III SA/Po 752/14

Dnia 23 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi "A" M. S. Sp. j. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2014 roku Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym i określenia jego wysokości za miesiąc marzec 2009 roku; postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 16 września 2014 roku tutejszy Sąd odmówił skarżącej Spółce wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] maja 2014 roku w przedmiocie stwierdzenia powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym i określenia jego wysokości za miesiąc maj 2009 roku (k. 82 akt sądowych). Od postanowienia nie zostało złożone zażalenie. W piśmie procesowym z dnia 11 maja 2015 roku Skarżąca ponowiła wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji. Postanowieniem z dnia 27 maja 2015 roku Sąd ponownie odmówił skarżącej Spółce wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (k. 113 akt sądowych). Także to postanowienie nie zostało przez stronę zaskarżone. W piśmie procesowym z dnia 21 kwietnia 2016 roku strona wniosła po raz kolejny o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji (k. 123 i nast. akt sądowych). Postanowieniem z dnia 18 maja 2016 roku Sąd po raz trzeci odmówił skarżącej Spółce wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (k. 179 akt sądowych), a strona nie skorzystała z prawa do wniesienia zażalenia. Pismem z dnia 10 czerwca 2016 roku Skarżąca ponowiła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (k. 188 akt sądowych). W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, po rozpoznaniu pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w dniu 02 czerwca 2016 roku w sprawie o sygn. akt C-418/14 wyjaśnił, iż Dyrektywę Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 roku w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, zmienioną dyrektywą Rady 2004/75/WE z dnia 29 kwietnia 2004 roku, oraz zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że: - nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na podstawie których sprzedawcy paliw są zobowiązani do złożenia w wyznaczonym terminie miesięcznego zestawienia oświadczeń nabywców, według których nabywane wyroby są przeznaczone do celów opałowych, oraz - sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na mocy których w braku złożenia takiego zestawienia w wyznaczonym terminie, do sprzedanego paliwa stosowana jest stawka podatku akcyzowego przewidziana dla paliw silnikowych, podczas gdy zostało stwierdzone, że przeznaczenie tego produktu do celów opałowych nie budzi wątpliwości. Mając na uwadze powyższe Skarżąca uznała, że dalsze regulowanie przez nią należności określonych decyzjami zaskarżonymi do sądu administracyjnego jest nieuzasadnione ekonomicznie oraz merytorycznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 – dalej P.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności – art. 61 §4 P.p.s.a. Analiza kolejnego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jednoznacznie ujawnia, że skarżąca Spółka w uzasadnieniu wniosku nie powołała okoliczności, które odnoszą się do ustawowych przesłanek uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu zaskarżonego do sądu administracyjnego. Podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonej do sądu decyzji administracyjnej nie może być przekonanie strony skarżącej, co do tego, że realizacja obowiązków określonych decyzją administracyjną jest "nieuzasadniona ekonomicznie lub merytorycznie", co strona opiera na własnej analizie treści orzeczenia Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Sąd administracyjny jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych dla wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu - art. 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02 kwietnia 1997 roku (Dz.U. z 1997r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w związku z art. 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2014, poz. 1647 ze zm.). Argumentacja odwołująca się do niezgodności z prawem skarżonego aktu nie stanowi zgodnej z prawem podstawy dla oceny zasadności żądania o wstrzymanie wykonania. Ocena legalności decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego następuje w wyroku sądu administracyjnego i pozostaje bez związku z przesłankami, które stanowią ustawową podstawę uwzględnienia żądania zgłaszanego w trybie art. 61 §3 P.p.s.a. Reasumując, strona skarżąca nie wykazała, aby od ostatniego orzeczenia sądu administracyjnego w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zaistniały nowe okoliczności, które uzasadniałyby przyznanie ochrony tymczasowej. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 4 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.