III SA/Po 756/07

Dnia 13 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska Sędziowie WSA Maria Kwiecińska (spr.) WSA Mirella Ławniczak Protokolant: sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2008 roku przy udziale sprawy ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych I. oddala skargę, II. obciąża Skarb Państwa - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu kosztami nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej skarżącej z urzędu i z tego tytułu nakazuje wypłacić adwokatowi A. T. – G., Kancelaria Adwokacka w P. ul. [...] kwotę [...],- ([...]) złotych powiększoną o kwotę [...] ([...]) złotych z tytułu podatku VAT w obowiązującej wysokości 22 %. /-/M. Ławniczak /-/B. Sokołowska /-/M. Kwiecińska Decyzją z dnia [...], nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił A. C. przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006 z tytułu jednolitej płatności obszarowej, nakładając sankcję w wysokości [...] zł oraz z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej, nakładając sankcję w wysokości [...] zł ze wskazaniem, iż nałożone sankcje będą potrącane z płatności, do których producent rolny jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności. W uzasadnieniu wskazano, iż w dniu [...] A. C. złożyła wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006, deklarując do dopłaty działki ewidencyjne nr [...], [...] i [...] położone w województwie [...], powiat [...], gmina Ł, obręb ewidencyjny P. – B. Podczas weryfikacji wniosku ujawniono, iż powyższe działki zostały zgłoszone do dopłat także przez innego wnioskodawcę – M. Ł. Na podstawie wyjaśnień A. C. i M. Ł. oraz innych dokumentów ustalono, że sporne grunty były we władaniu A. C., lecz stały się przedmiotem licytacji (termin I licytacji – [...], termin II licytacji – [...]), w wyniku której ziemię nabył M. Ł., a A. C. kwestionuje prawidłowość przeprowadzonej licytacji. W wyjaśnieniach złożonych w dniu [...] i [...] A. C. stwierdziła mi.in., iż M. Ł. po bezprawnej licytacji wjechał [...], zniszczył wszystkie wiosenne zasiewy z 2006 r. i całość obsiał kukurydzą. Natomiast M. Ł. w złożonych wyjaśnieniach wskazał, iż nabył wspólnie z żoną G. Ł. nieruchomość w obrębie P. – B. w wyniku licytacji przeprowadzonej w dniu [...] w Sądzie Rejonowym w G., lecz nie potwierdził faktu osobistego użytkowania spornych gruntów. Z kolei na rozprawie administracyjnej w dniu [...] M. Ł. wyjaśnił, iż w faktyczne użytkowanie działek nr [...], [...] i [...] wszedł w [...] r.; pola zostały opryskane pod zasiew kukurydzy, następnie je gruberował, wysiał nawozy oraz dokonał zabiegu agregatem uprawowym i zasiał kukurydzę – na działkach nr [...] i [...], natomiast na działce nr [...] narzutowo rozsiał zboże oraz dokonał wysiewu nawozów i oprysków, przy czym opryski były wykonywane w maju, zboże zbierał w lipcu, a kukurydza była zbierana na przełomie [...] r. A. C. na rozprawie administracyjnej oświadczyła, iż [...] r. zasiała pszenżyto oraz żyto na działce nr [...], zaś na obsiewach zimowych dokonywała zbioru kamieni oraz wywozu obornika przed obsianiem i zaoraniem, a [...] r. na pole wjechał M. Ł. z agregatem uprawowym wraz z M. Z., który prowadził opryskiwacz; M. Ł. niszczył agregatem uprawy wiosenne, a M. Z. opryskał zasiewy zimowe i po tygodniu czy dwóch tygodniach rośliny zżółkły, natomiast ziemniaków nie zdążyła zasadzić, na tym obszarze, na którym miały być ziemniaki, dokonywała wywozu obornika oraz orkę przed sadzeniem; mieszankami zbożowymi jarymi obsiała część działki nr [...] i działkę nr [...], dokonała oprysku na mieszankach oraz zbioru kamieni; z części łąki na działce nr [...] zdążyła zebrać jeden pokos; M. Ł. zaorał łąkę. Organ stwierdził, iż z dokumentów dostarczonych przez obie strony wynika, że właścicielem spornych gruntów jest M. Ł. oraz że wniesiono opłatę za sporne grunty (odpis Kw, dowody wpłaty). Z Urzędu Gminy wpłynęła kopia wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] r., w którym jako właściciel widnieje G. Ł. i M. Ł. oraz postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] r. i zaświadczenie w sprawie posiadania gospodarstwa rolnego, w tym spornych gruntów przez M. Ł. oraz protokół suszowy. W dniu [...] Prokuratura Rejonowa w G. przekazała informację, iż odmówiono A. C. wszczęcia dochodzenia w sprawie gospodarstwa, którego była właścicielem. Świadek J. N. – sołtys wsi