III SA/Po 78/11

Dnia 29 czerwca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi x na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego postanawia : wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 12 stycznia 2011 r. x reprezentowany przez radcę prawnego y wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego. Wraz ze skargą strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji, bez jego uzasadnienia. Zarządzeniem z dnia 8 czerwca 2011 r. wezwano stronę skarżącą do uzasadnienia wniosku w terminie 7 dni pod rygorem odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącego uzasadnił wniosek wskazując, że skarżący jest osobą niemajętną, obecnie bez stałego źródła dochodu, a wszelka egzekucja administracyjna musiała by zostać skierowana do ruchomości znajdujących się w mieszkaniu, a to z kolei spowodowałoby utratę reszty majątku skarżącego za pół darmo, zaś w przyszłości nie byłoby możliwe jego odtworzenie, gdyż na nowe rzeczy skarżącego nie stać, co wskazuje, iż wykonanie decyzji wywoła trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że podstawą prawną rozpoznania wskazanego wniosku jest przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stanowiący że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zaskarżona decyzja jest zatem wykonalna i mimo zaskarżenia do sądu może stać się przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Wyjątek od tej zasady statuuje art. 61 § 3 tej ustawy, w myśl którego w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozstrzygając zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest zasadny. Wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty należności, należało mieć na uwadze jej wysokość, która w rozpoznawanej sprawie jest wysoka w stosunku do sytuacji majątkowej skarżącego. Potencjalna konieczność zapłaty należności wynikającej z decyzji zaskarżonej mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia, gdyż nie sposób nie zauważyć, że skarżący jest osobą niemajętną, obecnie bez stałego źródła dochodu, a wszelka egzekucja administracyjna musiała by zostać skierowana do ruchomości znajdujących się w mieszkaniu skarżącego, a odtworzenie masy majątkowej może stać się niemożliwe w sytuacji finansowej strony. Reasumując Sąd uznaje, iż realizacja zaskarżonej decyzji w kontekście stwierdzonych okoliczności faktycznych mogłaby spowodować poważne konsekwencje finansowe w majątku strony, a tym samym mogła być uznana za okoliczność powodującą powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.