III SA/Po 700/15

Dnia 10 lutego 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Mirella Ławniczak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi W. L. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2015r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2015 roku o nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego w [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW). Podstawą wydanej decyzji były następujące ustalenia faktyczne. W dniu 11 maja 2007 roku W. L. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w [...] pierwszy wniosek o przyznanie pomocy finansowej z tytułu ONW na obszarze 13,86 ha. Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 roku płatność tę przyznano, a środki finansowe w kwocie 2480,94 zł przelano na rachunek producenta rolnego. W maju 2008 roku W. L. ponownie złożył wniosek i decyzją z dnia [...] stycznia 2009 roku płatność tę przyznano, także w kwocie 2480,94 zł. Kolejny wniosek złożony został w dniu 8 maja 2009 roku, jednakże decyzją z dnia [...] maja 2010 roku odmówiono producentowi przyznania płatności. W decyzji wskazano, że w trakcie kontroli administracyjnej ujawniono konflikt krzyżowy, polegający na zgłoszeniu przez innego producenta R. K. części działek objętych wnioskami o płatność W. L. Ustalono ,że działki o nr 83 i 84 od roku 1978 były w posiadaniu R. K. i były przez niego użytkowane do roku 2009. Ponadto postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] stwierdzono nabycie przez niego własności wyżej wymienionych działek z dniem 14 maja 2008 roku. W konsekwencji organ przyjął, że płatności nie przysługują W. L., gdyż nie on je użytkuje. W dniu 7 maja 2010 roku W. L. złożył kolejny wniosek o płatność na rok 2010, także do powierzchni 13,86 ha. Decyzją z dnia [...] września 2011 Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] odmówił jej przyznania. Podobnie jak w przypadku płatności na rok 2009 stwierdzono, że faktycznym użytkownikiem działek o nr geod. 83 i 84 , zgłaszanych do płatności przez W. L. był dzierżawca tych gruntów – R. K. W konsekwencji różnica pomiędzy powierzchnią działek zadeklarowaną (13,86 ha), a stwierdzoną (9,64 ha) wyniosła ponad 43%, co skutkować musiało odmową przyznania płatności. Wszystkie w/w decyzje stały się ostateczne. W dniu 6 maja 2011roku W. L. złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2011 do powierzchni 9,63 ha. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 roku, o nr [...] Kierownik BP ARiMR przyznał mu płatność ONW w kwocie 1 723.77 zł do powierzchni działek objętych wnioskiem, czyli do powierzchni 9,63 ha. W dniu 19 maja 2014 roku W. L. poinformowany został o możliwości dokonania zwrotu nienależnie pobranych płatności, a w dniu 22 lipca 201 4 wezwany do złożenia wyjaśnień odnośnie ewentualnych przyczyn niedotrzymania zobowiązania rolnośrodowiskowego: czy wystąpił przypadek siły wyższej, czy też nastąpiło przeniesienie posiadania działek rolnych. W odpowiedzi na wezwanie W. L. opisał sytuację związaną z zaistniałym konfliktem krzyżowym, który przyczynił się do odmowy przyznania płatności. Podniósł argumenty, które przytaczał już w trakcie składania odwołań w postępowaniach o przyznanie płatności. Faktycznie wydzierżawił w roku 1978 R. K. działki o powierzchni 4,20 ha w tzw. wieczną dzierżawę. W umowie tej wskazano, że R. K. zapłaci wydzierżawiającemu z góry określoną kwotę pieniędzy oraz będzie opłacał wszelkie koszty związane z utrzymaniem nieruchomości, poza składką PZU związaną z budynkami. 