III SA/Po 679/12

Dnia 7 sierpnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi IM na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia powstania obowiązku podatkowego i określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego postanawia : odrzucić skargę Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie awizowano dwukrotnie i pozostawiono w aktach sądowych ze skutkiem doręczenia w dniu 29 czerwca 20121 r. (k. 18). W wyznaczonym 7 dniowym terminie skarżąca nie uzupełniła braków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie zaś z art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie, wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Zależność taka będzie zachodziła zawsze wówczas, kiedy przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, ponieważ wyłącznie w takiej sytuacji, w myśl art. 231 p.p.s.a., od skargi pobierany jest wpis stosunkowy, wyrażony jako procentowa część spornej należności. Nie wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny skargi, obligujący przewodniczącego – w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a.- do wezwania strony o jego uzupełnienie w terminie siedmiu dni. Konsekwencją nie uzupełnienia braków formalnych skargi jest zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucenie skargi przez sąd na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżąca pomimo wezwania Sądu w zakreślonym terminie, który minął w dniu 6 lipca 2012 r. nie uzupełniła braków skargi. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji, za podstawę przyjmując art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.