III SA/Po 72/12

Dnia 12 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie NSA Maria Lorych - Olszanowska WSA Mirella Ławniczak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka – Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi W. J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2011 roku nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę Starosta [...], z urzędu, decyzją z dnia [...] maja 2011 roku skierowaną do W. R., na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 182 §2 ustawy z dnia 06 czerwca 1997 roku - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.), orzekł o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A, B, C, BE, CE na okres dwóch lat od dnia 28 marca 2011 roku do dnia 28 marca 2013 roku. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wyrokiem sądu rejonowego orzeczono wobec W. R. środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat, zobowiązując go jednocześnie do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów w ruchu lądowym. Starosta wyjaśnił, że w takiej sytuacji, zgodnie art. 182 §2 ustawy z dnia 06 czerwca 1997 roku - Kodeks karny wykonawczy, zobowiązany był wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Stosownie do art. 63 §2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 roku – Kodeks karny (Dz. U. nr 88, poz. 553 ze zm.) okres zakazu prowadzenia pojazdów zaczyna biec od dnia zatrzymania dokumentu prawa jazdy, tj. od dnia 28 marca 2011 roku, i kończy się z dniem 28 marca 2013 roku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i argumentację prawną Starosty. Odnosząc się do zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że prawomocny wyrok sądu rejonowego stał się podstawą egzekwowania od W. R. obowiązku zwrotu dokumentu uprawniającego go do kierowania pojazdami. Sąd Rejonowy [...] w [...] pismem z dnia 03 sierpnia 2006 roku wezwał skazanego do zwrotu prawa jazdy wystawcy. Pismo podobnej treści, w dniu 22 sierpnia 2006 roku, skierował do skazanego Zastępca Dyrektora Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w [...]. W. R. nie zastosował się do wezwania. W tej sytuacji dwuletni okres zakazu prowadzenia pojazdów nie zaczął biec - art. 43 §3 zdanie 2 Kodeksu karnego. Organ nie uwzględnił wyjaśnień odwołującego się, iż nie otrzymał on wezwania do zwrotu dokumentu. Wskazał przy tym, że potwierdzenie odbioru przesyłki zostało podpisane przez dorosłego domownika (córkę A. N.). W ocenie organu wyjaśnienia strony postępowania nie wydają się wiarygodne i nie stanowią usprawiedliwionego powodu braku zdeponowania dokumentu prawa jazdy w Starostwie Powiatowym, w tym także bezpośrednio po orzeczeniu środka karnego. Jednocześnie organ wyjaśnił, iż oświadczenie W. R. o tym, że nie używał on prawa jazdy ponad 2 lata i nie prowadził pojazdów przez okres ponad 4 lat jest trudne do zweryfikowania. Ponadto nie ma ono żadnego wpływu na czasookres obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów. Okres rozpoczęcia biegu środka karnego musi być poprzedzony zwrotem do depozytu wystawcy dokumentu poświadczającego uprawnienia do kierowania pojazdami. W. R. skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego. Skarżący wniósł o anulowanie/unieważnienie decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień do prowadzenia pojazdami. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że decyzja została wydana z wyraźnym naruszeniem prawa do obrony – art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący podniósł również naruszenie art. 55 §2 Kodeksu postępowania administracyjnego i stwierdził, że nie otrzymał wezwania do zwrotu dokumentu prawa jazdy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Kwestionowana decyzja została wydana z poszanowaniem przepisów regulujących właściwość rzeczową oraz właściwość miejscową organów administracji publicznej. Analiza akt administracyjnych potwierdza ustalenia poczynione przez organy administracji publicznej. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że wobec Skarżącego wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] orzeczono środek karny zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat i zobowiązano Skarżącego do zwrotu dokumentu uprawniającego go do prowadzenia pojazdów. Pismem z dnia 16 sierpnia 2006 roku Sąd zobowiązał skazanego do zwrotu dokumentu prawa jazdy. Skarżący został zobowiązany do zwrotu dokumentu prawa jazdy także przez organ administracji publicznej (pismo z dnia 22 sierpnia 2008 roku, odbiór pisma potwierdziła córka skarżącego). Obowiązek złożenia dokumentu prawa jazdy do depozytu wystawcy nie został wykonany. Dokument prawa jazdy został zatrzymany przez Policję podczas kontroli drogowej w dniu 28 marca 2011 roku. Przedstawione powyżej okoliczności znajdują potwierdzenie w treści dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych. Zatem Sąd uznaje przestawione powyżej ustalenia faktyczne za prawidłowe i przyjmuje je jako własne. Stosownie do treści art. 10 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zarzut skargi o naruszeniu prawa do obrony tylko w części znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych. Akta administracyjne usprawiedliwiają stanowisko, iż Skarżący brał czynny udział w postępowaniu administracyjnym. Strona postępowania przedstawiła własne stanowisko w sprawie w piśmie z dnia 04 kwietnia 2011 roku (k. 49 akt administracyjnych) oraz w odwołaniu z dnia 20 maja 2011 roku (k. 55 akt administracyjnych). Skarżący trafnie podnosi, że organy naruszyły przepis art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, jednak powołany przepis został naruszony tylko w ten sposób, że przed wydaniem decyzji organy nie stworzyły stronie postępowania możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów. Wskazać jednak należy, że zgodnie z art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012, poz. 270) Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję, gdy stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Treści pism składanych przez Skarżącego w toku postępowania administracyjnego wskazuje, że Skarżący podnosił w toku postępowania te same zarzuty, które zawarł w skardze do sądu administracyjnego. Organ odwoławczy ustosunkował się do stanowiska strony postępowania w uzasadnieniu decyzji. Zatem naruszenie przez organy administracji publicznej przepisu art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego nie miało tego skutku, że uniemożliwiło stronie dokonanie jakichkolwiek czynności procesowych. Stąd stwierdzone naruszenie przepisów postępowania, w okolicznościach kontrolowanej sprawy, nie miało istotnego wpływu na treść kwestionowanego rozstrzygnięcia. Nieuzasadniony okazał się zarzut naruszenia art. 55 §2 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż ten przepis nie znajdował zastosowania w okolicznościach kontrolowanej sprawy. Powołany przepis stanowi, że wezwanie dokonane w sposób określony w § 1 powoduje skutki prawne tylko wtedy, gdy nie ma wątpliwości, że dotarło do adresata we właściwej treści i w odpowiednim terminie. Stosownie zaś do treści art. 55 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach niecierpiących zwłoki wezwania można dokonać również telefonicznie albo przy użyciu innych środków łączności, z podaniem danych wymienionych w art. 54 § 1 oraz imienia, nazwiska i stanowiska służbowego pracownika organu wzywającego. Z akt administracyjnych wynika natomiast, że wezwanie do zwrotu dokumentu prawa jazdy zostało doręczone Skarżącemu za pokwitowaniem przez pocztę, czyli w trybie art. 39 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skutek doręczenia powstał zgodnie z treścią art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego. W aktach administracyjnych zalega urzędowe potwierdzenie doręczenia przesyłki dorosłemu domownikowi skarżącego (k. 48 akt administracyjnych). Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego ani poprzez błędną wykładnię ani poprzez błędne jego zastosowanie. Na rozstrzygnięcie sprawy nie mogły mieć wpływu oświadczenia Skarżącego, w których wskazuje on, że pomimo niewykonania obowiązku zwrotu dokumentu prawa jazdy nie korzystał z uprawnień do prowadzenia pojazdów przez okres około 4 lat. Organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że warunkiem biegu okresu, na który orzeczono środek karny, jest zwrot dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów – art. 43 §3 ustawy z dnia 06 czerwca 1997 roku – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.). W konsekwencji rozstrzygnięcie o cofnięciu uprawnień na okres dwóch lat począwszy od dnia zatrzymania dokumentu prawa jazdy do dnia 28 marca 2013 roku prawidłowo, zgodnie z prawem, konkretyzuje prawa i obowiązki Skarżącego. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270), skargę należało oddalić.