III SA/Po 760/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014r. przy udziale sprawy ze skargi A na interpretację indywidualną Burmistrza Gminy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Burmistrza Gminy na rzecz strony skarżącej kwotę 457,zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Spółka A.. z o.o. we Wrocławiu zwróciła się do Burmistrza Gminy R. z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. We wniosku spółka wskazała, że jest właścicielem myjni bezdotykowych znajdujących się na terenie dzierżawionym od T.. Obiekt myjni posiada podpory, dach, ściany boczne i nie jest trwale związany z gruntem. Zgodnie z zapisami umowy łączącej wnioskodawcę z T., po zakończeniu okresu dzierżawy spółka zobowiązana jest do demontażu dokonanych naniesień (myjni samochodowych) i przywrócenia terenu do stanu pierwotnego. Nakłady na myjnię zostały rozliczone na dwie odrębne pozycje środków trwałych: - budowlę stanowiącą konstrukcję myjni zaliczonej według KŚT do rodzaju 103, - technikę myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące, w postaci technologia myjni zaliczone według KŚT do rodzaju 449,291. Urządzenia techniczne myjni zapewniają dodatkową funkcjonalność zdatnego do użycia obiektu budowlanego. W związku z powyższym wnioskodawca zadał następujące pytania: 1. Czy zakwalifikowanie myjni do budowli jest prawidłowe? 2. Czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała część budowlana myjni, bez wyposażenia techniczno-technologicznego? 3. Kto będzie podatnikiem podatku od nieruchomości od obiektu myjni? Zdaniem spółki, myjnie należące do podatnika należy zakwalifikować do budowli. Zgodnie z art. 2 ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają obiekty budowlane, do których zaliczone są budynki i budowle. Definicja budowli zawarta w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych opiera się na pojęciu obiektu budowlanego w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. z 2011 r. nr 32 poz.159), która w art. 3 ust. 3 pod pojęciem budowli wymienia każdy obiekt budowlany, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury oraz części budowlane urządzeń technicznych, które z budowlą stanowią całość techniczno-użytkową. Budynek w rozumieniu ustawy Prawo budowlane art. 3 ust 2 musi posiadać fundamenty, dach i musi być trwale z gruntem związany a także musi posiadać przegrody budowlane w postaci pionowych ścian wydzielające go z przestrzeni. Myjnia samochodowa należąca do podatnika jest obiektem budowlanym, nie posiada cech budynku w rozumieniu Prawa budowlanego i dlatego zdaniem spółki należy ją uznać za budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Odnośnie pytania drugiego, zdaniem spółki, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała jedynie część budowlana myjni, gdyż zgodnie z treścią art. 1a ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 ust.3 i ust. 9 prawa budowlanego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega budowla, czyli w tym przypadku części budowlane myjni, natomiast pozostałe elementy stanowiące jedynie wyposażenie techniczno-technologiczne i nie mieszczą się w definicji budowli ani urządzenia budowlanego, a wobec tego brak jest podstaw do ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ponadto nakłady na myjnie zostały rozliczone na dwie odrębne pozycje środków trwałych. W ocenie spółki, podatnikiem podatku od nieruchomości jest spółka będąca właścicielem myjni. Stanowisko swoje spółka oparła na art. 48 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny, zgodnie, z którym wszystko, co zostaje trwale z gruntem połączone, staje się częścią składową nieruchomości gruntowej i własnością właściciela gruntu oraz art. 47 § 3 kodeksu cywilnego w myśl, którego przedmioty połączone z rzeczą (w naszym przypadku z gruntem) tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych. Myjnia została wyodrębniona, jako odrębny od gruntu przedmiot własności i nie jest trwale związana z gruntem, dlatego też podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel budowli. Burmistrz Gminy R. pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. wezwał spółkę do złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących budowy przedmiotowej myjni wraz z niezbędnymi urządzeniami oraz przedłożenia dokumentacji budowlanej przedmiotowego obiektu ( projektu budowlanego, dokumentacji technicznej, kserokopii decyzji o warunkach zabudowy oraz pozwolenia na budowę) W odpowiedzi, spółka przedłożyła do akt wskazane w wezwaniu dokumenty. Burmistrz Gminy R. w dniu [...] stycznia 2013 r. działając na podstawie art. 14 j. § 1 i 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, wydał interpretację indywidualną nr [...], w której uznał za prawidłowe stanowisko spółki dotyczące pytania pierwszego i trzeciego. Natomiast za nieprawidłowe uznał stanowisko dotyczące pytania drugiego. W uzasadnieniu organ wskazał, że urządzenia myjni (niezbędne zgodnie z projektem budowlanym do jej funkcjonowania, umieszczone w kontenerze) według danych zamieszczonych na stronie internetowej Spółki, obejmują m.in. kotły i palniki składające się na system podgrzewania wody, pompy składające się na układ wysokiego ciśnienia, system sterowania on-line, system uzdatniania wody, osprzęt elektryczny. Obiekt myjni samochodowej stanowi zatem w ocenie organu budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stanowi bowiem budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zarówno obiekt kontenerowy, w którym znajdują się urządzenia myjni, czyli pompy i piece jak i rusztowania umożliwiające mycie samochodów uznać należy za wolnostojące urządzenia techniczne zakwalifikowane w przepisie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego do budowli. Zdaniem organu, bez zainstalowania urządzeń technicznych myjnia samochodowa nie może w ogóle funkcjonować. Tylko razem wszystkie jej elementy stanowią całość jednego złożonego obiektu budowlanego (budowli) - zgodnie z przedłożoną dokumentacją