5 marca 2008 roku W. L. wypowiedział R. K. umowę dzierżawy, a w dniu 30 października 2008 roku złożył do Wydziału Cywilnego Sądu Rejonowego w [...] pozew o wydanie nieruchomości. Skarżący umówił się z dzierżawcą, że wnioski o dopłaty będzie składał wyłącznie W. L. W pismach W. L. zaznaczył, że działki zostały mu zabrane bez jego wiedzy, ale były przecież cały czas uprawiane. Uważa, że zmiana posiadacza na mocy postanowienia Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] października 2009 roku nie ma znaczenia dla faktu przyznania płatności, zwłaszcza w sytuacji, były one cały czas utrzymywane w dobrej kulturze rolnej i uprawiane. Decyzją z dnia [...] października 2014 roku, o nr [...] Kierownik BP ARiMR ustalił W. L. kwotę 1514, 34 zł nienależnie pobranych płatności w ramach PROW 2007-2013. Wyjaśniono w uzasadnieniu, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, zwłaszcza zaś wyniki postępowań o przyznanie płatności dowodzą, że producent zaniechał działalności rolniczej na części powierzchni objętej zobowiązaniem ONW. A skoro tak, to zgodnie z § 9 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (DZ.U. 2009,Nr 40,poz 329 ze zm.) rolnik zwraca część płatności, która została mu przyznana do powierzchni tych działek, na których zaniechał płatności. Organ wyjaśnił też, że nie zaistniała żadna okoliczność wyłączająca obowiązek zwrotu takiej płatności ani uzasadniająca odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności (art. 28 a ustawy z dnia 7 marca 2007 r – o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (DZ.U. z 2013,poz.173 ). Uzasadniono także wysokość kwoty do zwrotu. W. L. złożył odwołanie od powyższej decyzji. Podtrzymał w nim wszystkie argumenty, które przedkładał dotąd w sprawie. Podkreślił, iż nie musiał informować organów o zmianie posiadacza gruntów, bo sytuacja pomiędzy nim, a dzierżawcą znana była pracownikom organu. Produkcja na spornych gruntach nigdy nie była zaniechana. Ponadto uznał, że działał w dobrej wierze, a skoro od momentu płatności minęły 4 lata, to nie powinien ponosić odpowiedzialności finansowej z tego tytułu. Zarzucił też organom, że nie został w należyty sposób zapoznany z aktami. Organ II instancji w dniu [...] maja 2015 roku utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podkreślono przede wszystkim, że płatności przyznawane są osobom, które rzeczywiście użytkują grunty, a umowa zawarta pomiędzy właścicielem i dzierżawcą nie może być prawnie skuteczna co do przekazywania otrzymanych kwot, bo i tak uzyskanie płatności następuje poprzez wydanie decyzji w stosunku do osoby, która spełnia ustawowe warunki jej przyznania. Podkreślono, że zgodnie z postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. Sądu Rejonowego w [...] z dniem 14 maja 2008 R. K. nabył własność spornych gruntów przez zasiedzenie. Niemniej ze zgromadzonego materiału dowodowego niespornie wynikało, że wolą stron zawierających umowę dzierżawy było przejęcie jej na własność przez R. K. Dowodzi tego treść tej umowy, jak i zeznania świadków. Dowodzą one także tego, że R. K. prowadził na tych gruntach działalność rolniczą już od 1978 roku. Stąd to jemu, a nie W. L. przysługiwały płatności za lata 2007-2008. Organ odniósł się także do czynności zaznajomienia strony z aktami oraz przedawnienia obowiązku zwrotu. W tym ostatnim wypadku uznał, że nie można przyjąć w zaistniałej sytuacji, iż producent działał w dobrej wierze i uzasadnił bardzo szczegółowo swoje stanowisko w tej kwestii. Odniesiono się także do pozostałych wypadków odstąpienia od obowiązku zwrotu i uznano, że nie znajdują one zastosowania w niniejszej sprawie. Skarżący skorzystał z prawa wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, ale zaznaczył, że za zaistniałą sytuację winę ponosi ARiMR, gdyż instrukcje wypełniania wniosków o płatności obszarowe nie precyzowały w sposób jasny i jednoznaczny, kto powinien się o nie ubiegać - posiadacz, czy faktyczny użytkownik gruntów. Jako dowód załączył wyciągi z instrukcji z lat 2004-2009. Podkreślił, iż nadal sporna jest definicja posiadacza, a on sam przekazywał płatności obszarowe od początku ich wprowadzenia dzierżawcy. Na działkach cały czas trwała produkcja rolna, a urzędnicy mieli pełną tego świadomość. Ponadto trudno zrealizować wymóg formalnego przejęcia gruntów, skoro od lat jest w konflikcie z dzierżawcą. Konsekwentnie zarzuca też