III SA/Po 773/15

Dnia 12 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska Sędziowie WSA Szymon Widłak (spr.) WSA Marek Sachajko Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka - Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi X Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpoznaniu odwołania spółki X Sp. z o.o. (dalej: "strona", "spółka") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w P. z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. W dniach od [...] października do [...] listopada 2013 r. przeprowadzono kontrolę spółki obejmującą okres od dnia [...] października 2012 r. do [...] października 2013 r., której wyniki zawarte zostały w protokole kontroli z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...]. W okresie objętym kontrolą strona posiadała licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy nr [...]. Organ Inspekcji Transportu Drogowego (dalej: "ITD."), powołując się na wyniki powyższej kontroli i zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, stwierdził, że kierowca B. K. prowadził pojazd od godz. [...] dnia [...] lipca 2013 r. do godz. [...] dnia [...] lipca 2013 r., a więc przez 10 godzin i 20 minut, co oznacza, że przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu o 20 minut, jako że w tym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie pojazdu przez maksymalnie 10 godzin. Z kolei kierowca L. R. prowadził pojazd od godz. [...] dnia [...] maja 2013 r. do godz. [...] dnia [...] czerwca 2013 r., czyli przez 14 godzin i 41 minut, co oznacza, że przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu o 4 godziny i 41 minut, ponieważ w tym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie pojazdu przez maksymalnie 10 godzin. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano dokumentu, wykresówki, wydruku uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Zdaniem organu administracji powyższe uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia, o którym mowa w lp. 5.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, a która to regulacja sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu. Następnie organ ITD podał, że kierowca M. G. dnia [...] lipca 2013 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 17 minut, jako że w tym dniu prowadził pojazd przez 4 godziny 47 minut w okresie od godz. [...] do godz. [...], odbierając jedną minimum 15-minutową przerwę od godz. [...] do godz. [...]. Kierowca K. P. dnia [...] maja 2013 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 50 minut, ponieważ prowadził tego dnia pojazd przez 5 godzin i 20 minut w okresie od godz. [...] do godz. [...], odbierając tylko jedną minimum 15-minutową przerwę od godz. [...] do godz. [...]. Kierowca K. P. również dnia [...] sierpnia 2013 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 godziny i 35 minut, ponieważ prowadził tego dnia pojazd przez 7 godzin 05 minut w okresie od godz. [...] do godz. [...], odbierając tylko jedną trwającą 40 minut przerwę od godz. [...] do godz. [...]. Natomiast kierowca L. R. dnia [...] czerwca 2013 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 55 minut, jako że w tym dniu prowadził pojazd przez 5 godzin 25 minut w okresie od godz. [...] do godz. [...], nie odbierając żadnej minimum 15-minutowej przerwy. Kierowca L. R. także dnia [...] sierpnia 2013 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 10 minut prowadząc tego dnia pojazd przez 5 godzin 40 minut w okresie od godz. [...] do godz. [...], odbierając jedną minimum 15-minutową przerwę od godz. [...] do godz. [...]. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano dokumentu, wykresówki, wydruku uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. W ocenie organu ITD powyższe uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł tytułem naruszenia z lp. 5.2. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy. Organ administracji wskazał nadto, że kierowca strony M. G. dnia [...] sierpnia 2013 r. o godz. [...] rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek, a w okresie tym odebrał 8 godzin nieprzerwanego odpoczynku od godz. [...] do godz. [...] dnia [...] sierpnia 2013 r., skracając dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę. Kierowca B. K.: – w dniu [...] maja 2013 r. o godz. [...] rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek, a w okresie tym odebrał 8 godzin i 30 minut nieprzerwanego odpoczynku od godz. [...] do godz. [...] dnia [...] maja 2013 r., skracając dzienny czas odpoczynku o 30 minut, - w dniu [...] czerwca 2013 r. o godz. [...] rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek, a w okresie tym odebrał 8 godzin i 29 minut nieprzerwanego odpoczynku od godz. [...] do godz. [...] dnia [...] czerwca 2013 r., skracając dzienny czas odpoczynku o 31 minut, - w dniu [...] sierpnia 2013 r. o godz. [...] rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek, a w okresie tym odebrał 8 godzin i 35 minut nieprzerwanego odpoczynku od godz. [...] dnia [...] sierpnia 2013 r. do godz. [...] dnia [...] sierpnia 2013 r., skracając dzienny czas odpoczynku o 25 minut. Kierowca K. P. dnia [...] maja 2013 r. o godz. [...] rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek, a w okresie tym odebrał 8 godz. i 21 minut nieprzerwanego odpoczynku od godz. [...] do godz. [...] dnia [...] maja 2013 r., skracając dzienny czas odpoczynku o 39 minut. Z kolei kierowca L. R. dnia [...] maja 2013 r. o godz. [...] rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek, a w okresie tym odebrał jedynie 6 godzin i 19 minut nieprzerwanego odpoczynku od godz. [...] do godz. [...] tegoż dnia, skracając dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 41 minut. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano dokumentu, wykresówki, wydruku uzasadniającego odstąpienia od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Biorąc powyższe pod uwagę organ administracji za uzasadnioną uznał karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł za naruszenie z lp. 5.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku. Organ ITD podniósł również, że na spółkę winna być nałożona kara pieniężna w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia z lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, to jest nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Organ ten wskazał bowiem na brak wykresówek, danych z karty kierowcy lub innych dokumentów dotyczących przejazdu pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] na dystansie [...] km. Strona wezwana pismem z dnia [...] października 2013 r. do okazania wykresówki dokumentującej przejazd na powyższym dystansie wyjaśniła, że przejazd ten w dniach od [...] czerwca do [...] lipca 2013 r. wykonał właściciel firmy L. R. Spółka poinformowała jednak, że ów przejazd nie był związany z działalnością firmy, tylko prywatnymi potrzebami jej właściciela. – dostarczenie prywatnego sprzętu wojskowego na X. Organ administracji wskazał, że spółka okazała m.in. zaświadczenie o działalności z okres od godz. [...] dnia [...] czerwca 2013 r. do godz. [...] dnia [...] czerwca 2013 r. oraz od godz. [...] dnia [...] czerwca 2013 r. do godz. [...] dnia [...] września 2013 r. z zaznaczeniem, że rzeczony kierowca miał w tym okresie czas wolny lub odpoczywał. Jako że spółka nie okazała zapisów aktywności w okresie od godz. [...] dnia [...] czerwca 2013 r. do godz. [...] dnia [...] czerwca 2013 r., zdaniem organu to wówczas przedsiębiorca prowadził powyższy pojazd bez rejestrowania swojej aktywności. Odnosząc się do argumentacji spółki organ administracji podniósł, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Strona nie przedstawiła bowiem umowy użyczenia, umowy najmu ani żadnego innego dokumentu, który potwierdzałby fakt, że spółka wynajęła bądź użyczyła choćby bezpłatnie sporny pojazd osobie fizycznej L. R., pełniącej funkcję prezesa zarządu i będącej jedynym udziałowcem strony. Zatem w ocenie tegoż organu był to przewóz wykonywany przez stronę pojazdem znajdującym się w jej prawnej dyspozycji i zgłoszonym przez nią do licencji, niezależnie od tego czy był to przewóz zarobkowy, czy też nie. Kierujący owym pojazdem spełniał zaś definicję kierowcy zarówno w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 561/2006, jak i art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. W dalszej kolejności organ ITD uznał, że wykresówka kierowcy L. R. z dnia [...] maja 2013 r. nie zawiera wymaganych wpisów: - miejsca oraz daty zakończenia jej używania, a także - stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu, co w ocenie tego organu uzasadnia nałożenie na spółkę kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia z lp. 6.3.6.4. i 6.3.6.6. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ administracji podał także, że pismem z dnia [...] października 2013 r. wezwano stronę do okazania wykresówki dokumentującej przejazd pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] na dystansie [...] km, w odpowiedzi na co spółka wyjaśniła, że przejazd ten wykonywał w dniach od [...] maja do [...] maja 2013 r. kierowca B. K., jednakże wykresówka zaginęła. Spółka nie okazała również wykresówki, danych z karty kierowcy, danych z tachografu cyfrowego, zaświadczenia o działalności lub innych dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę L. R. za dzień [...] sierpnia oraz za dzień [...] sierpnia 2013 r. Organ Inspekcji Transportu Drogowego odmówił przy tym mocy dowodowej okazanemu zaświadczeniu o działalności z wpisem, że kierowca ten miał czas wolny lub odpoczywał, ponieważ zgodnie z wyjaśnieniami strony L. R. dnia [...] sierpnia 2013 r. w godz. [...] do [...] wykonywał przejazd pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] posługując się kartą kierowcy, której termin ważności minął. Strona nie okazała ponadto wykresówki, danych z karty kierowcy, danych z tachografu cyfrowego, zaświadczenia o działalności lub innych dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę M. G. za dzień [...] czerwca 2013 r. Łącznie spółka nie okazała zatem wykresówek, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za [...] dni, co w ocenie organu administracyjnego uzasadnia nałożenia na nią kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia z lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie, jak wskazał organ ITD, spółka udostępniła niepełne dane o okresach aktywności: - kierowcy L. R. za 9 dni ([...] czerwca 2013 r. od godz. [...] do godz. [...]; [...] czerwca 2013 r. od godz. [...] do godz. [...]; [...] czerwca 2013 r. od godz. [...] do godz. [...]; [...] czerwca 2013 r. od godz. [...] do godz. [...]; [...] lipca 2013 r. od godz. [...] do godz. [...]; [...] lipca 2013 r. od godz. [...] do godz. [...]; [...] lipca 2013 r. od godz. [...] do godz. [...]; [...] lipca 2013 r. od godz. [...] do godz. [...]; [...] lipca 2013 r. od godz. [...] do godz. [...]), oraz – kierowcy M. G. za 3 dni ([...] czerwca 2013 r. od godz. [...] do godz. [...]; [...] czerwca 2013 r. od godz. [...] do godz. [...]; [...] sierpnia 2013 r. od godz. [...] do godz. [...])., co świadczy o naruszeniu opisanym w lp. 6.3.9. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie okazano ponadto wykresówki, które nie zawierały wszystkich danych o okresach aktywności, to jest: - danych o aktywności kierowcy L. R. z okresu pomiędzy godz. [...] a godz. [...] dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz - danych o aktywności kierowcy B. K. z okresu między godz. [...] a godz. [...] dnia [...] maja 2013 r., a także miedzy godz. [...] a godz. [...] dnia [...] sierpnia 2013 r., co uzasadnia w ocenie organu administracji nałożenie na spółkę kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie z lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ ITD nałożył na spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł z tytułu naruszenia z lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, to jest naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy: - B. K. (dane z dnia [...] czerwca 2013 r. winny być wczytane do dnia [...] lipca 2013 r., a zostały wczytane dnia [...] lipca 2013 r.), - K. P. (dane z dnia [...] maja 2013 r. winny zostać wczytane do dnia [...] maja 2013 r., a nie [...] czerwca 2013 r.; dane z dnia [...] czerwca 2013 r. powinny zostać wczytane do dnia [...] lipca 2013 r., a nie [...] lipca 2013 r.; dane z dnia [...] lipca 2013 r. powinny zostać wczytane do dnia [...] sierpnia 2013 r., a nie [...] września 2013 r.), - L. R. (dane z dnia [...] czerwca 2013 r. winny zostać wczytane do dnia [...] lipca 2013 r., a nie [...] października 2013 r.; dane z dnia [...] stycznia 2013 r. powinny zostać wczytane do dnia [...] lutego 2013 r., a nie [...] czerwca 2013 r.), - M. G. (dane z dnia [...] lipca 2013 r. powinny zostać wczytane do dnia [...] sierpnia 2013 r., a nie [...] września 2013 r.), - M. W. (dane z jego karty kierowcy nie zostały okazane, mimo wezwania ze strony organu administracji), oraz – P. W. (dane z jego karty kierowcy także nie zostały okazane, mimo wezwania ze strony organu administracji). Spółka naruszyła także obowiązek wczytywania danych z urządzenia rejestrującego, usankcjonowany w lp. 6.3.12. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, za pojazd - o numerze rejestracyjnym [...] (dane z dnia [...] marca 2013 r. winny zostać wczytane najpóźniej do dnia [...] czerwca 2013 r., a nie [...] października 2013 r.), oraz – o numerze rejestracyjnym [...] (dane z dnia [...] maja 2013 r. powinny być wczytane najpóźniej do dnia [...] sierpnia 2013 r., a nie w dniu [...] października 2013 r.) – co w ocenie organu administracji uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Organ Inspekcji Transportu Drogowego podniósł, że za zaistniałe naruszenie łączna kara pieniężna wyniosła [...] zł, jednakże zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym jej wysokość została ograniczona do [...] zł. Organ podniósł także, że wbrew zarzutom strony w sprawie nie doszło do nałożenia kary pieniężnej za ten sam stan faktyczny na przedsiębiorcę oraz na kierowcę będącego właścicielem firmy (art. 92a ust. 5 ustawy). Strona prowadzi bowiem przedsiębiorstwo w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, posiadającej osobowość prawną, wobec czego nie mogą do niej znaleźć zastosowania regulacje dotyczące przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną. Zdaniem organu ITD strona miała także obowiązek prowadzenia i przechowywania ewidencji czasu pracy L. R. za wykonywanie okazjonalnych przejazdów na rzecz firmy, przez co bezzasadny okazał się zarzut nieuprawnionego żądania okazania i nałożenia kary pieniężnej za braki w dokumentacji. Nie znalazły również uzasadnienia podniesione przez stronę zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego, w tym naruszenia art. 7, art. 10, art. 77 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ ITD podał przy tym, że odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotu wykonującego ten przewóz zbliżona jest do odpowiedzialności ponoszonej na zasadzie ryzyka, choć nie ma charakteru nieograniczonego. Przepisy przewidują możliwość odstąpienia od nałożenia kary w sytuacjach określonych w art. 92b i art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Strona nie przedstawiła jednakże dowodów na okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do wyłączenia jej odpowiedzialności. Zważywszy, że strona – jak podaje – zatrudnia profesjonalistów i specjalizuje się w przewozach ponadgabarytowych, nie sposób uznać, zdaniem tego organu, że wykonywanie tego typu przewozów stanowi podstawę do zwolnienia z odpowiedzialności za przekroczenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Uznanie tak postawionych argumentów prowadziłoby do tego, że im większy, szerszy i cięższy ładunek strona przewozi z tym większą nonszalancją może traktować przepisu obowiązujące w powyższym zakresie. Przeciwnie, strona będąc profesjonalistą i mając na uwadze ryzyka związane z masą zestawu czy gabarytami ładunku, czy też fakt, że zestawy tego typu najczęściej mogą poruszać się w nocy, winna zachować szczególną ostrożność planując trasę przejazdu, aby uniknąć przekroczenia norm czasu pracy, ponieważ jak wskazuje doświadczenie życiowe wiąże się to z ryzykiem utraty koncentracji przez przemęczonych kierowców, a to sytuacja, której dla bezpieczeństwa ruchu drogowego należy bezwzględnie unikać. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, poprzez brak wezwania do przedłożenia dowodów, brak odniesienia do wszystkich faktów i okoliczności oraz nieodpowiednią interpretację faktów, a także naruszenia prawa materialnego, poprzez niewłaściwą wykładnię prawa i błędne zakwalifikowanie określonego stanu faktycznego do przepisu prawa. Skarżąca wskazała, że jest małą, rodziną firmą, dysponującą jedynie trzema zestawami składającymi się z ciągnika siodłowego i naczepy niskopodwoziowej, która zajmuje się przewozami ładunków ponadnormatywnych. Spółka nie trudni się przewozami, w których zysk zależy od liczby przewiezionych ładunków. Jednakże organ z naruszeniem art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego nie wziął tej argumentacji pod uwagę, nie zbadał wnikliwie każdego z naruszeń i nie zebrał wszystkich dowodów, chociażby nie przesłuchał kierowców na okoliczności powstałych naruszeń. Tymczasem skarżąca podniosła, że jeśli już doszło do jakichkolwiek niedociągnięć to jedynie z uwagi na zwiększenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz w trosce o zdrowie kierowcy. Podkreśliła zwłaszcza, że przewozy ponadnormatywne odbywają się na podstawie stosownych zezwoleń przeważnie w nocy lub o konkretnych, wyznaczonych godzinach. Rodzi to niemożność znalezienia wolnego parkingu w celu odebrania należnego odpoczynku. Nawet jak przedsiębiorca zakłada, że dany parking znajduje się przy trasie to na miejscu okazuje się, że brak jest na nim wolnych miejsc, a kierowca musi szukać wolnego parkingu dalej, w sposób niezamierzony wydłużając czas swojej pracy. Organ nadto nie uwzględnił tego, że kontrolowani kierowcy zatrudnieni byli w spółce od niedawna a każdy z nich zapoznał się ze stosownymi zasadami i przepisami. Nie wziął także pod uwagę tego, że u kierowców pracujących przy przewozach ponadgabarytowych, patrząc na rozliczenie miesięczne, często występuje przestój i nie przepracowują oni norm czasu pracy. Skarżąca spółka nie zgodziła się z przypisaniem jej naruszenia z lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ błędnie uznał, że wskazany w tym względzie przewóz wykonany został na rzecz przedsiębiorstwa. L. R., jedyny udziałowiec skarżącej, prywatnie, niezarobkowo wykonywał przewóz do D. i skarżąca spółka nie była zobowiązana do przechowywania wykresówki z tej aktywności. W ocenie skarżącej, organ nie ma przy tym podstawy prawnej, aby żądać od jedynego jej udziałowca dokumentów, na przykład umowy, na podstawie których spółka pozwoliłaby jej właścicielowi władać jego własnym pojazdem. Skarżąca wskazała także, że w tym przypadku można mówić co najwyżej o nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki (lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), a naruszenie z lp. 6.2.1. stwierdzone być może w ramach kontroli drogowej. W ocenie skarżącej organ ITD nie miał nadto podstaw do wezwania podczas kontroli w przedsiębiorstwie o przedstawienie zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu, jako że te przedstawione być mogą jedynie służbom kontrolnym w trakcie wykonywania przewozu. Zaświadczenia te nie muszą być archiwizowane w przedsiębiorstwie, gdyż taki obowiązek nie wynika z żadnego przepisu ani polskiego, ani unijnego. Organ nie powinien zatem karać za brak takich zaświadczeń lub błędy podczas ich odtwarzania, czy uzupełniania na potrzeby kontroli w przedsiębiorstwie. Prezes spółki L. R. został ukarany na podstawie wystawionych zaświadczeń pomimo, że nie jest pracownikiem spółki i ani osobiście jako osoba prywatna, ani jako przedsiębiorca nie musiał takich zaświadczeń w ogóle przechowywać bądź udostępniać do kontroli. Dlatego spółka wnioskowała o wyłączenie mocy dowodowej zaświadczeń, do czego organ się nie odniósł. Organ administracji nie wezwał także - celem wyjaśnienia brakujących danych o aktywności - o przedłożenie ewidencji czasu pracy kierowców lub innych dokumentów. Odnosząc się do naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowców i tachografu cyfrowego pojazdu, skarżąca wskazała, że określając maksymalne okresy na sczytywanie danych w świetle rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej oraz kart kierowców, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności, do czego organ administracji się nie zastosował. Organ ten nie odniósł się także do wniosków i wyjaśnień dotyczących braku plików cyfrowych kierowców M. W. oraz P. W. Na koniec skarżąca spółka wskazała, że organ ITD nie przesłuchał kierowcy B. K. na okoliczność zgubienia jednej tarczki. Spółka wyjaśniła, że tarczki tej nie udało się odszukać i jej zdaniem za losowe zdarzenia w tym przypadku kara nie powinna zostać nałożona. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w P. z dnia [...] lutego 2014 r., nie narusza prawa materialnego ani przepisów postępowania, w stopniu który zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), uzasadniałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności wskazać trzeba na materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, mieszczącą się w regulacjach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm., dalej: "u.t.d."). Zgodnie z art. 92a ust. 1 tej ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ostatnio przywołanym przepisie, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia - o czym stanowi art. 92a w ust. 6 u.t.d. - określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d.). Za kierowców uważa się przy tym również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz, co wynika z art. 92a ust. 4 u.t.d. W tym miejscu podkreślić również należy, że przywołane powyżej regulacje materialnoprawne przewidują odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków tego przewozu. Istota odpowiedzialności administracyjnej sprowadza się do tego, że aby pociągnąć do niej określony podmiot (podmiot administrowany) konieczne jest zaistnienie wyłącznie dwóch zasadniczych przesłanek: po pierwsze, podmiot ten musi charakteryzować się cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności oraz po drugie, musi on wyczerpać określone w tej normie znamiona działania lub zaniechania lub znamiona tegoż zachowania muszą zostać wyczerpane przez inny podmiot - o ile norma prawna przypisuje zachowanie innego podmiotu lub skutek tego zachowania wspomnianemu podmiotowi administrowanemu (delikt administracyjny). Zaistnienie powyższych przesłanek jest co do zasady wystarczające, aby podmiot administrowany poniósł z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego ujemne konsekwencje (sankcję administracyjną). Zbędne staje się zatem badanie jakichkolwiek innych, dodatkowych okoliczności, jak na przykład wina podmiotu administrowanego, które nie mają wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej. Ta modelowa charakterystyka odpowiedzialności administracyjnej może kształtować się różnie w zależności od stanowiących jej podstawę regulacji prawnych. Ustawodawca może bowiem przewidywać pewne szczególne okoliczności, które na zasadzie wyjątku od reguły, otworzą dla podmiotu administrowanego możliwość zwolnienia się spod odpowiedzialności mimo zaistnienia w konkretnym stanie faktycznym deliktu administracyjnego. Na gruncie kontrolowanej sprawy organ Inspekcji Transportu Drogowego wykazał, że skarżąca spółka dopuściła się naruszeń, o których stanowi: 1) lp. 5.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, to jest naruszeń polegających na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, 2) lp. 5.2. załącznika nr 3 do ustawy, to jest naruszeń polegających na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, 3) lp. 5.3. załącznika nr 3, to jest naruszeń polegających na skróceniu dziennego czasu odpoczynku, 4) lp. 6.2.1. załącznika nr 3, to jest nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, 5) lp. 6.3.6. załącznika nr 3, to jest naruszeń sprowadzających się do braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów, 6) lp. 6.3.7. załącznika nr 3, to jest naruszeń polegających na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, 7) lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy, to jest naruszeń polegających na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, 8) lp. 6.3.9 załącznika nr 3, to jest naruszeń sprowadzających się do udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy, 9) lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy, to jest naruszeń obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, a także 10) lp. 6.3.12. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, to jest naruszeń obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego. Z tytułu powyższych naruszeń organ ITD naliczył skarżącej spółce karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł, ograniczając jej wymiar w wydanym rozstrzygnięciu - stosownie do art. 92a ust. 3 pkt. 1 u.t.d. - do [...] zł. Skarżąca spółka kwestionuje przede wszystkim możliwość przypisania jej naruszenia z lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, twierdząc, że przewóz drogowy, w stosunku do którego organ naruszenie to wykazał, nie był wykonywany przez nią, lecz był realizowany przez L. R., to jest jej jedynego udziałowca i prezesa jej zarządu, prywatnie, celem przewiezienia sprzętu [...] tegoż na Y. Rację w tym sporze należy jednakże przyznać organowi ITD, jako że powyższa argumentacja nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a wręcz przeciwnie - pozostaje z nim w sprzeczności. Zauważyć przede wszystkim trzeba, jak słusznie zwrócił na to uwagę organ ITD, że pojazd o numerze rejestracyjnym [...] zgłoszony jest do licencji skarżącej spółki nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Objęcie rzeczonego pojazdu tą licencją oznacza, że skarżąca spółka legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania tym pojazdem (por. art. 4 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, Dz. Urz. UE Seria L z 2009 r. Nr 300, poz. 72 ze zm.). Znajduje to pełne potwierdzenie w oświadczeniach złożonych przez skarżącą spółkę na potrzeby przeprowadzonej w jej przedsiębiorstwie kontroli, nota bene oświadczeniach podpisanych przez prezesa zarządu L. R., z których jednoznacznie wynika, że skarżąca spółka w całym okresie objętym tą kontrolą była w dyspozycji prawnej – jako właściciel – pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] (k. 111-112 akt administracyjnych). Z oświadczeń tych nie wynika natomiast, aby ów dyspozycja była w jakikolwiek sposób, w jakimkolwiek wycinku okresu objętego kontrolą, przeniesiona na rzecz osoby trzeciej (np. w drodze umowy najmu, czy bezpłatnego użytkowania). W związku z tym, jako sprzeczne z tak zgromadzonym materiałem dowodowym, nie mogą być uznane za wiarygodne późniejsze wyjaśnienia skarżącej spółki, z których wynika, że w okresie tym na potrzeby przejazdu, wobec którego organ ITD wykazał naruszenie z lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy, skarżąca spółka utraciła jednak prawo do dysponowania pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] na rzecz L. R., zwłaszcza że strona skarżąca nie przedstawiła żadnego środka dowodowego, który służyłby wykazaniu tak podnoszonych okolicznościach faktycznych. Całkowicie błędne jest przy tym przekonanie skarżącej, prezentowane na etapie skargi do tut. Sądu, jakoby jej jedyny udziałowiec po pierwsze, przez sam fakt bycia udziałowcem w skarżącej spółce był także właścicielem spornego pojazdu, po drugie, miał przez to prawo do dysponowania tym pojazdem. Organ ITD słusznie zwraca uwagę na to, że skarżąca spółka, jako jednostka organizacyjna posiadająca osobowość prawną, jest odrębnym bytem prawnym od jej udziałowca będącego osoba fizyczną. To skarżąca spółka jest właścicielem i posiadaczem pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] (vide: dowód rejestracyjny, k. 116 akt administracyjnych). Przyjmując natomiast taką formę prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, która nota bene jest działalnością reglamentowaną, skarżąca godzi się na wszelkie zasady obowiązujące przy jej realizacji, w tym na konieczność prowadzenia tejże działalności przy wykorzystaniu pojazdów, które są w dyspozycji skarżącej na podstawie stosownego tytułu prawnego. Jako że skarżąca na wezwanie organu ITD do przedstawienia wykresówki kierowcy, który przejechał spornym pojazdem [...] km, co wynika ze stanu liczników kilometrów (wezwanie z dnia [...] października 2013 r., k. 75 akt administracyjnych), ograniczyła się do powyższych wyjaśnień, organ słusznie przyjął, iż przejazd ten został wykonany z naruszeniem z lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Jednocześnie nie ma racji skarżąca, że naruszenie to może być skutecznie wykazane wyłącznie w ramach kontroli drogowej. Ograniczenie takie nie wynika z regulacji prawnych (por. art. 68 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 50 ust. 1 lit. a u.t.d.). Na poziomie regulacji unijnych wprost z kolei podano, że kontrole na terenie przedsiębiorstw, oprócz elementów należących do tego rodzaju kontroli, obejmują elementy przewidziane dla kontroli drogowych (por. art. 6 ust. 2 dyrektywy nr 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i nr 3821/85 dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym oraz uchylającej dyrektywę Rady 88/599/EWG; Dz. Urz. UE Seria L z 2006 r. Nr 102, poz. 35 ze zm., dalej: "dyrektywa nr 2006/22/WE"). Co natomiast istotne, ocena całokształtu zgromadzonego w kontrolowanej sprawie materiału dowodowego pozwala przyjąć, że do powyższego naruszenia rzeczywiście doszło, a skarżąca na żadnym etapie postępowania okoliczności tej skutecznie nie zakwestionowała. Nie może także osiągnąć zamierzonego skutku stanowisko skarżącej spółki, w którym zmierza ona do zakwestionowania mocy dowodowej przedstawionych przez siebie zaświadczeń o działalności. Analiza argumentacji skarżącej, prezentowanej na etapie postępowania odwoławczego, prowadzi do wniosku, że stanowisko to ma na celu zakwestionowanie naruszeń z lp. 6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Choć za prawidłowy w tym względzie przyjąć trzeba pogląd, w świetle którego przedsiębiorca nie ma obowiązku przechowywania zaświadczeń potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę w danym dniu, gdyż nie ma przepisów prawa materialnego, które nakładałyby takowy obowiązek na przedsiębiorcę (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 759/08 oraz z 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 182/08, dostępnych w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), który to pogląd znajduje potwierdzenie w przepisach unijnych (por. art. 11 ust. 3 in fine dyrektywy nr 2006/22/WE), zauważyć należy, że na skarżącą spółkę nie została we wskazanym zakresie nałożona sankcja za nieprzedstawienie tych zaświadczeń, lecz za udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy. Skarżąca spółka wykazując tego rodzaju dane - na wezwanie organu ITD - nie była ograniczona do obowiązku przedstawienia określonego rodzaju dokumentów, w tym zwłaszcza zaświadczeń, o których stanowi art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1155 ze zm.), lecz mogła ów dane wykazać na wszelkie dostępne sobie sposoby. Należy przy tym podnieść, że organ ITD - wbrew twierdzeniom skarżącej - nie ograniczył się do wezwania o przedłożenie rzeczonych zaświadczeń, lecz wezwał skarżącą spółkę o zapisy z kart kierowców, ewidencję czasu pracy kierowców, dane cyfrowe, wykresówki, wydruki, jeśli sporządzono, a także - prócz rzeczonych zaświadczeń - o inne dokumenty świadczące o nieprowadzeniu pojazdów. W przypadku braku powyższych dokumentów organ wezwał skarżącą do wystawienia stosownego oświadczenia (wezwanie z dnia [...] października 2013 r., k. 81 akt administracyjnych). Skoro przedstawione przez skarżącą, w wykonaniu tego wezwania, dane odnoszące się do aktywności kierowcy L. R. okazały się niepełne, nie przedstawiały bowiem aktywności tej osoby w wyszczególnionych przez organ dniach i okresach, organ prawidłowo stwierdził zaistnienie w tym zakresie naruszenia z lp. 6.3.9. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Nota bene, skarżąca nie wyjaśniła w żaden sposób kwestii aktywności kierowcy L. R. w powyższych okresach nawet w toku postępowania administracyjnego, czy postępowania przez tut. Sądem. Organ ITD dopuścił się jednak istotnego naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: "K.p.a.") w zakresie w jakim zarzucił skarżącej spółce naruszenie z lp. 6.3.9. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym za kierowcę M. G. Organ całkowicie pominął bowiem przedstawione w tym względzie wyjaśnienia skarżącej, udzielone w reakcji na wezwanie tegoż organu z dnia [...] października 2013 r., w których wskazała ona, że kierowca ten oprócz dni wolnych od pracy od [...] sierpnia do [...] sierpnia 2013 r. przebywał na urlopie wypoczynkowym (vide: oświadczenie skarżącej z dnia [...] października 2013 r., k. 78 akt administracyjnych). Organ ITD nie odniósł tych wyjaśnień do uznanego przez siebie braku danych o aktywności tego kierowcy za dni [...] czerwca, [...] czerwca i [...] sierpnia 2013 r. Naruszenie regulacji procesowych w powyższym zakresie pozostaje jednakże bez wpływu na wynik sprawy i jako takie nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.), bowiem powoduje, że co najmniej przedwczesne okazało się nałożenie na skarżącą spółkę kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Suma kar pieniężnych za pozostałe naruszenia przypisane skarżącej przekracza jednak górną granicę kary, o której stanowi art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d., o [...] zł, a zatem uszczuplenie tej sumy o [...] zł nie mogło mieć jakiegokolwiek wpływu na wydane w sprawie rozstrzygnięcie. W dalszej kolejności podnieść trzeba, że na aprobatę zasługuje również stanowisko skarżącej, poparte orzecznictwem sądów administracyjnych, zgodnie z którym przy ustaleniu okresu, w którym winno nastąpić wczytanie danych z tachografu cyfrowego (to jest 90 dni - § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, Dz. U. z 2007 r. Nr 159, poz. 1128 ze zm.) oraz z karty kierowcy (28 dni – § 4 ust. 1 pkt 1 ostatnio wspomnianego rozporządzenia), organ ITD winien uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności, co wynika z konieczności zastosowania przy obliczaniu tego okresu pkt. 3 preambuły do rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. UE Seria L z 2010 r. Nr 168, poz. 16). Rozporządzenie Komisji (UE) nr 581/2010 nie mogło zostać pominięte przez organ ITD przy ustalaniu okresu, w jakim skarżąca miała sczytywać dane z tachografu cyfrowego lub z kart kierowców. O obowiązku stosowania się organu do przepisów rozporządzenia Komisji, decyduje treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz związana z tym przepisem zasada zobowiązująca organy administracji do przestrzegania pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2396/14, CBOSA). Tymczasem z ustaleń poczynionych przez organ ITD na gruncie kontrolowanej sprawy nie wynika czy przypisując skarżącej naruszenia z lp. 6.3.11. oraz lp. 6.3.12. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym uwzględnione zostały wyłącznie dni zarejestrowanej działalności, co powoduje, iż organ ten dopuścił się - stwierdzając te naruszenia - istotnego uchybienia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Zatem przypisanie skarżącej naruszeń z lp. 6.3.11. oraz lp. 6.3.12. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym także okazało się przedwczesne. Jednak i to nie może prowadzić do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Łączna kara pieniężna za ostatnio wspomniane naruszenia wyniosła [...] zł, co przy uwzględnieniu kary pieniężnej za naruszenie z lp. 6.3.9. załącznika nr 3 do ustawy za M. G. ([...] zł), nadal nie powoduje obniżenia sumy kar pieniężnych nałożonych na skarżącą spółkę poniżej górnej granicy z art. 92a ust. 3 pkt. 1 u.t.d. Odnosząc się do pozostałych przypisanych skarżącej naruszeń, to jest naruszeń z lp. 5.1., lp. 5.2., lp. 5.3., lp. 6.3.6., lp. 6.3.7. oraz lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, uznać trzeba, że skarżąca spółka naruszeń tych skutecznie nie zakwestionowała. Skarżąca w istocie nie kwestionuje zwłaszcza, aby miały miejsce stwierdzone w tym względzie przez organ ITD okoliczności faktyczne, ograniczając się wyłącznie do ogólnego zakwestionowania przeprowadzonego przez ten organ postępowania wyjaśniającego i dokonanej oceny prawnej ustalonych w ten sposób okoliczności faktycznych. Taka postawa skarżącej uniemożliwia szczegółową weryfikację tej kwestii. Tymczasem ustalenia faktyczne poczynione w ostatnio wskazanym zakresie przez organ ITD znajdują odzwierciedlenie w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego, pozostają z nim w zgodzie i świadczą o przeprowadzeniu - w tym zakresie - postępowania wyjaśniającego z zachowaniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a także o sporządzeniu uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. W sprawie nie doszło również do istotnego naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. W okolicznościach kontrolowanej sprawy nie zaistniały ponadto przesłanki zwalniające skarżącą spod odpowiedzialności administracyjnej, o których mowa w art. 92b ust. 1 bądź art. 92c ust. 1 u.t.d. Zgodnie z art. 92b ust. 1 u.t.d. nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Z kolei, stosownie do art. 92c ust. 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. O zaistnieniu którejś z powyższych przesłanek nie świadczy zwłaszcza akcentowany przez skarżącą spółkę charakter realizowanych przewozów, które - jak podkreśla skarżąca – stanowią przewozy ponadnormatywne. Organ Inspekcji Transportu Drogowego słusznie zauważył, że realizując tego rodzaju przewozy skarżąca, świadoma tego faktu, winna zachować szczególną ostrożność planując trasę przejazdu, aby uniknąć przekroczenia norm czasu pracy. Odnosząc się natomiast do wskazywanego przez skarżącą problemu ze znalezieniem odpowiedniego miejsca postoju, wskazać trzeba, że nie tylko stanowisko to jest bardzo ogólne – nie odnosi się do żadnego z konkretnie przypisanych skarżącej naruszeń - co uniemożliwia jego uwzględnienie, lecz nadto całkowicie pomija treść art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE Seria L z 2006 r. Nr 102, poz. 1 ze zm.). Zgodnie z tą ostatnią regulacją pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 rzeczonego rozporządzenia (WE) w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. O zaistnieniu w kontrolowanej sprawie przesłanek egzoneracyjnych (zwalniających od odpowiedzialności) nie świadczy także okoliczność zagubienia wykresówki kierowcy B. K. z tytułu czego organ ITD przypisał skarżącej naruszenie z lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. To na przedsiębiorstwie spoczywa obowiązek przechowywania wykresówek i wydruków w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu (art. 14 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/05 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, Dz. Urz. UE Seria L z 1985 r. Nr 370, poz. 8 ze zm.). Podkreślić należy, że rzeczona wykresówka odnosi się do przejazdu realizowanego na ponad pięć miesięcy przed kontrolą przeprowadzoną u skarżącej, jednakże z oświadczeń skarżącej wynika, że dopiero kontrola Inspekcji Transportu Drogowego doprowadziła do tego, że skarżąca zorientowała się, że wykresówki tej nie posiada i podjęła czynności wyjaśniające okoliczności z tym związane (vide: pismo skarżącej z dnia [...] października 2013 r., k. 52 akt administracyjnych). Sama okoliczność zagubienia wykresówki nie jest taką okolicznością, za którą przedsiębiorca nie ponosi odpowiedzialności. Przedsiębiorca odpowiada wobec organu kontrolnego nie tylko za działania własne ale i za wadliwe działania kierowcy, bowiem obowiązkiem przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie pracy kierowców i takie ich dyscyplinowanie, aby pełna i prawidłowo prowadzona dokumentacja czasu pracy kierowców odbywała się w przedsiębiorstwie zgodnie z wymogami prawa. W tych okolicznościach brak było także podstaw do prowadzenia dalszych czynności wyjaśniających, w tym przesłuchania B. K. Wykraczając, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., poza zarzuty i wnioski podniesione w skardze, tut. Sąd nie doszukał się naruszeń, które w świetle regulacji art. 145 § 1 P.p.s.a. powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono w sentencji wyroku o oddaleniu skargi.