III SA/Po 766/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu 24 stycznia 2019 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z [...] września 2018 r., nr [...], w przedmiocie uznania zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze na postanowienie Dyrektora Izba Skarbowej z [...] września 2018 r. w przedmiocie uznania zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione skarżący wystąpili z wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") sąd może – na wniosek skarżącego – wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wprowadzona w tym przepisie ochrona tymczasowa stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wniosek skarżących nie może zostać uwzględniony. Należy zwrócić uwagę, że przedmiotem wstrzymania wykonania mogą być jedynie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu lub czynności należy zaś rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady, cechy wykonalności nie mają decyzje czy postanowienia odmowne. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności związane jest z elementem realizacji przyznanych przez zaskarżony akt uprawnień bądź wypełniania nałożonych obowiązków, a więc dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. W rozpatrywanym przypadku skargą objęte jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej wydane w przedmiocie uznania zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione. Już ten fakt przesądza o braku podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Postanowienie uznające zarzuty złożone w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione nie wprowadza bowiem w sytuacji prawnej skarżących żadnych zmian, których wystąpieniu można by się przeciwstawić poprzez wstrzymanie jego wykonania. Skoro postanowienie o uznaniu zarzutów za nieuzasadnione, nie jest aktem podlegającym wykonaniu w rozumieniu art. 61 P.p.s.a., brak jest podstaw do orzeczenia o wstrzymaniu jego wykonania. Zaskarżone postanowienie nie tworzy bowiem po stronie skarżących uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do wykonania. Jest to wyłącznie akt administracyjny o charakterze proceduralnym. Nie jest zatem możliwe w sprawie niniejszej orzeczenie wstrzymania wykonalności zaskarżonego postanowienia. Skoro zaskarżone postanowienie nie korzysta z przymiotu wykonalności, nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.