organom, że nie miał dostępu do całej teczki jego sprawy. W toku postępowania sądowoadministracyjnego, w dniu 11 stycznia 2016 r złożył pismo procesowe, w którym kwestionuje działania organów w zakresie realizacji obowiązku zwrotu płatności. Podkreśla, że organy już 26 maja 2015 roku, a więc 5 dni pod wydaniu decyzji II instancyjnej i jeszcze przed złożeniem skargi do WSA skierowały do niego upomnienie o zwrot płatności. Organy zarówno w odpowiedzi na skargę, jak i na powyższe pismo podtrzymały stanowisko zajęte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r,poz.270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając sprawę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art.134 powołanej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy , nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej , chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję , sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w sprawie nie doszło bowiem do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego, czy też procesowego. Przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest ustalenie kwoty nienależne pobranych przez skarżącą płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) w wysokości 1514,34 zł za lata 2007 i 2008 w związku z zaniechaniem przez skarżącego prowadzenia działalności rolniczej na części gruntów objętych zobowiązaniem ONW. Podstawę materialnoprawną płatności będącej przedmiotem rozpoznania stanowią też przepisy ustawy z dnia 7 marca 2007 r - O wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich , rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 2007 roku i rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania" (ONW) objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2009 r, Nr 40,poz.329 ze zm.). Płatność z EFR przyznana jest prawidłowo, gdy rolnik spełnia wszelkie warunki przewidziane dla danej płatności. Stwierdzenie naruszenia warunków czy to kwalifikowalności, czy tych wynikających z zasady wzajemnej zgodności skutkuje zmniejszeniami lub wykluczeniami z płatności dokonywanymi przez agencje płatnicze przed datą przyznania płatności, zaś pod dacie wypłaty – stanem, który stanowi nieprawidłowość wydatkowania środków finansowych, prowadzącym do obowiązku ich odzyskania w takiej część, i w jakiej wypłata była dotknięta nieprawidłowością. W niniejszym postępowaniu w momencie wystąpienia z wnioskiem o płatność wieloletnią i wnioskami kolejnymi tymi warunkami były zgodnie z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 2007 roku odsyłającym do art. 2 lit a rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającego pojęcie "rolnika" następujące okoliczności: podjęcie przez rolnika zobowiązania o przestrzeganiu wymagań ,minimalna łączna powierzchnia posiadanych działek rolnych, maksymalna powierzchnia działek rolnych , nadany numer identyfikacyjny. Organy uznały, że naruszeniem tych warunków, a konkretnie warunku podjęcia zobowiązania było zaniechanie przez rolnika prowadzenia produkcji rolnej na zadeklarowanych działkach. Zgodnie z § 9 ust.1 pkt 2 rozporządzenia ONW jeżeli rolnik zaniechał prowadzenia działalności rolniczej na działkach rolnych lub ich częściach położonych na obszarach ONW w okresie objętym zobowiązaniem , o którym mowa w § 2 pkt 1 albo § 6 ust.3 pkt 1 lit.a ,albo § 7 ust.1 pkt 2 lit.a albo w § 8 b ust.1 pkt 2 lit a albo w § 8c ust.1 pkt 1 , to zwraca: część płatności ONW, która została przyznana do powierzchni tych działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW, na których zaniechał prowadzenia tej działalności za cały okres jej pobierania , gdy łączna powierzchnia działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW , na których nadal jest prowadzona działalność rolnicza wynosi co najmniej 1 ha. Słusznie, na tle zebranego materiału dowodowego przyjęto, że W. L. spornych działek ewidencyjnych nie uprawiał od roku 1978, czyli od wydzierżawienia gruntów R. K. Stanowisko