III SA/Po 777/19

Dnia 20 lutego 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Mirella Ławniczak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2020 roku przy udziale sprawy ze skargi Z. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2018 roku nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Prezydent Miasta [...], decyzją z dnia [...] czerwca 2018 roku nr [...], cofnął Z. Ś. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. Organ przyjął ustalenie, że Z. Ś., jako uprawniony diagnosta, w dniu [...] października 2016 roku, podczas przeprowadzania badania technicznego samochodu osobowego marki [...] nr rejestracyjny [...], który był wyposażony w instalację LPG, nie dokonał porównania danych zawartych w protokole nr [...] z danymi zawartymi na tabliczce znamionowej zbiornika LPG znajdującego się na wyposażeniu badanego pojazdu. W konsekwencji Z. Ś. wydał zaświadczenie nr [...] oraz dokonał wpisu w dowodzie rejestracyjnym nr [...] niezgodnie ze stanem faktycznym, bo objął nim zbiornik LPG o pojemności 42 litrów i numerze fabrycznym [...], gdy tymczasem podczas przeprowadzonego badania w pojeździe zamontowany był zbiornik LPG o pojemności 55 litrów i numerze fabrycznym [...]. Z. Ś., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystał z prawa do odwołania. Odwołujący się zażądał uchylenia decyzji i umorzenia postępowania, ewentualnie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Strona podniosła brak dostatecznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, wskazała na konieczność dalszego prowadzenia postępowania dowodowego oraz wniosła o przeprowadzenie dodatkowych dowodów wskazanych w odwołaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 roku nr [...], utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną Prezydenta Miasta [...]. Odnosząc się do zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zaświadczenie diagnosty z badania technicznego pojazdu przeprowadzonego w dniu [...] października 2016 roku odnosiło się do innego zbiornika LPG aniżeli decyzja z dnia [...] listopada 2017 roku zezwalająca na eksploatację zainstalowanego w pojeździe zbiornika LPG. Natomiast treść zeznań właścicieli pojazdu, w ocenie organu odwoławczego, nie budzi wątpliwości, że w dacie przeprowadzania badania technicznego w pojeździe zamontowany był zbiornik LPG o pojemności 55 litrów o numerze fabrycznym [...] i roku produkcji 2006. Odwołujący się nie przedstawił żadnego dowodu na podnoszoną w odwołaniu okoliczność wymiany zbiornika gazowego w pojeździe. Zdaniem organu dowody zgromadzone w aktach sprawy jednoznacznie wykluczają taką okoliczność. Z. Ś., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...]. Zaskarżonym decyzjom zarzucono: - naruszenie art. 7, art. 7b, art. 8, art. 11, art. 75 §1, art. 77, art. 80 i art. 107 §3 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, pominięcie zawnioskowanych dowodów, a w konsekwencji brak ustalenia prawdy materialnej i wydanie decyzji pomimo wątpliwości powstałych na tle zgromadzonego materiału dowodowego, - naruszenie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym poprzez przyjęcie, że diagnosta dopuścił się wydania zaświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym lub przepisami, - naruszenie art. 2, art. 31 ust.1 i art. 32 Konstytucji RP poprzez uznanie, że cofnięcie uprawnień jest obligatoryjne niezależnie od stopnia przewinienia, co powoduje, iż sankcja jest nieadekwatna i stanowi niewspółmierną dolegliwość stojącą w sprzeczności z zasadą sprawiedliwości społecznej i zasadą proporcjonalności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych nie pozwala na przyjęcie ustalenia, że skarżący dopuścił się deliktu administracyjnego polegającego na niedopełnieniu obowiązków określonych w art. 81 ust. 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2017, poz. 1260 ze zm.) w związku z §6 ust. 7 Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 roku w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U. 2015, poz. 776 ze zm.). Zaświadczenie nr [...] wskazuje, że w dniu [...] października 2016 roku Z. Ś. przeprowadził badanie techniczne samochodu marki [...] o numerze VIN [...] oraz numerze rejestracyjnym [...] Pojazd był wyposażony w instalację do zasilania gazem, w tym zbiornik LPG. Badanie zakończyło się wynikiem pozytywnym. Z treści zaświadczenia wynika, że podczas badania technicznego diagnosta dysponował protokołem i decyzją organu dozoru technicznego o numerze [...] z dnia [...] września 2007 roku, które odnosiły się do zbiornika LPG o pojemności 42 litrów i numerze fabrycznym [...]. Data ważności decyzji oznaczona była na dzień [...] września 2017 roku. Natomiast decyzja Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego oraz załączony do niej protokół oznaczone numerem [...] wskazują, że podczas okresowego badania zbiornika LPG, które przeprowadzono w dniu [...] listopada 2017 roku w pojeździe marki [...] o numerze VIN [...] o numerze rejestracyjnym [...] był zbiornik LPG o pojemności 55 litrów i numerze fabrycznym [...]. Analiza i porównanie powołanych powyżej dokumentów urzędowych jednoznacznie wskazuje na trafność stanowiska autora skargi, co do tego, że kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ustalenie czy i kiedy nastąpiła wymiana zbiornika LPG w pojeździe marki [...] o numerze VIN [...], aktualnie o numerze rejestracyjnym [...], a wcześniej w latach 2011-2014 o numerze rejestracyjny [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze całkowicie dowolnie przyjęło, że dokumenty urzędowe zgromadzone w aktach sprawy nie potwierdzają stanowiska skarżącego o wymianie zbiornika LPG w pojeździe marki [...] o numerze VIN [...], co miałoby usprawiedliwiać pominięcie żądań strony zawartych w złożonych wnioskach dowodowych. Dokumenty urzędowe sporządzone przez dwóch różnych diagnostów D. M. oraz Z. Ś., zaświadczenia dotyczące badań technicznych samochodu marki [...] o numerze VIN [...], które zostały przeprowadzone w latach 2012-2016, zawierają adnotacje, że pojazd spełniał warunki techniczne przewidziane dla pojazdów przystosowanych do zasilania gazem. Podstawą wydania tych zaświadczeń były protokół oraz decyzja organu dozoru technicznego o numerze [...] z dnia [...] września 2007 roku, które odnosiły się do zbiornika LPG o pojemności 42 litrów i numerze fabrycznym [...]. Zatem już tylko porównanie treści powyższych dokumentów urzędowych z wynikami okresowego badania zbiornika LPG, które przeprowadzono w dniu [...] listopada 2017 roku, dowodzi i uzasadnia stanowisko o tym, że w pojeździe marki [...] o numerze VIN [...] został jednak wymieniony zbiornik na paliwo gazowe. Sąd stwierdza naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Ze zgromadzonych w aktach sprawy dowodów na wynika okoliczność, że w dniu badania technicznego wykonanego przez skarżącego w pojeździe zamontowany był zbiornik LPG o pojemności 55 litrów o numerze fabrycznym [...]. Organy z naruszeniem art. 7, art. 77 §1, art. 78 §1 i art. 80 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego przyjęły ustalenie, że skarżący dopuścił się deliktu administracyjnego polegającego na niedopełnieniu obowiązków określonych w art. 81 ust. 12 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Dowodami przesądzającymi o popełnieniu deliktu administracyjnego nie są ani notatka służbowa sporządzona przez starszego inspektora A. S. z dnia [...] grudnia 2017 roku, ani zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z dnia [...] grudnia 2017 roku sporządzone przez Kierownika Oddziału Transportu Dozoru technicznego W. W.. Powyższe dokumenty stanowią jedynie o wykonaniu przez wskazane osoby obowiązków służbowych, które obejmują między innymi zawiadamianie właściwych organów o własnych usprawiedliwionych przekonaniach, co do podejrzenia zaistnienia przestępstwa. Dokumenty te w żadnym zakresie nie przesądzają o tym, że doszło do realizacji znamion przestępstwa, czy znamion deliktu administracyjnego. Dowodem popełnienia deliktu administracyjnego nie jest także wszczęcie, czy umorzenie, postępowania karnego. Sąd w całości podziela stanowisko autora skargi, że organy obu instancji naruszyły art. 80 oraz art. 107 §3 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego w zakresie oceny treści materiałów pozyskanych z postępowania karnego, a dotyczących wyjaśnień skarżącego oraz zeznań kolejnych właścicieli samochodu marki [...] o numerze VIN [...] Organy bezkrytycznie przyjęły za prawdziwe zeznania obu właścicieli pojazdu, z których ma wynikać, że w pojeździe nie został wymieniony zbiornik LPG. Taka treść zeznań kolejnych właścicieli pojazdu pozostaje w oczywistej sprzeczności z innymi dowodami, w tym dowodami w postaci dokumentów urzędowych (zaświadczenia sporządzone przez dwóch różnych diagnostów w latach 2012-2016 oraz decyzja i protokół oznaczone numerem [...] z okresowego badania zbiornika LPG). Powołane powyżej dowody, ale także zeznania pierwszego właściciela pojazdu, nakazują jednak przyjąć, że wymiana zbiornika LPG w pojeździe miała miejsce. Wniosek o wymianie zbiornika na gaz potwierdzają zeznania pierwszego właściciel pojazdu, gdyż zeznał on, że korzystał z pojazdu, do którego tankował do 42 litrów gazu. Tymczasem dokumenty z badania technicznego zbiornika LPG ([...] listopad 2017 roku) wskazują, że po upływie roku od badania technicznego pojazdu przez skarżącego ([...] października 2016 roku) w samochodzie zamontowany był już zbiornik LPG o pojemności 55 litrów i numerze fabrycznym [...]. Autor skargi trafnie zauważa, że powołany materiał dowodowy uzasadnia krytyczne podejście do treści zeznań właścicieli samochodu marki [...] o numerze VIN [...] Sąd podziela stanowisko autora skargi, że obecny właściciel samochodu zaprzeczając wymianie zbiornika LPG mógł zmierzać do ochrony własnego interesu, gdyż ważność badania technicznego zbiornika LPG o pojemności 42 litrów i numerze fabrycznym [...] upływała z dniem [...] września 2017 roku, a właściciel pojazdu stawił się na okresowe badanie zbiornika LPG po upływie tego terminu, bo w dniu 16 listopad 2017 roku, a przy tym z nie znanych powodów w innym zakładzie niż dotychczasowy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnią konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, co do wymiany zbiornika LPG w pojeździe marki [...] o numerze VIN [...], a w szczególności uwzględnią, że żądania dowodowe strony postępowania są uzasadnione w rozumieniu art. 78 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2018, poz. 2096 ze zm.). Odnośnie zastosowania prawa materialnego organy zobowiązane są przyjąć stanowisko, że niemożliwe jest postawienie Z. Ś. skutecznego zarzutu, co do tego, że niezgodnie ze stanem faktycznym wydał on zaświadczenie nr [...] oraz dokonał wpisu w dowodzie rejestracyjnym nr [...] w sytuacji, gdy nie zostanie wykazane, że w dniu [...] października 2016 roku, podczas badania technicznego samochodu osobowego marki [...] nr rejestracyjny [...], w pojeździe zamontowany był zbiornik LPG o pojemności 55 litrów i numerze fabrycznym [...], a co za tym idzie organy zobowiązane są przyjąć, że w takiej sytuacji brak jest jakichkolwiek podstaw do rozważania kwestii odpowiedzialności administracyjnej skarżącego. Taki stan rzeczy w sposób oczywisty uzasadnia umorzenie postępowania administracyjnego wobec braku okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Mając na uwadze powołane okoliczności, na podstawie art. 135, art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 i 205 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019, poz. 2325 ze zm.), orzeczono jak sentencji wyroku. Przy określaniu wysokości kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przez stronę skarżąca uwzględniono uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]zł, zgodnie z §2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2003, nr 221 poz. 2193 ze zm.), oraz koszty reprezentowania strony przez radcę prawnego z wyboru obejmujące wynagrodzenie ([...] zł) w wysokości przewyższającej stawkę minimalną na podstawie §14 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z §15 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2018, poz. 265), a także opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa ([...] zł). Sąd uznał, że koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw, szczególnie wynagrodzenie radcy prawnego powinno być zasądzone w wysokości wyższej niż stawka minimalna (w niniejszej sprawie jako dwukrotność stawki minimalnej) z uwagi na nakład pracy poświęcony na prowadzenie sprawy oraz wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy.