III SA/Po 67/13

Dnia 26 stycznia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2017 roku zażalenia na postanowienie o odrzuceniu zażalenia w przedmiocie odmowy wyłączenia referendarza sądowego w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] listopada 2012 roku Nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w sprawie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych; postanawia odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 08 października 2015 roku o sygn. akt III SA/Po 67/13 Wojewódzki Sądu Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 27 listopada 2014 roku w przedmiocie odmowy wyłączenia referendarza sądowego Sebastiana Michalskiego (k. 183-184 akt sądowych). Strona skarżąca skorzystała z prawa do złożenia zażalenia (k. 193 akt sądowych). Po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty sądowej od powyższego zażalenia (postanowienie NSA z dnia 30 sierpnia 2016 roku o sygn. akt II GZ 792/16, k. 297, 302 akt sądowych), na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z dnia 27 października 2016 roku (k. 319 akt sądowych), pismem z dnia 28 października 2016 roku, strona skarżąca została zobowiązana do wykonania prawomocnego zarządzenia o wysokości ustalenia wpisu od zażalenia poprzez uiszczenie opłaty w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia (k. 323 akt sądowych). Wezwanie zostało doręczone adresatowi w dniu 15 listopada 2016 roku (k. 328 akt sądowych). W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 22 listopada 2016 roku (k. 330 akt sądowych), R. P. wyjaśnił, że uiszczenie opłaty nie jest możliwe z uwagi na pogorszenie się sytuacji majątkowej strony skarżącej, o czym świadczą w szczególności "egzekucje komornicze i eksmisja strony skarżącej na bruk, a także jej wymeldowanie z urzędu na wniosek Prokuratora". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 220 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718 ze zm. – dalej P.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Natomiast zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu - art. 220 §3 P.p.s.a. Termin do uiszczenia wpisu od zażalenia upływał z dniem 22 listopada 2016 roku (wtorek). Sąd uznaje, że zgłoszenie ponownego wniosku o prawo pomocy, w tym także z powołaniem się na pogorszenie sytuacji majątkowej strony skarżącej, nie przerwało biegu terminu do uiszczenie opłaty od zażalenia. W niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym skarżący już wielokrotnie zgłaszał wnioski o przyznanie mu prawa pomocy (k.47-48, k. 250-252 akt sądowych). Postępowania wpadkowe wszczynane w przedmiocie przyznania prawa pomocy kończyły się poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia o odmowie przyznania prawa pomocy (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 09 września 2014 roku o sygn. akt II GZ 502/14, k. 99-101 akt sądowych), a następnie poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia o umorzeniu postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2016 roku o sygn. akt II GZ 793/16, k. 298, 304-305 akt sądowych). Z uzasadnienia orzeczeń wydanych w celu rozpoznania wniosków o prawo pomocy wynika, że skarżący nie wykazuje spełnienia ustawowych przesłanek dla przyznania mu prawa pomocy. Składane oświadczenia majątkowe zwierają ogólnikowe i nieudokumentowane zapewnienia o trudnej sytuacji majątkowej, które budzą wątpliwości, co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Skarżący uchyla się od wykonania obowiązku uzupełnienia oświadczenia majątkowego. Złożenie kolejnego żądania przyznania prawa pomocy w kontekście prawomocnego orzeczenia o odmowie przyznania prawa pomocy oraz nadal niezrealizowanego wezwania do uzupełnienie oświadczenia majątkowego, nosi znamiona nadużycia prawa w postaci obejścia przepisów o obowiązku przedstawienia dokładnych danych o stanie majątkowym i rodzinnym. W takiej sytuacji kolejne żądanie przyznania prawa pomocy nie aktualizuje obowiązku sądu w zakresie przesłania stronie skarżącej formularza wniosku o prawo pomocy, a tym samym zbędne jest ponowne uruchamianie trybu z art. 255 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd nie znalazł podstaw do zmiany postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy na podstawie art. 165 P.p.s.a. Okoliczności wskazane w treści pisma z dnia 22 listopada 2016 roku (k. 330 akt sądowych) były już podnoszone w toku prowadzonych postępowań zakończonych postanowieniem o odmowie przyznania prawa pomocy, czy też postanowieniem o umorzeniu postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Z powyższych względów, na podstawie art. 220 §3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zażalenie podlegało odrzuceniu.