III SA/Po 731/10

Dnia 10 maja 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Barbara Koś ( spr.) WSA Beata Sokołowska Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2011 roku przy udziale sprawy ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 06 sierpnia 2010r. nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2009r. oddala skargę Wójt Gminy decyzją z dnia 29 kwietnia 2010 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 2 ust. 1, art. 4, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 z późn. zm.) oraz uchwały Rady Gminy z dnia 28 listopada 2008 r., nr [...] dokonał wymiaru podatku od nieruchomości (grunty pozostałe - 160m², budynki mieszkalne -98 m²) za 2009 rok w kwocie 75 zł, podatnikowi T. B. W uzasadnieniu organ wskazał, że dokonał wymiaru podatku od nieruchomości – działki 228/4 zgodnie z informacją podatkową złożoną przez podatnika w dniu 14 marca 2008 r., tj. za budynek mieszkalny o pow. 98 m ² oraz za grunty o pow. 160m². Powierzchnia gruntów znajduje przy tym potwierdzenie w danych z ewidencji gruntów, a stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są podstawą do określenia powierzchni gruntów do wymiaru podatku od nieruchomości . T. B. złożył odwołanie od wskazanej wyżej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i wskazując na powierzchnię gruntów działki 228/4 – ok. 158 m². Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 6 sierpnia 2010 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym. Informacja o nieruchomościach jest równoznaczna z deklaracją podatkową - art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W aktach niniejszej sprawy znajduje się informacja w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 14 marca 2008 r. złożona przez T. B., w której podatnik wskazał grunty "przynależne do budynków i lokali" o powierzchni 160m² oraz budynki mieszkalne o powierzchni 98m², zatem – w ocenie organu odwoławczego, decyzja podatkowa została wydana zgodnie z deklaracją podatnika. Powierzchnia gruntów zgodna jest też z zapisem w ewidencji gruntów. Organ podatkowy przeprowadził prawidłowo postępowanie podatkowe. W związku z wielokrotnym kwestionowaniem powierzchni gruntów przyjmowanej do opodatkowania wezwano podatnika, w trybie 274a Ordynacji podatkowej do złożenia informacji podatkowej (wezwanie z dnia 29.10.2009 r.). T. B. nie złożył nowej informacji podatkowej, nie wniósł też żadnych uwag co do informacji złożonej w 2008 roku. T. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania nowej decyzji merytorycznej, ustalającej wymiar podatku od gruntów i budynków, zgodnie ze stanem wynikającym z księgi wieczystej, tj. powierzchnia gruntów - 200m², a nie w oparciu o dane ewidencyjne, które – jak wskazał skarżący, są niezgodne z danymi zawartymi w księdze wieczystej i nie zostały zatwierdzone decyzją administracyjną. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 10 maja 2011 r. skarżący, wnosząc i wywodząc jak w skardze podał dodatkowo, że gmina "zabrała" mu działkę oznaczoną aktualnie numerem 228/1. Właścicielami tej działki są: Z. B. i E. B. Obecnie toczy się postępowanie przed sądem powszechnym z pozwu J. B., brata skarżącego, przeciwko właścicielom działki nr 228/1. W sprawie tej wniesiono skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 21 września 2010 r. Ponadto przed Sądem Rejonowym w Z. toczy się postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące działek powstałych z podziału działki 228. Skarżący podniósł także, iż nigdy nie uczestniczył czynnie w żadnym postępowaniu administracyjnym, które dotyczyło ustalenia powierzchni działki dla potrzeb podatku od nieruchomości. Brał udział w postępowaniu rozgraniczeniowym, ale nie podpisał protokołu dotyczącego tego postępowania, gdyż - zdaniem skarżącego, nie było ono prowadzone zgodnie z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga jest bezzasadna. Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Przy czym, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja organów podatkowych, w której dokonano skarżącemu wymiaru podatku od nieruchomości za 2009 rok, przyjmując do opodatkowania - zgodnie z informacją podatnika w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 14 marca 2008 r., budynki mieszkalne o powierzchni 98 m² oraz grunty o powierzchni 160 m². Kwestią sporną, co wynika z treści skargi wniesionej do Sądu, pozostaje powierzchnia gruntów, dla których dokonano wymiaru podatku, chociaż, jak wskazano wyżej, powierzchnia gruntów ustalona w postępowaniu przez organy podatkowe odpowiada powierzchni wskazanej przez podatnika w złożonej informacji. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 884 ze zm.) zwanej dalej u.p.o.l., podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi powierzchnia. Przy ustalaniu powierzchni gruntów na potrzeby podatku od nieruchomości brane są pod uwagę dane wynikające z ewidencji gruntów prowadzonej dla konkretnej miejscowości, co wynika z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), według którego podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Natomiast w myśl art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku. Oznacza to, że powierzchnie gruntów stanowiących podstawę opodatkowania podatnik jest zobowiązany wykazać w informacji. Dane tam zawarte są podstawą do wyliczenia kwoty podatku od danego gruntu. Organ podatkowy może kwestionować te dane dopiero po stwierdzeniu ich niezgodności z zapisami w ewidencji gruntów (por. L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC 2008). Skarżący złożył informację z dnia 14 marca 2008 r. deklarując powierzchnię nieruchomości, która nie różni się od powierzchni wskazanej w ewidencji gruntów i przyjętej do opodatkowania przez organ podatkowy, tj. grunty pozostałe 160 m², budynki mieszkalne 98, 00 m². Przy czym do czasu wydania przez Wójta Gminy nakazu zapłaty podatku od nieruchomości za 2009 r. – pomimo stosownego wezwania organu podatkowego – podatnik nie złożył nowej informacji z uwagi na zaistnienie zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, ani też nie zgłosił żadnych uwag do informacji złożonej w 2008 roku. Wobec powyższego niezrozumiałym jest żądanie skarżącego uchylenia zaskarżonej decyzji celem wydania nowej ustalającej wymiar podatku od gruntów o powierzchni 200 m². Natomiast z wyjaśnień skarżącego złożonych na rozprawie w dniu 10 maja 2011 r. wynika, że różnica pomiędzy powierzchnią działki wynikającą z księgi wieczystej (200 m²) a stwierdzoną w rozpatrywanej sprawie (160 m²), stanowi obecnie część działki 228/1, skomunalizowanej - jak podnosi skarżący - w 1992 r. i której obecnymi właścicielami są Z. B. i E. B. (przeciwko którym aktualnie toczy się postępowanie przed sądem powszechnym). W świetle powyższego, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że w decyzjach podatkowych prawidłowo przyjęto do opodatkowania grunt działki 228/4 o powierzchni 160 m², co zresztą skarżący sam wykazał w złożonej w 2008 r. informacji (której nie zmienił) i co przyznał również w odwołaniu od decyzji I instancji. Również ze znajdującego się w aktach administracyjnych wypisu z rejestru gruntów wynika, iż powierzchnia działki nr 228/4 będącej własnością skarżącego wynosi 0,0160 ha. Natomiast zarzuty i okoliczności podnoszone w skardze oraz na rozprawie w dniu 10 maja 2011 r., dotyczące braku zgodności pomiędzy stanem wynikającym z księgi wieczystej a stanem powierzchni działki 228/4 wynikającym z ewidencji gruntów nie mogły być przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu, jak również w obecnym stanie faktycznym i prawnym, pozostają bez wpływu na ustalony podatek od nieruchomości za 2009 r. Zarówno postępowanie podatkowe, jak i postępowanie sądowoadministracyjne nie są bowiem właściwe do rozstrzygania kwestii związanych z ustalaniem prawa własności gruntów, ani kwestii dotyczących dokonywania wpisów w ewidencji gruntów. Wobec powyższego, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.