III SA/Po 654/12

Dnia 16 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych we wniosku o przyznanie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2008 postanawia odrzucić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Po 654/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę R. P. na postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w P. z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...]. Orzeczenie to zostało doręczone stronie w dniu 19 kwietnia 2013 r. wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem, że skarga kasacyjna pod rygorem odrzucenia winna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem bądź radcą prawnym (k. 75 i 78 akt sądowych). Dnia 25 kwietnia 2013 r. R. P. nadał w urzędzie pocztowym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, sporządzoną osobiście skargę kasacyjną (k. 80-82 akt sądowych), w której wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości, jako niezgodnego z prawem materialnym i procesowym. W piśmie obejmującym skargę kasacyjną skarżący nie zawarł podstaw kasacyjnych, ani ich uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym m. in. skargę kasacyjną niedopuszczalną. W świetle art. 173 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), od wyroków oraz postanowień kończących postępowanie w sprawie, wydanych przez wojewódzki sąd administracyjny przysługuje skarga kasacyjna. Do orzeczeń zaskarżalnych tym środkiem odwoławczym należy m. in. postanowienie o odrzuceniu skargi. Skarga kasacyjna jest najbardziej sformalizowanym środkiem prawnym przewidzianym w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Świadczy o tym zarówno istnienie tzw. przymusu adwokackiego, który oznacza, iż skarga kasacyjna powinna być sporządzona, tj. napisana i podpisana przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 P.p.s.a.), a także szczególne wymogi dotyczące formy i treści tego środka odwoławczego. Otóż, artykuł 176 p.p.s.a. stanowi, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość - po pierwsze - wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym i - po drugie - zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części oraz przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, a także wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Powyższe wymogi formalne skargi kasacyjnej można podzielić na dwie zasadnicze kategorie: wymogi usuwalne, w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 178 p.p.s.a. - do których należą wymagania przewidziane w art. 46 - 47 i art. 215 § 1 p.p.s.a oraz wymogi nieusuwalne - wynikające z art. 176 p.p.s.a. Charakter nieusuwalny ma również wskazany przymus adwokacki. W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący nie sformułował w treści pisma obejmującego skargę kasacyjną konkretnych podstaw kasacyjnych, ani nie zawarł w nim ich uzasadnienia. Nadto strona nie wskazała zakresu żądanego uchylenia lub zmiany postanowienia o odrzuceniu skargi z dnia 2 kwietnia 2013 r. Przede wszystkim jednak podkreślić należy, że wniesiona przez stronę skarga kasacyjna, pomimo prawidłowego pouczenia R. P. w piśmie sądowym z dnia 2 kwietnia 2013 r. o konieczności jej sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata lub radcę prawnego), została sporządzona przez niego osobiście. Tym samym skarga kasacyjna strony zawiera brak, którego nie można usunąć w trybie przewidzianym przez art. 49 § 1 p.p.s.a., co czyni ją niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy Sąd postanowił, na podstawie art. 187 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia