III SA/Po 770/15

Dnia 02 lutego 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Szymon Widłak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska – Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi R. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego kwotę [...],- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy R. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą X z siedzibą w [...] (dalej: "strona"). Zakres kontroli obejmował okres od dnia [...] kwietnia 2013 r. do dnia [...] kwietnia 2014 r. Przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli zatrudniał średnio [...] kierowców. Przebieg kontroli utrwalono w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2014 r., mając na względzie wyniki kontroli, nałożył na stronę karę pieniężna w wysokości 25.000 zł. Organ Inspekcji Transportu Drogowego wskazał przy tym, że suma kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia wyniosła [...] zł, jednakże na mocy art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym kwota ta została obniżona do 25.000 zł. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał na naruszenia polegające na: 1) skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny i za każdą następną rozpoczętą godzinę, 2) skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny i za każdą następną rozpoczętą godzinę, 3) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut i za każdą następną rozpoczętą godzinę, 4) naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę, 5) naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd, 6) nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, 7) nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego pojazdu lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień. Odnosząc się do wyjaśnień strony i przedłożonych przez nią do pisma z dnia [...] maja 2014 r. danych z tachografu pojazdu [...] - z zapisem danych z okresu od dnia [...] grudnia 2013 r. do dnia [...] stycznia 2014 r. - których brak stanowił jedną z podstaw stwierdzenia naruszenia określonego w lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ I instancji podniósł, że przedstawienie brakujących danych w trakcie postępowania wyjaśniającego nie może stanowić podstawy do odstąpienia od ukarania za powyższe naruszenie. Zebrana w trakcie kontroli dokumentacja wskazuje, że strona nie okazała w czasie kontroli wymaganych danych. Organ Inspekcji Transportu Drogowego uznał ponadto, odnosząc się zwłaszcza do naruszenia z lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy, że strona nie może zostać zwolniona z odpowiedzialności na podstawie art. 92c ustawy o transporcie drogowym, jako że nie przedstawiła wystarczających dowodów wskazujących na to, że nie miała wpływu na powstałe naruszenia, a zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje, iż naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których strona nie mogła przewidzieć. Strona nie przedstawiła także dowodów, aby naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdu i okresach odpoczynku nastąpiły pomimo zapewnienia właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzeganie przepisów. Odwołując się od powyższej decyzji pierwszoinstnacyjnej strona zarzuciła błędną interpretację przepisów zastosowanych podczas kontroli, a także przepisów art. 92b ust. 1 i art. 92c ustawy o transporcie drogowym. W zakresie naruszeń dotyczących przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skrócenia dziennego czasu odpoczynku oraz skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku odwołujący zwrócił uwagę na możliwość błędnego ich wykazania. Odnośnie naruszenia z lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do ustawy, odwołujący wskazał, że nie wie dlaczego pliki dostarczone do kontroli nie miały wszystkich danych. Być może winne jest oprogramowanie. Pojazd o numerze rejestracyjnym [...] miał wymieniany tachograf. Podczas wymiany wczytano dane, które zostały przekazane do kontroli. Z protokołu kontroli wynika jednak, że plik otrzymany z warsztatu nie zawierał danych. Firma, która wymieniała tachograf udzieliła informacji, zgodnie z którą nie wiedzą dlaczego oprogramowanie organu kontrolnego nie jest w stanie odczytać tych danych – odwołujący załączył raport dotyczący danych za wskazany okres, odczytany za pomocą ich oprogramowania. Podobnie, odwołujący nie wie dlaczego pliku z pojazdu [...] nie udało się odtworzyć i uzyskać wszystkich danych. W związku z tym ponownie przedstawił plik, który posiada, a z którego odczytuje brakujące dane. Podniósł także, że analiza licencji oprogramowania jednoznacznie wyklucza, aby można podeprzeć się nim w pełni, gdyż jest to wyłącznie program pomocniczy. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie okazano zatem pliki z danymi, co do których organ miał wątpliwości. Odwołujący podniósł ponadto, że nie miał wpływu na naruszenia z lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy, bowiem była to samodzielna inicjatywa kierowców. Kara za te naruszenia winna zresztą być ograniczona do 5.000 zł. W ocenie odwołującego dane z kart kierowców oraz urządzeń rejestrujących były wczytywane terminowo, jednak analiza pracy czytnika wykazała, że urządzenie to tworzy czasami pliki o dacie innej niż data faktycznego wczytania danych. Problem powodują pliki pierwotne. Główny Inspektor Transportu Drogowego, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, odnosząc się do naruszenia polegającego skróceniu dziennego czasu odpoczynku wskazał, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, iż kierowca: 1) J. C. w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się w dniu [...] grudnia 2013 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o [...] godzinę i [...] minut, 2) K. N. - w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się w dniu [...] grudnia 2013 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o [...] minut, - w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się w dniu [...] listopada 2013 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o [...] minuty, 3) W. O. - w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się w dniu [...] grudnia 2013 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o [...] minut, - w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się w dniu [...] grudnia 2013 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o [...] godzinę i [...] minut, 4) K. S. w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się w dniu [...] stycznia 2014 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o [...] minut, 5) R. S. - w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się w dniu [...] listopada 2013 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o [...] godziny, - w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się w dniu [...] listopada 2013 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o [...] godzinę i [...] minuty, 6) M. S. - w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się w dniu [...] listopada 2013 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o [...] godzinę i [...] minuty, - w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się w dniu [...] grudnia 2013 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o [...] minut, - w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się w dniu [...] grudnia 2013 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o [...] minut, 7) I. S. - w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się w dniu [...] listopada 2013 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o [...] godziny i [...] minut, - w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się w dniu [...] stycznia 2014 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o [...] minuty. Mając powyższe na względzie organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie określone w lp. 5.3.1. i 5.3.2. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Wskazując na naruszenie polegające na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku organ II instancji podał, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, iż kierowca M. S. w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się w dniu [...] grudnia 2013 r. skrócił tygodniowy okres odpoczynku o [...] godziny i [...] minut, co uzasadniało wymierzenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie z lp. 5.4.1. i 5.4.2. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Stwierdzając naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy organ odwoławczy podniósł, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, iż kierowca: 1) J. C. w dniu [...] grudnia 2013 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [...] minut, 2) K. S. w dniu [...] listopada 2013 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [...] minuty, 3) K. S. w dniu [...] stycznia 2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [...] godziny i [...] minuty. Powyższe zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego powoduje, że zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie określone w lp. 5.2.1. i lp. 5.2.2. załącznika nr 3 do ustawy. Organ odwoławczy odnosząc się do naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy podał, że analiza materiału dowodowego wykazała, iż w przedsiębiorstwie odwołującego nie dokonywano czynności wczytywania danych z karty kierowcy w wymaganym terminie wobec kierowcy: R. S., M. S., M. S., J. C., W. O., R. S. oraz A. N. - co uzasadniało utrzymanie kary pieniężnej w wysokości [...] zł (organ II instancji omyłkowo zsumował wyliczoną karę na kwotę [...] zł – przyp. Sądu) za stwierdzone naruszenie określone w lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Z kolei względem naruszenia obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego organ II instancji podał, że analiza materiału dowodowego wykazała, że dane z tachografu cyfrowego pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] zostały wczytane z przekroczeniem 90-dniowego terminu, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie określone w lp. 6.3.12. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Względem naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, organ odwoławczy uznał, że analiza materiału dowodowego wykazała, iż w dniu [...] stycznia 2014 r. od godz. [...] do godz. [...] pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] wykonywano przejazd bez włożonej karty kierowcy, natomiast w dniu [...] stycznia 2014 r. w okresie od godz. [...] do godz. [...] i w dniu [...] stycznia 2014 r. w okresie od godz. [...] do godz. [...], wykonywano przejazd bez włożonej karty kierowcy pojazdem o numerze rejestracyjnym [...]. W ocenie organu II instancji zasadne jest zatem utrzymanie kary pieniężnej w wysokości [...] zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego pojazdu lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, iż brak jest danych z tachografu cyfrowego pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] za okres od [...] grudnia 2013 r. do [...] stycznia 2014 r., a także z pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] za okres od [...] grudnia 2013 r. do [...] lutego 2013 r. We wskazanych dniach, zgodnie z oświadczeniem przedsiębiorcy, pojazdami tymi kierowali I. S. i K. S. Organ odwoławczy podkreślił, że dane te nie zostały okazane do kontroli. Po sporządzeniu protokołu kontroli zostały przesłane dane cyfrowe z pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], jednakże sankcjonowane jest nieokazanie danych do kontroli. Zasadne było zatem utrzymanie kary pieniężnej w wysokości [...] zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do ustawy. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że program [...] służy do analizy danych z kart kierowców i tachografów cyfrowych, jednakże same dane zostały zabezpieczone w sposób prawidłowy i nie budzą wątpliwości. Program ten nie jest urządzeniem pomiarowym i nie podlega prawnej kontroli metrologicznej. Urządzeniem takim jest tachograf cyfrowy. Oprogramowanie takie jak [...] bądź [...] jedynie sczytuje pomiary zarejestrowane w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy. Pełni ono funkcję służebną względem oprogramowania przeznaczonego do gromadzenia danych i musi uwzględniać wszystkie standardy tegoż oprogramowania. Organ odwoławczy zaznaczył, że oprogramowanie [...], którym posługują się polskie służby kontrolne, archiwizuje dane w formacie spełniającym wymagania określone w załączniku IB do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 z dnia 13 czerwca 2012 r. dostosowującego do postępu technicznego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Niezależnie jednak od stosowanego oprogramowania każdy z powyższych programów sczytuje dokładnie te same dane i w tych samych wielkościach, które są zawarte w pamięci karty lub tachografu cyfrowego. Nie może mieć zatem miejsca taka sytuacja, w której w pamięci tachografu zarejestrowane jest prowadzenie pojazdu a oprogramowanie przeznaczone do sczytywania tych danych wykaże okres odpoczynku, czy też okres gotowości lub innej pracy. Na wizualizacjach czasu pracy wykonanych przez każde z oprogramowań sczytane dane będą takie same. W oparciu o te wizualizacje organ dokonuje własnych ustaleń, a wyliczenia wykonane przez samo oprogramowanie nie są dla organu wiążące. W dalszej kolejności organ II instancji podniósł, że dane cyfrowe w rozpoznawanej sprawie zostały pobrane przy użyciu ważnej karty kontrolnej, tym samym nie doszło do żadnych zniekształceń okresów aktywności kierowcy, a także ponownie podkreślił, że ostatecznego ustalenia faktu popełnienia naruszeń i ich krotności dokonuje inspektor Inspekcji Transportu Drogowego w oparciu o te dane i na podstawie przepisów prawa, nie zaś na podstawie obliczeń dokonanych przez program komputerowy. Strona zresztą nigdy nie kwestionowała w sposób bezpośredni wiarygodności sczytanych danych przedstawiając własne wyliczenia i dowody w tym zakresie. Również argumentacja odwołującego dotycząca naruszenia określonego w lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do w ocenie organu odwoławczego jest chybiona. W momencie zakończenia kontroli, w sytuacji w której dane z tachografu cyfrowego nie zostały okazane, powstało naruszenie i późniejsze dosłanie danych nie mogło tego faktu zmienić. Ewentualna argumentacja dotycząca zniszczenia danych i udziału w tym zdarzeniu podmiotu zewnętrznego może być rozpatrywana tylko w kontekście zastosowania przepisów z art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym. W dalszej kolejności organ odwoławczy zauważył