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], nr [...] odmawiającą umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie własne z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w łącznej kwocie [...]. W skardze zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów postępowania. Zarządzeniem z dnia 10 sierpnia 2009 roku został on poinformowany, że spawy z zakresu ubezpieczeń społecznych są zwolnione od opłat sądowych i na tej podstawie zapytany czy w związku z tym cofa swój wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem przyjęcia, że go nie cofa. Zarządzenie zostało skutecznie doręczone dorosłemu domownikowi – żonie W. D. (k.15), ale w zakreślonym terminie żadne oświadczenie w tym zakresie nie zostało złożone. W tej sytuacji zarządzeniem z dnia 4 września 2009 roku, do wnioskodawcy przesłano urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, który po wypełnieniu został odesłany do sądu w zakreślonym terminie. We wniosku W. D. wskazał, że prowadzi czteroosobowe gospodarstwo domowe wraz z żoną, córką i synem. Nie posiada żadnego majątku ruchomego i nieruchomego, ani żadnych dochodów. W uzasadnieniu wniosku dodał, że utrzymanie dwojga dzieci w wieku szkolnym generuje zwiększone wydatki finansowe, a on nie ma dodatkowych źródeł dochodu poza wynagrodzeniem z pracy. W takiej sytuacji należy wyjaśnić, że ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej jako p.p.s.a., odróżnia dwa rodzaje zwolnień od kosztów sądowych – z mocy ustawy i z mocy orzeczenia sądowego. W niniejszej sprawie skarżący jest zwolniony z opłat sądowych z mocy ustawy (art. 239 pkt. 1 lit e) p.p.s.a.). W takim przypadku brak jest podstaw do rozpatrzenia wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych, jeżeli nie ciążą na nim żadne zobowiązania finansowe z tytułu wniesienia i rozpatrzenia jego sprawy przed sądem administracyjnym. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 §2 pkt 7) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ R. Talaga