III SA/Po 687/10

Dnia 9 grudnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi MB na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie: określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2002 r. postanawia : 1. uchylić pkt 1 sentencji postanowienia z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. III SA/Po 687/10 i oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji 2. uchylić pkt 2 sentencji postanowienia z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. III SA/Po 687/10 i odmówić zawieszenia postępowania sądowego Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] r. oraz zawiesił postępowanie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła strona skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej: p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Z przytoczonej powyżej regulacji wynika, że uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd pierwszej instancji jest możliwe m.in. wtedy, gdy zażalenie jest oczywiście uzasadnione. W ocenie Sądu, wniesione zażalenie w stosunku do zaskarżonego postanowienia ma taki charakter. Po pierwsze w rozpoznawanej sprawie Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wydał wcześniej organ podatkowy. W tej sytuacji postępowanie przed Sądem stało się bezprzedmiotowe, a wniosek o wstrzymanie należało oddalić (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., sygn. FZ 143/04). Po drugie jak wynika z treści art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania z przyczyn taksatywnie wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu. Powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być także istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zdaniem Sądu rozstrzygając o zawieszeniu postępowania sąd powinien jednak oceniać wszelkie przesłanki w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. W niniejszej sprawie zagwarantowane stronie prawo do rozpoznania jej sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, należało uznać za priorytetowe. Skoro bowiem naruszenie prawa materialnego zawarte w skardze skarżąca oparła nie na przesłance posiadania, czy też posiadania przymiotu właściciela nieruchomości, ale na tym, że nie była jej posiadaczem samoistnym, to orzeczenie sądu powszechnego w przedmiocie zasiedzenia nieruchomości pozostaje bez wpływu na toczące się postępowanie sądowoadministracyjne. Z powołanych względów, zawieszenie postępowania w sprawie Sąd uznał za niecelowe. Zawieszenie postępowania na wniosek stron przewiduje jedynie art. 126 p.p.s.a., jednakże w tym przypadku konieczna byłaby zgoda pozostałych stron. Taki wniosek byłby dla Sądu wiążący. Ponieważ jednak w niniejszej sprawie wniosek złożył wyłącznie organ, powyższe przepisy nie znajdują zastosowania. Wobec powyższego, na podstawie art. 195 § 2 ppsa, orzeczono jak w sentencji. Jeśli chodzi o wniosek pełnomocnika o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego to jego rozpoznanie na obecnym etapie postępowania jest przedwczesne. Koszty jakie poniosła skarżąca w związku z wniesieniem zażalenia podlegają zaliczeniu do poniesionych przez skarżącą kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw i mogą być zasądzone na rzecz skarżącej od organu w razie uwzględnienia skargi na podstawie art. 200 p.p.s.a. (por. NSA z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. II OZ 1100/10, www.nsa.gov.pl ).