III SA/Po 780/15

Dnia 11 stycznia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Z. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]/2015 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie dotyczące podjęcia zawieszonego postępowania postanawia umorzyć postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy skarżącej spółce Jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się (art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Należy wskazać, że postanowienie o przyznaniu prawa pomocy nie może być wydane na skutek ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy, który został oparty na tych samych podstawach, co wydane już prawomocne postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy. W rozpoznawanym przypadku pismem z dnia 26 sierpnia 2016 r. spółka – której jedynym wspólnikiem jest R. P. – wystąpiła z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od opłat i kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. We wniosku spółka wskazała, że wysokość jej kapitału zakładowego wynosi [...] zł, a straty za ubiegłu rok obrotowy wyniosły [...] zł. Spółka nie posiada środków trwałych, a jej rachunek bankowy został zlikwidowany z powodu braku wpływów. W niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym zapadło już prawomocne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie wniosku R. Z. o przyznanie mu prawa pomocy (k. 68 i 81 akt sądowych). Na żadnym etapie toczących się postępowań w przedmiocie przyznania prawa pomocy skarżąca nie złożyła oświadczenia majątkowego o treści pozwalającej Sądowi dokonać rzetelnej oceny jej zdolności płatniczych. Skoro w tym stanie rzeczy skarżąca ponownie, w kolejnym wniosku o prawo pomocy, powołuje ogólnikową i nieudokumentowaną argumentację o braku zdolności do uiszczenia kosztów sądowych czy o złej sytuacji finansowej i majątkowej, to taka postawa skarżącej dowodzi dalszego uchylania się od złożenia pełnego i rzetelnego oświadczenia majątkowego. Zdaniem Sądu złożenie kolejnego wniosku o prawo pomocy, z tożsamą argumentacją, co wniosek o prawo pomocy prawomocnie załatwiony w niniejszym postępowaniu poprzez wydanie orzeczenia o odmowie przyznania prawa pomocy, nosi znamiona nadużycia prawa poprzez uchylanie się od przedstawienia dokładnych danych o stanie majątkowym wnioskodawczyni. Z uwagi na powyższe i wbrew oczekiwaniom skarżącej, w niniejszej sprawie zbędne jest prowadzenie postępowania odnośnie do okoliczności podniesionych w ponownym wniosku o prawo pomocy oraz w sprzeciwie od orzeczenia referendarza sądowego z dnia 28 listopada 2016 r. Tym samym zbędne jest ponowne wezwanie wnioskodawczyni na podstawie art. 255 p.p.s.a. w celu uzupełnienia materiału dla weryfikacji twierdzeń o złej sytuacji finansowej i majątkowej spółki. W związku z powyższym, wobec uznania, że ponowne rozpoznanie wniosku stało się zbędne, należało umorzyć postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy na podstawie art. 260 w zw. z art. 249a p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.