III SA/Po 731/15

Dnia 17 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie : Przewodniczący sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 17 września 2015 na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu skarżącego Z. Cz. od zarządzenia referendarza sądowego WSA w Poznaniu z dnia 24 sierpnia 2015 roku w sprawie ze skargi Z. Cz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia pozostawić wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zarządzeniem z dnia 24 sierpnia 2015 r referendarz sądowy WSA w Poznaniu pozostawił bez rozpoznania wniosek Z. Cz. o przyznanie prawa pomocy. Zarządzenie uzasadnione było faktem, iż skarżący nie usunął braków wniosku, a termin na jego uzupełnienie minął. W dniu 2 września 2015 Z. Cz. złożył sprzeciw od powyższego zarządzenia wskazując w uzasadnieniu, iż nie otrzymał wezwania z dnia 22 lipca 2015 roku o złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Akta sądowoadministracyjne (k.11 akt) zawierają zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki z dnia 22 lipca 2015 roku zawierającej formularz PPF oraz odpis odpowiedzi na skargę. Przesyłka była awizowana w dniu 27 lipca 2015 roku i tego samego dnia doręczona skarżącemu, co potwierdził własnym podpisem. Dodatkowo potwierdzenie odbioru zawiera adnotację, iż sprawdzono tożsamość odbierającego. Sposób doręczenia przesyłki Sąd uznał za prawidłowy. Na marginesie dodać należy, iż także przesyłkę z dnia 24 sierpnia 2015 roku zawierającą zaskarżone zarządzenie wraz z pouczeniem awizowano w dniu 27 sierpnia 2015 roku i doręczono skarżącemu w tym samym dniu, co potwierdził swoim podpisem i w konsekwencji złożył sprzeciw w terminie. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 roku o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015,poz.658) w zawisłej sprawie ma zastosowanie przepis art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 poz.270 ze zm., dalej zwaną p.p.s.a) w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie z tym przepisem – w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie przeciwko któremu został on wydany traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o przyznanie prawa pomocy jest pismem kwalifikowanym, co oznacza, że oprócz wymogów przypisanych mu na mocy art.46 p.p.s.a i następnych powinien zostać złożony na właściwym druku. Stosownie do art. 252 § 2 p.p.s.a wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niezachowanie warunków z art. 252 § 2 p.p.s.a uniemożliwia merytoryczne ustosunkowanie się do zgłoszonych żądań. Z kolei na podstawie art. 257 p.p.s.a wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu pozostawia się bez rozpoznania. Uwzględniając powyższe oraz fakt, iż uznano przesyłkę z dnia 22 lipca 2015 roku za prawidłowo doręczoną uznać należy, że skarżący odebrał wezwanie o zwrot wypełnionego urzędowego formularza PPF. Skoro pomimo skutecznego doręczenia wezwania z pouczeniem o skutkach jego niewypełnienia, skarżący nie zastosował się do niego, to na mocy art. 252 § 2 p.p.s.a, art.257 p.p.s.a i art. 260 p.p.s.a należało zarządzić o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.