techniczną. Spółka uzyskała pozwolenie na budowę myjni samochodowej, a nie osobno np. pozwolenie na budowę wiaty stalowej lub pozwolenie na budowę kontenera technologicznego. Nie zmienia powyższego fakt, iż poszczególne elementy myjni zostały zaliczone do różnych grup w klasyfikacji środków trwałych na potrzeby zresztą (wyłącznie) opodatkowania podatkiem dochodowym. Zdaniem organu zatem, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają wszystkie elementy myjni, stanowiąc całość techniczno-użytkową. Odnośnie określenia podmiotu, na którym winien spoczywać obowiązek podatkowy organ podzielił stanowisko Spółki, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest A. Sp. z o.o. będąca właścicielem obiektu myjni. Została ona wydzielona jako odrębny od gruntu przedmiot własności i nie jest trwale związana z gruntem o czym przesądza konstrukcja myjni opisana w projekcie budowlanym (w szczególności sposób mocowania poszczególnych elementów do podłoża). W odpowiedzi na wezwanie spółki do usunięcia naruszenia prawa, organ stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na wskazaną wyżej interpretację w zakresie w jakim organ uznał stanowisko skarżącej wyrażone we wniosku o interpretacje za nieprawidłowe, zarzucając naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 ust. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego błędną wykładnię, która miała wpływ na stanowisko zawarte a zaskarżonej interpretacji tj. poprzez błędne uznanie, że podatkiem od nieruchomości należy objąć część budowlaną myjni wraz z wyposażeniem techniczno-technologicznym. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy R. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, przedstawione w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje, Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, niż podniesione w skardze. Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega na tym, że organ wydający interpretację nie jest uprawniony do jakiegokolwiek ingerowania w stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji. O ile zatem w ramach zwykłego postępowania podatkowego, prowadzonego na podstawie przepisów działu IV ustawy Ordynacja podatkowa, organ podatkowy obowiązany jest m.in. do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, rzeczywiście zaistniałych (art. 122 O.p.), o tyle zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku (wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 897/10, LEX nr 976050). Organ nie może zatem sam rozszerzać, uzupełniać, ani doprecyzowywać stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. W przypadku uznania przez organ, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku nie zawiera istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy, elementów, czyli, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3, zgodnie z art. 14h w zw. z art. art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, organ wzywa wnioskodawcę do usunięcia braków. Stosownie do art. 14 g § 1 Ordynacji podatkowej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 pozostawia się bez rozpatrzenia. W przedmiotowej sprawie wniosek Spółki nie zawiera wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego, umożliwiającego udzielenie odpowiedzi na wskazane we wniosku pytania. We wniosku o wydanie interpretacji Spółka bowiem w sposób bardzo ogólny wskazała, że obiekt myjni samochodowej posiada podpory, dach, ściany boczne i nie jest trwale związany z gruntem. Nakłady na myjnie zostały rozliczone na dwie odrębne pozycje środków trwałych: - budowlę, stanowiącą konstrukcję myjni - zaliczone według KŚT do rodzaju 103, - technikę myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące w postaci technologii myjni - zaliczone według KŚT rodzaju 449, 445, 291. Urządzenia myjni zapewniają dodatkową funkcjonalność zdatnego do użycia obiektu budowlanego. Organ podatkowy, dostrzegając braki we wniosku, dotyczące opisu stanu faktycznego, wezwał spółkę na podstawie. art. 14h w zw. z art. art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, do złożenia dodatkowych wyjaśnień, ale również do przedstawienia dokumentów dotyczących przedmiotowej myjni samochodowej. W odpowiedzi na to wezwanie, spółka przedłożyła decyzje o warunkach zabudowy, pozwolenie na budowę, decyzje o pozwoleniu na użytkowanie i opis techniczny myjni. Nie ma wątpliwości, że w zaskarżonej interpretacji organ, na podstawie nadesłanych przez spółkę dokumentów, tj. decyzji o warunkach zabudowy, pozwolenia na budowę, pozwolenia na użytkowanie myjni, projektu budowlanego, jak również w oparciu o dane zamieszczone na stronie internetowej spółki ustalił , co w istocie stanowi przedmiot opodatkowania. Szczegółowo opisując myjnię wraz z jej urządzeniami. Wskazanych w zaskarżonej interpretacji informacji brak we wniosku o jej wydanie. Dopiero w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, a następnie w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka przedstawiła szczegółowy opis przedmiotu opodatkowania. Zatem, w ocenie Sądu, organ z naruszeniem art. 14 b § 3 Ordynacji , sam dokonał ustalenia stanu faktycznego, w oparciu o nadesłane przez stronę w toku postępowania dokumenty oraz pozyskane ze strony internetowej informacje. Doszło więc tym samym do nieuprawnionej modyfikacji przedmiotu interpretacji i odniesienia jej do okoliczności, które nie były elementem przedstawionego stanu faktycznego, który, jak wskazano wyżej, wyznacza granice rozpoznania przez organ wydający interpretację. Wskazane uchybienia proceduralne, które powodują konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej interpretacji, uniemożliwiają Sądowi dokonanie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, w świetle podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni poczynione wyżej rozważania, które stanowią jednocześnie wskazania do dalszego postępowania. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 146 § 1 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji.