III SA/Po 765/17

Dnia 6 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska (spr.) Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 oddala skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w P. decyzją z [...] sierpnia 2017 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania R. K. (dalej: "strona", "producent rolny") od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z [...] kwietnia 2017 r., nr [...], w sprawie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] maja 2016 r. do Centrali ARiMR w Warszawie wpłynął wniosek strony o przyznanie płatności na rok 2016. Wniosek ten został przekazany zgodnie z właściwością do Biura Powiatowego ARiMR w K.. Producent rolny zaznaczył we wniosku chęć ubiegania się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz płatności dodatkowej, jednak nie dostarczył wymaganej deklaracji do tej płatności, to jest nie dokonał uzupełnienia części VIII wniosku "Oświadczenie o sposobie wykorzystania działek rolnych", poprzez oznaczenie działki rolnej, grupy upraw, powierzchni działki rolnej, numeru działki ewidencyjnej, na której jest położona działka rolna, powierzchni działki rolnej w granicach działki ewidencyjnej. Ponadto, strona nie dołączyła do wniosku materiału graficznego wygenerowanego dla działek ewidencyjnych zadeklarowanych do płatności. Pismem z 7 lipca 2016 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. wezwał producenta rolnego do usunięcia wymienionych braków we wniosku, nie później niż do dnia 11 lipca 2016 r. Wezwanie to zostało odebrane przez stronę 14 lipca 2016 r. W dniu 15 lipca 2016 r. strona wysłała kserokopię wniosku o przyznanie płatności na rok 2016 wraz z materiałem graficznym – bez podpisania wskazanych dokumentów. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. decyzją z [...] kwietnia 2017 r. odmówił stronie przyznania na rok 2016 płatności z tytułu jednolitej płatności obszarowej oraz płatności za zazielenienie. W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie art. 23 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, przez uznanie, że termin tam przewidziany jest terminem ostatecznym, pomimo wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych pisma. Odwołujący wskazał, że wobec odebrania pisma wzywającego do uzupełnienia braków w dniu 14 lipca 2016 r. nie był w stanie uzupełnić tych braków w wyznaczonym terminie, to jest do 11 lipca. W sprawie doszło w konsekwencji do błędów w ustaleniach faktycznych, polegających na uznaniu, że powierzchnia zadeklarowana do płatności wyniosła 0,00 ha. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, podniósł, że treść pojedynczego wniosku o przyznanie płatności powinna zawierać wszystkie informacje niezbędne do ustalenia kwalifikowalności do otrzymania pomocy, w tym wskazanie w ramach jakiej płatności wnioskodawca ubiega się o wsparcie. Wniosek producenta rolnego z [...] maja 2016 r. nie zawierał natomiast niezbędnych informacji wskazujących w ramach jakich płatności i na jakich działkach rolnych, dla jakich powierzchni, ubiega się on o płatność. Do wniosku nie zostały także dołączone załączniki graniczne. Wniosek ten w konsekwencji nie zawierał pełnego oświadczenia woli producenta rolnego. Skoro odwołujący nie wskazał żadnej powierzchni działki rolnej, uznanie że zadeklarował do płatności 0,00 ha było zasadne. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że odwołujący składa wnioski od 2004 roku, tym bardziej zatem nie można się zgodzić z jego twierdzenia, co do prawidłowości wypełnienia wniosku. Wniosek złożony do ARiMR został przez niego jedynie parafowany, nie została wypełniona żadna rubryka, nie został załączony żaden materiał graficzny ani żadne dodatkowe deklaracje, co w ocenie organu świadczy o braku dbania o własne interesy i próba przerzucenia odpowiedzialności na ARiMR pozbawiona jest podstaw. W dalszej kolejności organ II instancji wskazał, że w roku 2016 wnioski o przyznanie płatności bezpośrednich powinny zostać złożone do 15 czerwca. Termin ten jest terminem materialnym i nie podlega przywróceniu. Ustawodawca przewidział jedynie możliwość złożenia wniosku wraz z załącznikami w terminie do 25 dni kalendarzowych po terminie składania wniosków, to jest do 11 lipca 2016 r. z uwzględnieniem zmniejszenia płatności o 1% należnej kwoty za każdy dzień opóźnienia. W powyższych okolicznościach organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zakwestionowania prawidłowości wezwania skarżącego w trybie art. 23 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego do usunięcia stwierdzonych we wniosku braków. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, a także art. 23 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Skarżący podniósł zwłaszcza, że został pozbawiony możliwości uzupełnienia braków formalnych wniosku przed dniem 11 lipca 2016 r., pomimo że dotrzymał 7-dniowy termin do dokonania tej czynności. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu z [...] sierpnia 2017 r. nie narusza ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") uzasadniałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że okoliczności faktyczne, które doprowadziły do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia są pomiędzy stronami niniejszego postępowania bezsporne. Skarżący nie kwestionuje bowiem, że we wniosku, z którym wystąpił do ARiMR w dniu [...] maja 2016 r., nie wypełnił części VIII obejmującej oświadczenie o sposobie wykorzystania działek rolnych, nie dołączył do niego materiału graficznego ani żadnych deklaracji. Wprawdzie skarżący zarzuca naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: "K.p.a.") wskazując na błędy w ustaleniach faktycznych, jednakże argumentacja skarżącego świadczy o tym, że nie jest przez niego kwestionowane samo przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, a zastosowanie przez organ ARiMR art. 23 ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 278 ze zm., dalej: "u.p.s.w.b.") i wywiedzione stąd konsekwencje prawne. Wskazać wobec tego trzeba, że stosownie do art. 23 ust. 1 u.p.s.w.b. w przypadku, gdy wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu nie czyni zadość wymaganiom innym niż wskazane w art. 64 § 1 K.p.a., kierownik biura powiatowego Agencji niezwłocznie po otrzymaniu tego wniosku, informuje rolnika o stwierdzonych brakach oraz o skutkach ich nieusunięcia w terminie, w jakim można dokonać poprawek zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 1 pkt 1 cytowanej ustawy, chyba że ten termin upłynął. Przepisu art. 64 § 2 K.p.a. nie stosuje się. Jak stanowi już art. 23 ust. 2 u.p.s.w.b. w przypadku nieusunięcia braków, o których mowa w ust. 1, w terminie, w jakim można dokonać poprawek zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 1 pkt 1, wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu jest rozpatrywany w zakresie, w jakim został prawidłowo wypełniony, oraz na podstawie dołączonych do niego prawidłowych dokumentów. Przywołana regulacja prawa krajowego dopuszcza możliwość wezwania rolnika do uzupełnienia wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich, jednakże – z uwagi na wymogi wynikające z prawa unijnego – wskazuje przy tym na konieczność zachowania przewidzianej dla dokonania poprawek we wniosku granicy czasowej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 akapitem pierwszym rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasad wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE Seria L z 2014 r. Nr 227, poz. 69; dalej: "rozporządzenie 809/2014"), na który to akt unijny powołuje się art. 1 pkt. 1 u.p.s.w.b., państwa członkowskie określają ostateczne terminy, w których pojedynczy wniosek, wnioski o przyznanie pomocy lub wnioski o płatność mogą być składane. Ostateczne terminy przypadają nie później niż dnia 15 maja każdego roku (zob. art. 21 ust. 1 u.p.s.w.b.). Stosownie zaś do art. 15 ust. 1 akapit pierwszy tego rozporządzenia po ostatecznym terminie złożenia pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność poszczególne działki rolne lub indywidualne uprawnienia do płatności mogą być dodane lub dostosowane w pojedynczym wniosku lub wniosku o płatność, pod warunkiem, że wymogi wynikające z przedmiotowych systemów płatności bezpośrednich i środków rozwoju obszarów wiejskich są przestrzegane. Zmiany dokonane zgodnie z ust. 1 są zgłaszane właściwym organom najpóźniej do dnia 31 maja danego roku, co wynika już z art. 15 ust. 2 akapitu pierwszego rozporządzenia 809/2014. Odnośnie roku 2016, którego dotyczy kontrolowana sprawa, w art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2016/761 z 13 maja 2016 r. wprowadzającego odstępstwo od rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 809/2014 w odniesieniu do ostatecznego terminu składania pojedynczego wniosku, wniosków o przyznanie pomocy lub wniosków o płatność, ostatecznego terminu zgłaszania zmian w pojedynczym wniosku lub wniosku o płatność oraz ostatecznego terminu składania wniosków o przydział uprawnień do płatności lub zwiększenie wartości uprawnień do płatności w ramach systemu płatności podstawowej w 2016 roku (Dz. Urz. UE Seria L z 2016 r. Nr 126, poz. 67, dalej: "rozporządzenie 2016/761"), na zasadzie odstępstwa od art. 13 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia 809/2014 ostateczny termin złożenia pojedynczego wniosku, wniosków o przyznanie pomocy lub wniosków o płatność ustalany przez państwa członkowskie w odniesieniu do roku 2016 przypada nie później niż dnia 15 czerwca. Taki też termin wyznaczony został w § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 16 maja 2016 r. w sprawie przedłużenia terminu składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu w 2016 roku (Dz. U. z 2016 r., poz. 680). Jednocześnie w art. 2 akapicie pierwszym rozporządzenia 2016/761 przewidziano, że na zasadzie odstępstwa od art. 15 ust. 2 rozporządzenia 809/2014 i w przypadku gdy państwo członkowskie korzysta z odstępstwa przewidzianego w art. 1 i 3 niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do roku 2016, zmiany w pojedynczym wniosku lub wniosku o płatność zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia 809/2014 zgłasza się właściwym organom nie później niż dnia 15 czerwca. Natomiast, już z uwzględnieniem sankcji terminowych, do dnia 11 lipca 2016 r. – to jest stosownie do art. 13 ust. 1 akapitu trzeciego rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE Seria L z 2014 r. Nr 181, poz. 48, dalej: "rozporządzenie 640/2014") w terminie 25 dni kalendarzowych po terminie do składania wniosków – z wyjątkiem przypadków siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 4 tego rozporządzenia, wniesienie poprawek do pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność po ostatecznym terminie wnoszenia poprawek, ustalonym przez Komisję na podstawie art. 78 lit. b rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, prowadzi do zmniejszenia o 1% za każdy dzień roboczy kwot związanych z faktycznym wykorzystywaniem danych działek rolnych. W konsekwencji powyższych regulacji wniosek złożony po 11 lipca 2016 r. nie jest rozpatrywany, co skutkuje pozbawieniem rolnika płatności za rok 2016 (art. 13 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia 640/2014). Także poprawki złożone po tym terminie stają się niedopuszczalne (art. 13 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia 640/2014). Organ ARiMR, działając na podstawie art. 23 ust. 1 u.p.s.w.b. w zw. z art. 13 ust. 3 rozporządzenia 640/2014, pismem z 7 lipca 2016 r. prawidłowo wobec tego wezwał skarżącego do uzupełnienia braków wniosku do dnia 11 lipca 2016 r., jako że był to ostatni dzień, w którym w odniesieniu do roku 2016 można było dokonać poprawek zgodnie z przepisami unijnymi. Po dniu 11 lipca 2016 r. niedopuszczalne było dokonanie przez skarżącego poprawek do wniosku i to niezależnie od tego, czy miałoby to nastąpić z jego własnej inicjatywy, czy po otrzymaniu informacji od organu o stwierdzonych brakach. Termin ten dotyczy także dokumentów, które należy złożyć, jeżeli dokumenty te stanowią o kwalifikowalności wnioskowanej płatności. Intencja ustawodawcy unijnego, nakazująca dokonanie takiej wykładni przepisów dotyczących terminów składania wniosków o przyznanie płatności, została wyrażona w motywie 15 preambuły do rozporządzenia 640/2014. Zgodnie z tym motywem przestrzeganie terminów składania wniosków o przyznanie pomocy, wniosków o płatność i innych deklaracji, terminów zgłaszania poprawek do wniosków o przyznanie pomocy obszarowej lub wniosków o płatność oraz terminów składania dokumentów uzupełniających lub umów jest niezbędne, aby organy krajowe miały możliwość planowania, a następnie przeprowadzania skutecznych kontroli poprawności wniosków o przyznanie pomocy, wniosków o płatność lub innych dokumentów. Należy zatem ustanowić przepisy dotyczące terminów, w których będą przyjmowane spóźnione dokumenty. Aby skłonić beneficjentów do przestrzegania terminów, w przypadku wniosków złożonych po terminie należy stosować zniechęcające zmniejszenie, z wyjątkiem opóźnień wynikających z przypadków siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. Powyższy termin, jak słusznie zauważył organ ARiMR, nie ma przy tym charakteru procesowego, lecz stanowi on termin o charakterze materialnym. Skutkiem jego upływu jest zatem wygaśnięcie prawa podmiotowego lub niemożność jego realizacji. Materialny charakter terminu do złożenia wniosku o przyznanie płatności powoduje, że jego upływ skutkuje wygaśnięciem lub niemożnością dochodzenia przed organem administracji roszczenia o przyznanie płatności. Termin ten nie podlega przywróceniu, o czym wprost stanowi art. 21 ust. 2 u.p.s.w.b. Mając na względzie dotychczas poczynione uwagi wskazać także trzeba, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy pozostaje okoliczność, że wezwanie do uzupełnienia wniosku zostało odebrane przez skarżącego dopiero 14 lipca 2016 r. Wobec wskazanego już powyżej materialnoprawnego charakteru rzeczonego terminu bez znaczenia jest to, czy rolnik został prawidłowo poinformowany o istniejących brakach wniosku, a nawet czy w ogóle organ ARiMR wezwał do usunięcia tych braków. Upływ terminu materialnoprawnego do złożenia kompletnego wniosku o płatność jest bowiem od tych okoliczności niezależny. Nawet ewentualne zaniedbanie organu ARiMR obowiązkowi określonemu w art. 23 ust. 1 u.s.w.b. i tak nie może prowadzić do przywrócenia prawa do otrzymania płatności. Samo wezwanie skarżącego w trybie art. 23 ust. 1 u.p.s.w.b. do uzupełnienia braków wniosku pozostaje zatem bez wpływu na bieg powyżej wykazanego terminu do dokonania poprawek. Powoływanie się w tym względzie w skardze na art. 64 § 2 K.p.a. i próba wywiedzenia, że skarżący miał w istocie 7 dni na odpowiedź na wezwanie organu ARiMR, jest bezzasadne, bowiem w art. 23 ust. 1 u.p.s.w.b. wprost wyłączono zastosowanie tej regulacji kodeksowej. Organ ARiMR na gruncie art. 23 ust. 1 u.p.s.w.b. w zw. z art. 13 ust. 3 rozporządzenia 640/2014 nie miał możliwości wyznaczenia skarżącemu innego terminu do uzupełnienia braków wniosku niż do dnia 11 lipca 2016 r., a upływ tego terminu – niezależnie od tego czy skarżący wezwanie odebrał przed czy po tej dacie – powodował wygaśniecie możliwości skutecznego uzupełnienia wykazanych przez organ ARiMR braków wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich. Marginalnie zauważyć trzeba, że sam skarżący zwiększył ryzyko uchybienia terminowi do usuwania braków, a równocześnie skrócił termin do skutecznego stwierdzenia przez organ ARiMR braków wniosku, a tym samym – do poinformowania strony o stwierdzonych brakach i do dokonania uzupełnień (poprawek) po otrzymaniu takiej informacji – z uwagi na nieprzekraczalny termin do ich dokonania (11 lipca 2016 r.). Skarżący pomimo pobierania płatności od 2004 roku wprawdzie wystąpił z wnioskiem [...] maja 2016 r., jednakże skierował go do Centrali ARiMR w Warszawie, to jest do organu niewłaściwego miejscowo do jego rozpatrzenia. W konsekwencji skarżący należycie dbając o swoje interesy powinien liczyć się z tym, że konieczność przekazania wniosku do organu ARiMR właściwego do jego rozpoznania skróci faktycznie czas, w którym możliwe będzie stwierdzenie ewentualnych uchybień formalnych złożonego wniosku. Ponadto wskazać trzeba, na co słusznie zwrócił uwagę organ ARiMR, że pierwotnie złożony przez skarżącego wniosek nie był przez niego osobiście uzupełniany, a skarżący ograniczył się jedynie do jego parafowania i odesłania do ARiMR. Co więcej, także wniosek złożony w reakcji na wezwanie do usunięcia braków formalnych, abstrahując od tego że jego niedopuszczalność wynikała już z samego przekroczenia terminu 11 lipca 2016 r., o czym była dotychczas mowa, także dotknięty był brakami formalnymi. W tych jednakże okolicznościach, ze względu na upływ podanego terminu, organ ARiMR nie mógł już nawet sięgnąć do trybu z art. 23 ust. 1 u.p.s.w.b. Zauważyć z kolei trzeba, że postępowanie w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wszczynane jest na wniosek strony, zatem to ona kształtuje zakres swojego żądania i bierze na siebie odpowiedzialność za poprawne deklaracje w zakresie żądanej płatności. Wnioskujący o płatność do organu ARiMR podpisuje oświadczenie o znajomości zasad dotyczących przyznawania tych płatności, to zaś zobowiązuje go do złożenia wniosku zgodnego z obowiązującym prawem. Stosownie do art. 3 ust. 3 u.p.s.w.b. to na stronę – beneficjenta pomocy – nałożony został obowiązek przedstawiania dowodów oraz składania wyjaśnień, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, a ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W postępowaniach o przyznanie płatności, co wynika już z art. 3 ust. 2 pkt 3 u.p.s.w.b., organ ARiMR udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że zasada informowania, wyrażona w art. 9 K.p.a., uległa istotnemu ograniczeniu, gdyż stronom udziela się pouczeń jedynie na ich żądanie. Od podmiotów składających wnioski o przyznanie płatności należy wymagać – między innymi w zakresie wypełniania wniosków o przyznanie tych płatności – należytej staranności. Podmioty te wykonują swoją działalność zawodowo i na własny rachunek. Nakłada to wymóg nie tylko posiadania wysokich kwalifikacji odnośnie produkcji rolniczej ale także stosownej wiedzy w zakresie zasad i trybu przyznawania pomocy finansowej, zwłaszcza takiej jak w przypadku płatności rolniczych, która jest przyznawana na wniosek osoby zainteresowanej wsparciem. Przepisy unijne jak i krajowe w zakresie przyznawania płatności nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości. Uznaniowość prowadziłaby do nierównego traktowania producentów rolnych spełniających takie same warunki oraz byłaby sprzeczna z zasadą konkurencyjności. To z kolei nakłada na beneficjentów tej pomocy obowiązek zachowania należytej staranności na etapie wypełniania i składania wniosków o przyznanie płatności. Wobec powyższego brak jest jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia stawianego przez skarżącego zarzutu naruszenia art. 23 ust. 1 u.p.s.w.b. W konsekwencji na uwzględnienie nie zasługują także dalsze zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 czy art. 107 § 3 K.p.a. Organ ARiMR był w takiej sytuacji zobligowany do rozpatrzenia wniosku skarżącego w zakresie, w jakim został prawidłowo wypełniony (art. 23 ust. 2 u.p.s.w.b.). Tym samym skoro skarżący nie zadeklarował w nim do płatności żadnej działki rolnej organ ARiMR nie mógł go pozytywnie rozpatrzyć. Płatności obszarowe, o które skarżący się ubiegał, są przyznawane do powierzchni działki rolnej, której powierzchnia nie może być mniejsza niż 0,1 ha (zob. art. 8 ust. 1 pkt 3 u.p.s.w.b.). Wobec powyższego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., wniesioną w sprawie skargę oddalono.