natomiast, odnosząc się do art. 92b ustawy o transporcie drogowy, że strona nie przedstawiła żadnej dokumentacji wskazującej na właściwą organizację zadań przewozowych, takich jak listy przewozowe, czy plany wykonywania zadań transportowych, która miałaby wpływ na przestrzeganie przepisów dotyczących czasu pracy kierowców. Tylko okazanie takich dokumentów pozwoliłoby potwierdzić, że przedsiębiorca umożliwił swoim pracownikom wykonywanie zadań transportowych zgodnie z prawem. W rozpoznawanej sprawie zdaniem organu II instancji nie może także znaleźć zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy, bowiem i w tym przypadku strona nie przedstawiła okoliczności, które przemawiałyby za zastosowaniem tej regulacji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona skarżąca, wnosząc o uchylenia zaskarżonej decyzji, podniosła zarzut naruszenia: 1) przepisów postępowania, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, 2) przepisów ustawy o transporcie drogowym, w szczególności art. 92b i art. 92c, poprzez ustalenie błędnej odpowiedzialności za naruszenia. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że opisane naruszenia winny być oparte na wydrukach z tachografu cyfrowego, których brak w materiale dowodowym sprawy, a nie na oprogramowaniu, które ma charakter pomocniczy i nie może być wiążące dla osób z niego korzystających. W dalszej części uzasadnienia argumentację tę strona odniosła do naruszeń dotyczących przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skrócenia dziennego czasu odpoczynku oraz skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku. W odniesieniu do pozostałych naruszeń skarżący powtórzył w istocie twierdzenia zawarte w odwołaniu. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r. wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") uzasadnia jej uchylenie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią regulacje ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., dalej: "u.t.d."). Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 25.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (art. 92a ust. 3 pkt 3 u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy, o czym stanowi już art. 92a ust. 6 u.t.d. Na gruncie kontrolowanej sprawy, w wyniku kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącego, stwierdzono naruszenia, opisane w protokole kontroli z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], za które organ Inspekcji Transportu Drogowego naliczył łączną karę pieniężną w kwocie [...] zł, ograniczając jednakże jej wymiar - z uwagi na brzmienie art. 92a ust. 3 pkt. 3 u.t.d. - do kwoty 25.000 zł. W ocenie Sądu przy nałożeniu tej kary organ ten dopuścił się jednakże naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: "K.p.a."), które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jednym z naruszeń, które w uzasadnieniu skarżonej decyzji wykazuje Główny Inspektor Transportu Drogowego jest naruszenie, o którym mowa w lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Regulacja ta wskazuje na naruszenie polegające na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień - przewidując jednocześnie karę pieniężna za tak stwierdzone naruszenie w wysokości [...] zł. Zdaniem organu Inspekcji Transportu Drogowego podczas kontroli w przedsiębiorstwie skarżącego nie okazano danych z tachografów cyfrowych z dwóch pojazdów – o numerach rejestracyjnych [...] oraz [...] – odpowiednio za [...] oraz [...] dni (to jest łącznie za [...] dni), co winno prowadzić do naliczenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Powyższe okoliczności faktyczne nie zostały jednakże wyjaśnione w dostateczny sposób, uniemożliwiając dalszą, bardziej szczegółową – zwłaszcza merytoryczną – kontrolę zaskarżonej decyzji przez tutejszy Sąd. W szczególności należy zauważyć, że stanowisko prezentowane w powyższym względzie przez skarżącego zmierza w pierwszej kolejności do zakwestionowania podstaw faktycznych stwierdzonego naruszenia, to jest tego, że w toku kontroli rzeczywiście nie zostały przedstawione rzeczone dane z tachografów cyfrowych - co umyka uwadze organu Inspekcji Transportu Drogowego, który w swych rozważaniach odnosi się wyłącznie do możliwość późniejszego – to już po zakończeniu kontroli – uzupełnienia stwierdzonych braków. Nota bene przedstawione stanowisko skarżącego jest zbieżne ze stanowiskiem prezentowanym jeszcze na etapie kontroli (vide pismo z dnia [...] maja 2014 r., k. 191 akt administracyjnych), przez co wszelkie pojawiające się na jego tle wątpliwości powinny stanowić przedmiot szczegółowych wyjaśnień ze strony organu Inspekcji Transportu Drogowego. Ograniczając się do tak zakreślonej istotny problemu wskazać zatem należy, że ów stanowisko skarżącego wymaga pogłębionych wyjaśnień ze strony organu Inspekcji Transportu Drogowego z koniecznością uzupełniania zgromadzonego dotychczas w sprawie materiału dowodowego. Należy bowiem zauważyć, że w toku kontroli skarżący, na wezwanie organu przeprowadzającego kontrolę z dnia [...] kwietnia 2014 r., przedstawił nośnik danych cyfrowych w postaci płyty CD, na którym znajdowały się między innymi dwa pliki z tachografu cyfrowego pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], a także dwa pliki z tachografu cyfrowego drugiego ze wskazanych pojazdów, o numerze rejestracyjnym [...] (vide karta pobrania zapisów z urządzeń rejestrujących, k. 84 akt administracyjnych). Tymczasem Główny Inspektor Transportu Drogowego, pomimo podnoszonych w odwołaniu zarzutów, nie wskazał, jakie konkretnie dane, a zwłaszcza z jakiego okresu, ów pliki zawierały. Organ Inspekcji Transportu Drogowego nie zamieścił zwłaszcza w aktach administracyjnych wydruku danych z tych plików, uchybiając tym samym art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. i uniemożliwiając tutejszemu Sądowi kontrolę prawidłowości poczynionych w powyższym zakresie ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę do stwierdzenia przywołanych naruszeń. Dopiero uzupełnienie w ten sposób dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego i poczynienie na jego podstawie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych, pozwoli organowi Inspekcji Transportu Drogowego odnieść się w dalszej kolejności do argumentacji skarżącego zmierzającej do wykazania, że kwestionowane przez organ dane zostały już przedstawione na etapie kontroli w przedsiębiorstwie skarżącego. Organ winien przy tym zweryfikować stanowisko skarżącego, z którego wynika, że za nieodczytaniem danych z tachografu pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] może stać oprogramowanie tego organu. Nie przesądzając na tym etapie postępowania prawidłowości tego stanowiska trzeba zauważyć, że także w toku kontroli inspektor Inspekcji Transportu Drogowego, który ją przeprowadzał, wskazywał na to, że dane z tego pojazdu są "nieczytelne" (k. 182 akt administracyjnych). Również ta kwestia została całkowicie pominięta przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, mimo iż z uwagi na postawę skarżącego, winna ona podlegać szczegółowej analizie, której organ powinien dać wyraz w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia. Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie odniósł się ponadto do argumentacji skarżącego dotyczącej naruszenia z lp. 6.3.11. oraz 6.3.12. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, to jest naruszenia obowiązku wczytania danych z karty kierowcy oraz z urządzenia rejestrującego. W odwołaniu skarżący podniósł mianowicie, że dane te były wczytywane terminowo, a uchybienie wynika z tworzenia przez urządzenie do wczytywania danych plików o dacie innej niż data faktycznego wczytania danych. Organ Inspekcji Transportu Drogowego pominął tę argumentację i nie wskazał, czy ma ona jakikolwiek wpływ na poczynione przez ten organ ustalenia faktyczne, czym także dopuścił się naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Nie może natomiast odnieść zamierzonego skutku argumentacja skarżącego zmierzająca do wykazania uchybień w ustaleniach faktycznych względem naruszeń polegających na skróceniu dziennego czasu odpoczynku (lp. 5.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (lp. 5.2. załącznika nr 3 do ustawy) oraz skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku (lp. 5.4. załącznika nr 3). Jak wyjaśnił bowiem Główny Inspektor Transportu Drogowego użyte oprogramowanie służy do sczytania danych z karty kierowcy bądź tachografu cyfrowego, a skarżący nie wskazał, które z tak poczynionych ustaleń uznać należy za błędne, ograniczając się wyłącznie do subiektywnych podejrzeń, co do prawidłowości działania samego oprogramowania. Wobec powyższego odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi, w tym zwłaszcza zarzutu naruszenia art. 92b i art. 92c u.t.d., uznać należy za przedwczesne. Przedwczesne byłoby także odniesienie się do zarzutu nieprzesłuchania osoby skarżącego na okoliczność stwierdzonych naruszeń i okoliczności związane z kierowcami, którzy się ich dopuścili, bowiem konieczność przeprowadzenia tego środka dowodowego została przez skarżącego podniesiona dopiero na etapie skargi do tutejszego Sądu i wymaga ona uprzedniego ustosunkowania się przez organ Inspekcji Transportu Drogowego. Rozpoznając ponownie sprawę organ Inspekcji Transportu Drogowego uwzględni powyżej wyrażoną ocenę prawną, co do uchybień w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym i uzasadnieniu decyzji, a także zawarte w niej wskazania co do dalszego postępowania. Mając powyższe na względzie, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji (punkt I. sentencji wyroku). Natomiast, na podstawie art. 200 P.p.s.a., w punkcie II. sentencji wyroku, postanowiono o kosztach.