III SA/Po 77/10

Dnia 9 czerwca 2010 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie określenia wartości celnej towaru oraz kwoty wynikającej z długu celnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ W. Długaszewska W skardze z 4 stycznia 2010 r. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie określenia wartości celnej towaru oraz kwoty wynikającej z długu celnego W.K. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie uzasadniając tego wniosku. Zarządzeniem z dnia 6 maja 2010 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w terminie 7 dni pod rygorem nieuwzględnienia wniosku. Zarządzenie zostało doręczone prawidłowo w dniu 10 maja 2010 r. (k. 45 akt sądowych). Strona skarżąca w zakreślonym terminie nie odpowiedziała na wezwanie Sądu. Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., przewiduje, że Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W świetle cytowanego przepisu nie budzi zatem wątpliwości, że jest zasadą, iż zaskarżone rozstrzygnięcie, w tym w szczególności decyzja administracyjna, powinno być wykonane. Zastosowanie więc wstrzymania wykonania może nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej i nie sprzeciwiają się temu regulacje prawne wynikające z ustawy szczególnej. W niniejszej sprawie skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek okoliczności wskazujących na istnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie wykazała więc, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodziłoby skutek w postaci groźby wyrządzenia jej znacznej szkody, nadto zaś, że powstałe skutki byłyby "trudne do odwrócenia". Za podstawę wstrzymania wykonania decyzji nie może zaś być brane pod uwagę przeświadczenie skarżącej o niesłuszności zaskarżonej decyzji i zarzuty podniesione w skardze. Ocena zasadność tej argumentacji jest bowiem zastrzeżona wyłącznie do kognicji Sądu rozpoznającego skargę. Reasumując, skarżąca nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w związku z tym Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ W. Długaszewska