to, oparte na zeznaniach świadków, dokumentacji dowodowej i wynikach postępowania sądowego o zasiedzenie dowiodły, że zarówno w roku 2007, jak i 2008 działki te faktycznie użytkował R. K., który z dniem 14 maja 2008 roku stał się ich właścicielem. Powyższe ustalenia stały się podstawą, sądowej odmowy przyznania płatności na rok 2009 i 2010. Decyzje te stały się decyzjami ostatecznymi, tym samym w świetle powyższego oraz wniosku złożonego na rok 2011 do gruntów o powierzchni 9,63 ha za bezsporne uznać należy, że skarżący zaniechał działalności rolniczej na części gruntów objętych zobowiązaniem. Podnoszone przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego i powtórzone w skardze zarzuty kwestionujące ustalenia faktyczne organów w zakresie samego przyznania płatności powinny być zgłaszane i podnoszone z wykorzystaniem środków odwoławczych w tych właśnie postępowaniach. W sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności organ ma za zadanie ustalenie jedynie czy określona płatność została pobrana nienależnie oraz czy istnieje obowiązek jej zwrotu względnie czy istnieją przesłanki taki zwrot wykluczające. Kontrolując zasadność takiej decyzji sąd związany jest granicami tej skargi w wyżej opisanej sprawie. Zakreśla ona przedmiot, podmiot i podstawę prawną zaskarżonej decyzji. W ocenie sądu organy wyczerpująco uzasadniły kwestię pobranej kwoty płatności przy uwzględnieniu ostatecznych decyzji odmawiających przyznania płatności na rok 2009 i 2010. Co istotne, faktowi użytkowania gruntów przez R. K. skarżący nie przeczył także w postępowaniu w sprawie zwrotu płatności. W ocenie sądu nie znajduje uzasadnienia twierdzenie skarżącego, że grunty były przecież stale uprawiane i ten fakt winien być brany pod uwagę. Powinien, ale wyłącznie wobec producenta, który składa wniosek pomocowy, a nie osoby, która jest wyłącznie tytularnym posiadaczem. Tymczasem skarżący choć konsekwentnie wykazuje nieprawidłowość twierdzeń organów i to zarówno w kwestii ustaleń, jak i wykładni przepisów, to jednocześnie swoje stanowisko opiera na zmiennych i niekonsekwentnych argumentach. Z jednej strony bowiem twierdzi, że R. K. bezprawnie i wbrew jego woli dzierżawił grunty, z drugiej zaś, że "umówił się", że dopłaty będą przekazywane dzierżawcy, nie przedkładając jednakże żadnego dowodu na potwierdzenie powyższych okoliczności. W tym miejscu za zasadne należy stanowisko organu, że bez znaczenia dla wypełnienia ustawowych warunków przyznania płatności jest fakt ich przekazywania faktycznemu użytkownikowi. Nie zasługują też na uwzględnienie zarzuty skargi, że dopiero w roku 2010 instrukcja wypełniania wniosków nakazywała złożenie wniosku przez faktycznego posiadacza, bowiem już w roku 2006 wskazywała, że gospodarstwo rolne to wszystkie nieruchomości będące w posiadaniu tego samego podmiotu. A w roku 2007 stanowiła, że działka rolna to zwarty obszar gruntu, na którym jeden rolnik prowadzi jedną grupę upraw o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha. W 2008 zaś, że posiadacz gospodarstwa rolnego to właściciel, dzierżawca, użytkownik lub inna osoba mająca inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą. Z zarzutem skarżącego w sprzeczności pozostaje też jego oświadczenie złożone w odwołaniu z dnia 8 czerwca 2010, że "umówili się " z dzierżawcą , że wnioski o dopłaty będzie składał właściciel. Skoro zdaniem skarżącego uprawnionym do składania płatności był wówczas właściciel, to zbędnym było umawianie się, kto ma złożyć wniosek. Co istotne takie wnioski (jako właściciel) składał W. L. do roku 2010 włącznie i to do całości gruntów objętych zobowiązaniem. Odnośnie wniosku z tego roku i złożonej korekty sam skarżący przyznał "składając wniosek na rok 2010 nie byłem w stanie przewidzieć nie rozpoznania jeszcze a tym samym nie ustalenia i nie określenia przez Sąd Najwyższy do obecnej chwili ostatecznego statusu prawnego i charakteru posiadania działek 83 i 84". To nie czytelna instrukcja, ale wynik trwający konfliktu zakończonego przed sądem był więc przyczyną złożenia korekty. Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia prawa skarżącego do zapoznania z aktami. Skarżący został poinformowany o takiej możliwości pismem z dnia 26 czerwca 2014 roku i z tego uprawnienia skorzystał w dniu 15 września 2015 roku. Okolicznościom tej strony nie przeczą, jednak skarżący kwestionuje przebieg tej czynności zarzucając pracownikowi nie okazanie wszystkich dokumentów. Nie wskazał jednak, jakich dokumentów nie udostępniono, czy i jakich jego zdaniem dokumentów brakuje, czy i jakie w związku z tym składa wnioski dowodowe, a przede wszystkim, czy ma to wpływ na wynik postępowania. Wyjaśnienie tej kwestii zawiera decyzja drugoinstanycyjna. Skarżący powiela ten zarzut w skardze nadal nie precyzując , jakim brakami dotknięte były akta jego sprawy i czy w ogóle zawierały jakieś braki, nie przecząc jednak, iż z aktami się zapoznawał. Przyznać należy, że skarżący winien być zapoznany z aktami w sposób dla niego dogodny i zrozumiały, ale to uchybienie nie ograniczyło mu dostępu do akt i nie miało wpływu na wynik postępowania. Organy rozważyły również przesłanki wyłączające obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności. Zasadnie uznały, że strona nie działała w dobrej wierze ,zgodnie z art.73 ust.5 rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004.Skarżacy składając wnioski o dopłaty w latach 2007 i 2008 będąc w konflikcie z dzierżawcą miał świadomość, że nie zrealizuje zobowiązania, a od roku 2009 miał też świadomość, że wnioski o dopłaty do tych samych gruntów składa także R. K. Okoliczności trwającego sporu sądowego nie mogły skarżącemu nastręczać żadnych wątpliwości co do tego, że nie przysługuje mu prawo do korzystania ze spornych gruntów, a to bezpośrednio winno prowadzić do wniosków, że to nie on winien składać wnioski o dopłaty do tych właśnie działek. Dodać też należy, że za rzetelność danych we wniosku dowodowym odpowiada rolnik, który je składa. On też dobrowolnie deklaruje prowadzenie działalności rolniczej na wskazanych we wniosku działkach. Odnosząc się do składanych w toku postępowania administracyjnego oświadczeniach W. L. o klęskach suszy, deszczy nawalnych i przezimowania stwierdzić należy, iż przypadki siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności w rozumieniu art. 40 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 wraz ze stosownymi dowodami zgodnymi z wymogami właściwego organu podlegają zgłoszeniu temu organowi na piśmie w terminie dziesięciu dni roboczych od daty ustania tych okoliczności. Skarżący takich okoliczności nie zgłaszał. Powierzchnia działek, na których nie mogła być prowadzona działalność rolnicza ze względu na wystąpienie siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności powinna być zgłoszona ARiMR przez skarżącego, bowiem jedynie spełnienie wymogów określonych w art. 72 rozporządzenia nr 796/2004 umożliwia przyznanie pomocy do obszaru kwalifikowanego w czasie wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności czy siły wyższej. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji uznał, że organ zbadał w wystarczający sposób na potrzeby niniejszej sprawy przesłanki zwalniające skarżącego z konieczności zwrotu nienależnie pobranych płatności określone w art.73 ust. 4 i 5 rozporządzenia Komisji(WE) nr 796 /2204 .Fakt zaprzestania działalności rolniczej na części gruntów objętych zobowiązaniem i brak poinformowania w wymaganym terminie o zaistnieniu siły wyższej stanowi samodzielną przesłankę do żądania zwrotu środków nienależnie pobranych. Wbrew zaś zarzutom skargi, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uwzględniając powyższe uznać należy, że nie doszło do naruszenia prawa , które dawałoby sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Dlatego w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a należało skargę oddalić.