III SA/Po 715/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek (spr.) Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Damian Wojtkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010 r. przy udziale sprawy ze skargi I.H. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę /-/ B. Sokołowska /-/ T.M. Geremek /-/ M. Ławniczak Naczelnik Urzędu Celnego przyjął zgłoszenie celne uzupełniające SAD OBR nr: [...] dotyczące towaru - tkanina syntetyczna, a sporządzone na podstawie wpisu do rejestru procedury uproszczonej pod pozycją nr [...]r. Towar objęto procedurą dopuszczenia do obrotu w oparciu o konwencyjną stawkę celną, ustanowioną przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 146, poz. 1639 ze zm.). Dyrektor Izby Celnej pismem zbiorczym z dnia [...] r. zwrócił się do władz chińskich w P. z prośbą o przeprowadzenie weryfikacji 33 szt. świadectw pochodzenia, w tym dołączonego do zgłoszenia celnego świadectwa pochodzenia nr [...] Z uwagi na uzyskanie podczas oczekiwania na wynik weryfikacji, informacji odnośnie adresu, pod który należy kierować wnioski o weryfikacje świadectw pochodzenia, organ celny zwrócił się w sprawie weryfikacji ww. świadectwa pochodzenia bezpośrednio do Chińskiej Rady Promocji Handlu Międzynarodowego w Z. W dniu [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego wydał postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie uznania za nieprawidłowe przedmiotowego zgłoszenia celnego dokonanego w formie uproszczonej oraz zgłoszenia uzupełniającego SAD w celu prawidłowego określenia stawki celnej i kwoty wynikającej z długu celnego. W dniu [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania w związku z wystąpieniem o pomoc prawna do organu celnego państwa obcego. Na powyższe postanowienie działający w imieniu strony radca prawny wniósł zażalenie, wnosząc o jego uchylenie w całości. Powyższe zażalenie zostało rozpatrzone przez Dyrektora Izby Celnej, który po przeprowadzeniu postępowania wydał postanowienie o utrzymaniu w mocy zaskarżone orzeczenia. Następnie radca prawny złożył skargę na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Celnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, którą Sąd później oddalił. Wobec braku odpowiedzi chińskich władz, do których skierowano do weryfikacji świadectwo pochodzenia, w terminie 10 miesięcy, Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia [...] r. podjął zawieszone postępowanie. W dniu [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję, w której uznał za nieprawidłowe zgłoszenie celne dokonane w procedurze uproszczonej w części dotyczącej stawki celnej i kwoty długu celnego, a także zgłoszenie celne uzupełniające SAD w części dotyczącej stawki celnej i kwoty długu celnego. Dług celny określono w oparciu o stawkę celną autonomiczną. Ponadto Naczelnik Urzędu Celnego wezwał do uiszczenia uzupełniającej kwoty długu celnego oraz odsetek wyrównawczych. Od powyższej decyzji strona reprezentowana złożyła odwołanie. Po przeprowadzeniu postępowania, Dyrektor Izby Celnej w dniu [...] r. wydał decyzję, w której uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w części dotyczącej wezwania do zapłaty odsetek wyrównawczych i umorzył postępowanie w tym zakresie, a w pozostałej części zaskarżoną decyzję pozostawił bez zmian. Pismem z dnia [...] r. storna złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarzucając organom celnym naruszenie art. 65 § 5 w związku z art. 65 § 4 oraz art. 244 pkt 5 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 75 z 2001 r., poz. 802 ze zm.), poprzez nieuwzględnienie przy rozstrzygnięciu sprawy terminu przedawnienia wydanej decyzji oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez nie zebranie pełnego materiału dowodowego niezbędnego dla ustalenia wysokości zobowiązania celnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Przede wszystkim wskazać należy, iż w ocenie Sądu organy celne obu instancji dokonały trafnych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, szczególnie w zakresie prawidłowości udokumentowania pochodzenia importowanego towaru. Zgodnie bowiem z przepisem § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia ( Dz. U. Nr 130, poz. 851 ze zm. ) pochodzenie towarów wymienionych w wykazie nr 3 winno być udokumentowane odpowiednim świadectwem pochodzenia. Każde świadectwo musi natomiast spełniać określone warunki : - zostać sporządzone przez organ upoważniony w danym kraju do wydawania takich dokumentów oraz dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia towarów - zawierać dane niezbędne do identyfikacji towaru objętego świadectwem - poświadczać pochodzenie danego towaru z określonego kraju ( § 13 ust. 1 pkt. 1-3 powyżej cytowanego rozporządzenia ). Za dowód pochodzenia towaru może być przy tym uznane wyłącznie świadectwo pochodzenia wystawione prawidłowo w kraju, z którego dokonano wywozu towaru ( § 13 ust. 2 rozporządzenia ). Możliwość zastosowania właściwej stawki celnej w handlu niepreferencyjnym jest zatem uzależniona od rodzaju przedstawionego przez zgłaszającego dowodu pochodzenia towaru oraz jego formalnej i materialnej poprawności. Takim dowodem jest właśnie prawidłowo wystawione świadectwo pochodzenia towaru, uprawniające do zastosowania stawki celnej konwencyjnej. Dokument ten podlegać jednak może określonym czynnościom kontrolnym, polegającym na sprawdzeniu jego autentyczności oraz prawidłowości danych w nim zawartych – zgodnie bowiem z treścią przepisu § 20 a) ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia organ celny może skierować dane świadectwo pochodzenia towaru do weryfikacji do organu wystawiającego ten dokument. Wynik takiego postępowania weryfikacyjnego w postaci odpowiedzi właściwego organu celnego jest w zasadzie wystarczającym dowodem do oceny wiarygodności danego świadectwa pochodzenia towaru. Za niezasadny należało uznać zarzut skarżącego, iż w prowadzonym postępowaniu celnym doszło do istotnego naruszenia prawa, polegającego na wydaniu decyzji w warunkach przedawnienia długu celnego. Skarżący myli pojęcie przedawnienia długu celnego z upływem terminu do wydania decyzji w sprawie uznania zgłoszenia za nieprawidłowe i powiadomienia dłużnika o zarejestrowanej kwocie należności celnych. Jeżeli chodzi o kwestię wydania decyzji w sprawie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, a także powiadomienia w związku z tym, o zarejestrowanych należnościach, to zastosowanie znajdują tutaj dwa przepisy: art. 65 § 5 Kodeksu celnego, zakazujący wydania decyzji, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego oraz art. 230 § 4 Kodeksu celnego, zabraniający z kolei powiadamiać dłużnika o należnościach po upływie 3 lat od dnia powstania długu celnego. Bieg obu terminów na mocy art. 65 § 5a Kodeksu celnego w związku z art. 230 § 5 Kodeksu celnego, ulega zawieszeniu z dniem zawieszenia postępowania w sprawie celnej oraz wniesienia odwołania od decyzji w sprawie długu celnego. W tym miejscu należy także dodać, że trzyletni termin na wydanie decyzji dotyczy wyłącznie decyzji wydanych w pierwszej instancji, a nie odnosi się do drugiej instancji. Sąd analizując akta sprawy stwierdził, że od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego do dnia wydania (doręczenia Stronie) decyzji organu pierwszej instancji - uznającej zgodnie z art. 65 § 4 pkt 2 lit b Kodeksu celnego zgłoszenie celne za nieprawidłowe - nie upłynęły 3 lata. Nie można zatem przyjąć, że nastąpiło tutaj naruszenie art. 65 § 5 Kodeksu celnego. Ponadto postępowanie celne zakończyło się w I instancji wydaniem przez Naczelnika Urzędu Celnego decyzji z dnia 24 listopada 2005 r. - nieostatecznej z uwagi na wniesienie przez skarżącego odwołania. Dopiero wydana po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego decyzja Dyrektora Izby Celnej, która jest przedmiotem niniejszej skargi jest decyzją ostateczną. Na zakończenie należy dodać, iż Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 244 pkt 5 Kodeksu celnego bowiem instytucja wygaśnięcia długu celnego w ogóle nie dotyczy niniejszej sprawy, gdyż towar został wprowadzony na polski obszar celny legalnie, zaś wskazany wyżej przepis dotyczy towarów wprowadzonych nielegalnie w stosunku do których orzeczono ich przepadek. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało uznać zarzuty skargi za bezzasadne i orzec – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) - o jej oddaleniu. /-/M. Ławniczak /-/T.M. Geremek /-/ B. Sokołowska T.M.d