B. nie wniósł istotnych informacji do sprawy. Natomiast świadek J. R. – brat A. C. potwierdził, że M. Ł. wjechał sprzętem do uprawy i niszczył zasiewy, a M. Z. dokonywał oprysku. C. B. – policjant Komisariatu Policji w C. powołał się na brak możliwości ujawnienia danych ze względu na tajemnicę służbową, a R. S. nie stawił się na wezwanie i nie złożył wyjaśnień w charakterze świadka. Organ I instancji wskazał, iż w świetle art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 z późn. zm.) płatność przysługuje posiadaczowi gospodarstwa rolnego na będące w jego posiadaniu (faktycznym władaniu) grunty rolne, który – zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz. U. Nr 65, poz. 600 ze zm.) – prowadzi na posiadanych gruntach produkcję rolną, a więc producentowi rolnemu rzeczywiście uprawiającemu grunty rolne. Dla oceny, któremu z producentów rolnych przysługuje prawo do płatności nie ma więc znaczenia, komu przysługuje prawo własności, lecz kto faktycznie użytkuje grunty objęte wnioskiem. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że faktycznym użytkownikiem spornego gruntu był M. Ł. od dnia [...], w związku z czym A. C. odmówiono płatności. Jednocześnie wymierzono sankcje zgodnie z art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1782/2003 (...), biorąc pod uwagę, iż wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosi więcej niż 50%. Od powyższej decyzji odwołała się A. C., podnosząc że nigdy nie sprzedała, ani nie wydzierżawiła G. i M. Ł. swojego gospodarstwa. Natomiast M. Ł. bezprawnie wtargnął [...] r. na jej gospodarstwo i czując się rzekomym właścicielem, niszczył niemalże wszystkie jej zasiewy i obsiał kukurydzę, w związku z czym podczas kontroli było mniej niż 50% jej zbóż obsianych w polu. Po rozparzeniu odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podzielił ustalenia i stanowisko organu I instancji. Dodatkowo podkreślił, iż w świetle art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (...) zadaniem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jest wyjaśnienie, w czyim faktycznym posiadaniu znajduje się działka rolna objęta dwoma bądź większą ilością wniosków, a nie rozstrzyganie sporu pomiędzy wnioskodawcami, ani też badanie prawidłowości przeprowadzonej licytacji. W postępowaniu przed organem I instancji – jak dalej podaje organ odwoławczy, A. C. nie udowodniła faktu użytkowania działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...]. Z protokołu rozprawy administracyjnej oraz oświadczenia skarżącej wynika, że skarżąca poniosła koszty związane z użytkowaniem spornych działek, ale [...] r. już nie władała spornym gruntem. Natomiast stanowisko skarżącej, że M. Ł. działał bezprawnie, nie znajduje poparcia w zebranych dowodach. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca nie jest uprawniona do otrzymania płatności w świetle powołanej ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (...). Zarówno w przypadku jednolitej płatności obszarowej, jak i uzupełniającej płatności obszarowej zawyżony obszar stanowił 100% powierzchni gruntów rolnych, co do których rolnik mógł się ubiegać o dopłaty, co stanowi podstawę odmowy przyznania płatności i nałożenia sankcji w okresie 3 lat kalendarzowych. Zgodnie bowiem z art. 50 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 24 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 (...) w przypadku wniosków o pomoc w ramach systemu jednolitych dopłat, jeśli obszar zdeklarowany we wniosku o jednolite dopłaty przekracza obszar zatwierdzony dla danej grupy upraw, do obliczania pomocy zostanie zastosowany obszar zatwierdzony dla tej grupy upraw. W przypadku skarżącej nie można przy tym zastosować wyjątku od powyższego przepisu przewidzianego w art. 68 powołanego rozporządzenia, gdyż złożony przez skarżącą wniosek nie był prawidłowy pod względem faktycznym, a skarżąca nie wykazała, że nie jest winna nieprawidłowości. Sankcje zostały nałożone zgodnie z art. 138 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1782/2003 (...) – w odniesieniu do jednolitej płatności obszarowej oraz stosownie do art. 51 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych schematów w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 (...) – w odniesieniu do uzupełniającej płatności obszarowej. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. C. zarzuciła, iż w zaskarżonej decyzji podano nieprawidłowy znak sprawy pierwszoinstancyjnej. Natomiast na potwierdzeniu odbioru decyzji organu I instancji numer listu poleconego nie był "nabity", lecz wypisany długopisem. Ponadto skarżąca stwierdziła, że licytacja w sprawie jej nieruchomości była prowadzona pod sygn. akt [...], a nie pod sygn. [...], a M. Ł. nie dokonał zapłaty za tę nieruchomość. Skarżąca wskazała także, iż postanowienia wydane przez Sąd Rejonowy w G. dotyczące egzekucji z nieruchomości zostały oznaczone nieprawidłowymi sygnaturami akt. Ponadto skarżąca podtrzymała zarzuty odwołania, iż M. Ł. nie był i nie jest dzierżawcą, ani właścicielem spornego gospodarstwa rolnego i nie miał prawa niszczyć zasiewów skarżącej w dniu [...]. Skarżąca podała przy tym, iż M. Ł. nadal uprawiał i zbierał uprawy z pól w [...] r., lecz nie posiada aktu notarialnego jako właściciel; akt notarialny posiada natomiast skarżąca. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ II instancji stwierdził, iż skarżąca wskazuje jedynie oczywiste omyłki pisarskie w zaskarżonej decyzji, które nie mają istotnego wpływu na przebieg postępowania i sposób rozstrzygnięcia. Ponadto powołuje się na rzekome błędy w przeprowadzonej licytacji nieruchomości. Tymczasem z dostarczonej dokumentacji wynika, że właścicielem i faktycznym użytkownikiem spornych gruntów jest M. Ł., zaś ocena prawidłowości przeprowadzonej licytacji nie leży w gestii Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, a przedmiotem postępowania administracyjnego nie było badanie stanu prawnego nieruchomości, lecz wyłącznie ustalenie, który z wnioskodawców w roku 2006 użytkował sporne grunty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.) płatności przysługują osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego (zwanej producentem rolnym), na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska (zwane gruntami rolnymi). Przy czym stosownie do art. 2 ust. 2 powyższej ustawy warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha. Z powyższej regulacji wynika, iż konieczną przesłanką przyznania płatności jest "posiadanie" (a więc faktyczne władanie) gruntów rolnych. Chodzi o ich rzeczywiste użytkowanie, polegające na wykonywaniu określonych czynności dotyczących produkcji rolnej w rozumieniu § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz. U. Nr 65, poz. 600 ze zm.), a więc uprawy roślin, koszenia okrywy roślinnej łąk oraz wypasaniu zwierząt w przypadku pastwisk z zachowaniem warunków określonych tym rozporządzeniem. W świetle powyższego istota sprawy w przedmiotowym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, kto faktycznie w roku gospodarczym 2006 był posiadaczem działek nr [...], [...] i [...] zgłoszonych do dopłat przez skarżącą A. C., a jednocześnie przez M. Ł.. Organy administracyjne obu instancji ustaliły na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że przedmiotowe działki były faktycznie użytkowane przez M. Ł. W ocenie Sądu organy podjęły przy tym wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego zgodnie z art. 7 i art. 77 kpa. Dokonana przez nie ocena dowodów nie budzi zastrzeżeń w świetle art. 80 kpa, a motywy rozstrzygnięcia zostały w sposób wyczerpujący przedstawione w uzasadnieniu decyzji stosownie do art. 107 § 3 kpa. Należy zwrócić uwagę, że z materiału dowodowego sprawy wynika bezsprzecznie, iż M. Ł. przejął faktyczne użytkowanie działek nr [...], [...] i [...] w [...] r. Na rozprawie administracyjnej M. Ł. wyjaśnił, że w tym czasie przystąpił do przygotowania gruntów pod uprawy, następnie gruberował pola, wysiał nawozy, dokonał zabiegu agregatem uprawowym i zasiał kukurydzę, rozsiał zboże oraz dokonał wysiewu nawozów i oprysków; w [...] r. dokonał zbioru zbóż, a na przełomie [...] r. – zbioru kukurydzy (zob. zał. 33 akt adm.). Powyższe okoliczności zostały potwierdzone przez samą skarżącą, która w wyjaśnieniach złożonych w dniu [...] oraz w dniu [...] wskazała, iż M. Ł. w dniu [...] zniszczył jej zasiewy zimowe i wiosenne i obsiał całość kukurydzą (zob. zał. 3 i zał. 9 akt adm.). W wyjaśnieniach złożonych w dniu [...] skarżąca dodała, iż w roku 2006 nie dokonała żadnych zbiorów, a na polu była tylko kukurydza M. Ł. (zob. zał. 15 akt adm.). Ponadto na rozprawie administracyjnej zeznała, że w dniu [...] M. Ł. niszczył jej uprawy wiosenne agregatem, a M. Z. dokonał oprysku zasiewów zimowych (zob. zał. 33 akt adm.), co potwierdził również brat skarżącej – J. R. (zob. zał. 46 akt adm.). W świetle powyższego nie ulega wątpliwości prawidłowość ustalenia organów administracji, iż rzeczywistym użytkownikiem przedmiotowych działek rolnych był M. Ł., gdyż to on dokonywał upraw roślin oraz zbioru plonów w 2006 r. Wobec potwierdzenia powyższych okoliczności w szczególności przez samą skarżącą oraz braku dowodów przeciwnych, uprawniony jest także wniosek, iż w istocie okoliczność ta pozostawała poza sporem. Natomiast zarzuty skarżącej sprowadzały się do kwestionowania prawa własności M. Ł. do przedmiotowych gruntów. Tymczasem wymaga podkreślenia, że jakkolwiek warunkiem uzyskania płatności nie jest prawo własności gruntów rolnych, lecz ich faktyczne posiadanie, to jednak w niniejszej sprawie przysługująca M. Ł. własność przedmiotowych działek pokrywała się z ich faktycznym posiadaniem i uprawniała go do ich rzeczywistego użytkowania. Należy zaznaczyć, iż ze znajdującej się w aktach administracyjnych kserokopii postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] (sygn. akt [...]) o oddaleniu zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] w przedmiocie przysądzenia własności wynika jednoznacznie, iż własność nieruchomości położonej w P. – B. (Kw nr [...]) została przysądzona na rzecz M. Ł. i G. Ł. na prawach małżeńskiej wspólności ustawowej (zob. zał. 23 akt adm.). Prawomocne orzeczenie sądowe w tym przedmiocie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale także inne sądy i organy państwowe i organy administracji publicznej (art. 365 kpc). Stąd też nie zasługiwały na uwagę zarzuty skarżącej odnośnie prawa własności M. Ł., które zostało przesądzonych prawomocnym orzeczeniem sądowym, jak również bezpodstawne było także kwestionowanie prawidłowości postępowania egzekucyjnego, które mogły być podnoszone jedynie w tymże postępowaniu. Bez znaczenia jest także załączona do skargi kserokopia aktu notarialnego z dnia [...] r. dokumentującego nabycie przez skarżącą własności nieruchomości (k. 68-71 akt sąd.), który stracił aktualność w świetle powyższego orzeczenia sądowego, stanowiącego tytuł prawny M. Ł. do przedmiotowej nieruchomości. W tym kontekście nie ma również znaczenia dla powyższych ustaleń fakt, iż skarżąca przed objęciem posiadania przez M. Ł. wykonała pewne prace związane z uprawą na przedmiotowych działkach. Wbrew stanowisku skarżącej M. Ł., przejmując faktyczne użytkowanie przedmiotowych działek w [...] r. był uprawniony do podejmowania wszelkich działań w granicach przysługującego mu prawa własności, określonego w art. 140 kodeksu cywilnego, w tym do zmiany upraw oraz do zbioru plonów na przedmiotowych gruntach. Pozostałe zarzuty skarżącej również nie zasługiwały na uwzględnienie. Błędne oznaczenie znaku sprawy pierwszoinstancyjnej w zaskarżonej decyzji stanowi niewątpliwie omyłkę pisarską, podlegającą sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 kpa i bez wątpienia nie miało żadnego wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie w przedmiocie płatności. Bezzasadne jest również kwestionowanie sposobu oznaczenia numeru przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji, które również nie mogło mieć znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, a jednocześnie nie budzi wątpliwości co do jego prawidłowości. Uwzględniając powyższe rozważania, Sąd doszedł do wniosku, iż organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 2 ust. 1 powołanej ustawy o płatnościach bezpośrednich (...), wykluczając uprawnienie skarżącej do płatności wobec niespełnienia warunku "posiadania" gruntów rolnych objętych wnioskiem. W konsekwencji, skoro zawyżenie powierzchni zadeklarowanych działek rolnych w stosunku do powierzchni rzeczywistej wynosiło 100 %, prawidłowe było również nałożenie sankcji stosownie do art. 138 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. Urz. UE L. Nr 345, poz. 1 ze zm.) oraz art. 51 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. L. Nr 141, poz. 1 ze zm.). Zaskarżona decyzja odpowiada zatem prawu, a skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu, o czym orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W pkt 2 sentencji wyroku orzeczono o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu na podstawie § 19 w zw. z § 18 ust. 1 c) i w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). /-/M. Ławniczak /-/M. Kwiecińska /-/B. Sokołowska