III SA/Po 754/16

Dnia 5 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 5 października 2016 roku na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia ... w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji T. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia ..., w której sformułowała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W argumentacji zgłoszonego żądania wnioskodawczyni podniosła, że istnieje ryzyko utraty przez nią płynności finansowej i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji, co może prowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla rodziny skarżącej. Łączny dochód skarżącej za 2014 rok wyniósł ... zł, z kolei jej łączny dochód za 2014 rok wyniósł ... zł. Prowadząc działalność gospodarczą strona zatrudnia 1 osobę na umowę o pracę. Łączny koszt wynagrodzenia zatrudnionej u skarżącej osoby wynosi ... zł. Mając na uwadze powyższe wyliczenie kosztów – przy czym nie jest to wyliczenie enumeratywne – strona wskazała, iż brak wstrzymania zaskarżonej decyzji i prowadzenie ewentualnego postępowania egzekucyjnego, spowoduje, że skarżąca będzie zmuszona zamknąć prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą, co będzie wiązać się z koniecznością rozwiązania umów o pracę. Na potwierdzenie sytuacji finansowej wnioskodawczyni zostały załączone do wniosku jej zeznania podatkowe za wskazane okresy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części. W myśl wskazanych przepisów, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić w wyniku złożonego przez skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., to jest zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Co istotne, obowiązkiem strony, która dąży do udzielenia jej ochrony tymczasowej, jest przedstawienie takich twierdzeń oraz dokumentów na ich poparcie, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Artykuł 61 § 3 P.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o przewidzianą w nim ochronę tymczasową. W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła, by w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że choć skarżąca w argumentacji wniosku wywiodła, że w przypadku wykonania decyzji może utracić płynność finansową, to na poparcie tego twierdzenia nie przedstawiła wystarczającej dokumentacji. Dla oceny realnej sytuacji finansowej i majątkowej strony skarżącej nie są wystarczające przedłożone przez nią zeznania podatkowe za poprzednie lata. Weryfikacja twierdzenia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej, musi odbyć się z uwzględnieniem także informacji o jej aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych czy kwotach posiadanych wierzytelności. Takich pełnych danych – pozwalających na ocenę możliwości finansowych i majątkowych wnioskodawczyni – nie przedłożono wraz z wnioskiem o ochronę tymczasową. Twierdzenia strony o realnym zagrożeniu jej aktualnej sytuacji finansowej są wobec tego gołosłowne. Nie można bowiem zweryfikować tego, czy skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej zaskarżoną decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie tej decyzji prowadziłoby do wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GZ 639/15, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że skarżąca wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej, nie uprawdopodobniła, by w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.