III SA/Po 738/12

Dnia 2 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś po rozpoznaniu w dniu 2 października 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia odrzucić skargę Starosta L wniósł skargę na Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. Przepis art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Regulację przepisu art. 50 § 1 ustawy o Prawo postępowaniu przed sądem administracyjnym należy rozpatrywać w związku z art. 28 i 29 Kpa, które definiują pojęcie strony. Z przepisów art. 28 i 29 Kpa wynika, że stroną w postępowaniu administracyjnym nie może być organ powołany z mocy prawa do wydania decyzji administracyjnej w sprawie objętej postępowaniem. Organ taki bowiem ma obowiązek wydania decyzji zgodnej z prawem niezależnie od tego, czy pozostaje ze stroną w stosunkach uzależnionych od treści decyzji. W roli tego organu nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek, także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja dotyka jego praw lub obowiązków. Taka pozycja organu zapobiega równoczesnemu występowaniu w charakterze strony kierującej się własnym interesem i zabiegającej o uzyskanie korzystnej dla siebie decyzji. W przedmiotowej sprawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł Starosta – organ, który rozstrzygał sprawę w pierwszej instancji. Działał on zatem jako organ administracji publicznej co wyłącza go z kręgu podmiotów upoważnionych do zaskarżania do sądu administracyjnego aktów lub czynności wydanych w toku instancyjnym przez organ odwoławczy. Pogląd ten został utrwalony w orzecznictwie i w doktrynie ( zob. postanowienie NSA z dnia 15 października 1990r. sygn. SA/Wr 990/90 ONSA 1990, z. 4, poz. 7; wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005r. , OSK 1017/04, niepubl. ). Skarga wniesiona przez Starostę, który w niniejszej sprawie wydał decyzję jako organ pierwszej instancji jest zatem niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 cytowanej ustawy. Ponadto, zarządzeniem z dnia 27 sierpnia 2012 r. pominięto JW jako pełnomocnika Starosty L z uwagi na niewłaściwe pełnomocnictwo uprawniające do działania w imieniu skarżącego jedynie przed sądami powszechnymi i wezwano stronę do podpisania skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 3 września 2012 r. W zakreślonym terminie strona nie wykonała zarządzenia Sądu, przesyłając jedynie pełnomocnictwo procesowe. Przesłanie pełnomocnictwa rodzi skutek, w postaci ustanowienia pełnomocnika od dnia jego złożenia, nie stanowi natomiast wykonania wezwania Sadu, do podpisania skargi przez stronę. W tej sytuacji skarga podlega także odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt p.p.s.a. W związku z powyższym, Sąd na podstawie cytowanych wyżej przepisów orzekł jak w sentencji postanowienia.