III SA/Po 781/21

Dnia 22 czerwca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędzia WSA Marek Sachajko Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Karolina Walkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2022 roku sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia 15 marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty cła antydumpingowego oddala skargę. Decyzją z [...] lutego 2020 r. nr [...], wydaną wobec B. sp. jawna w upadłości M. P. - syndyk masy upadłości oraz P. sp. z o.o. w G. – występującej w zgłoszeniu celnym jako przedstawiciel pośredni B. sp. jawna, Naczelnik W. Urzędu Celno-Skarbowego w P., powołując się na art. 22 ust. 4-7 w związku z art. 29, art. 87 ust. 1, art. 101 ust. 1, art. 102 ust. 1, ust. 3, art. 104 ust. 1, art. 105 ust. 3, ust. 4, art. 108 ust. 1 w związku z art. 288 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013 r., str. 1 z późn. zm., dalej także jako rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013), art. 87 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. Urz. UE L 343 z 29 grudnia 2015 r., s. 1-557) art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. z 2019 r. poz. 1169 z późn. zm.), art. 1 i art. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 502/2013 z dnia 29 maja 2013 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 990/2011 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z [...] w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (Dz. Urz. UE L 153 z dnia 05.06.2013 r., s.17.), art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2016/1821 z dnia 06 października 2016 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie Nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE Nr L 294 z 28 października 2016 r.): 1. określił kwotę cła antydumpingowego w odniesieniu do towaru zadeklarowanego jako "rowery " w uzupełniającym zgłoszeniu celnym do procedury dopuszczenia do obrotu oraz zarejestrowanym w ewidencji pod nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. (wpis do rejestru procedury uproszczonej z dnia [...] marca 2017 r., nr [...]) w wysokości: [...] zł, 2. na podstawie art. 102 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 powiadomił dłużnika o kwocie długu celnego w wysokości: [...] zł, 3. wskazał, że na podstawie art. 114 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 odsetki za zwłokę nalicza się od kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych, od dnia powstania długu celnego do dnia powiadomienia o tym długu (w przedmiotowej sprawie do dnia doręczenia niniejszej decyzji). Wskazał, że kwota odsetek od niezaksięgowanej kwoty długu celnego na dzień wydania decyzji wynosi [...] zł, w związku z czym wezwał do uiszczenia kwoty cła wraz z odsetkami. W odwołaniu od opisanej decyzji P. sp. z o.o. w G. wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji oraz włączenie do akt niniejszego postępowania, jako dowodów wszystkich dokumentów uzyskanych w toku kontroli celno-skarbowej przeprowadzonej w styczniu 2018 r. u importera towarów, na okoliczność [...] pochodzenia towarów, wadliwości ustaleń raportu OLAF w zakresie pochodzenia, sposobu wytwarzania rowerów w N. (tj. i. eksportera) następnie nabywanych przez importera; wbrew treści decyzji, w zakresie importu towarów których dot. zaskarżona decyzja, organ I instancji dysponował szerszym materiałem dowodowym, który pominięto przy rozstrzyganiu sprawy. Nadto wniosła o wystąpienie do operatora kontenera nr [...], którym towary objęte decyzją były transportowane do Polski, z wnioskiem o przekazanie dokładnych danych dot. przebiegu trasy kontenera w okresie wskazanym w decyzji, a przede wszystkim wykazu operacji jakim był on poddany po przybyciu do portu N. w [...], w szczególności ze wskazaniem danych dot. o jego przemieszczaniu (opuszczeniu obszaru ww. portu), załadunku, zmiany plomb. Nadto wniosła o przeprowadzenia dowodu z zeznań strony, w osobie prezesa zarządu spółki M. K., na okoliczność wadliwości ustaleń dot. pochodzenia towarów, w kontekście okoliczności faktycznych związanych z opisaną w decyzji trasą kontenera, którym towar był transportowany i jego statusu, a także praktyki w zakresie wykorzystywania kontenerów i uzyskania wiedzy o operacjach dot. ww. kontenera po jego przybyciu z [...] do [...]. Nadto wniosła o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka W. B. tj. wspólnika spółki jawnej będącej importerem towarów: [...] sp. j. na okoliczność, faktycznego kraju pochodzenia towarów, okoliczności związanych z organizacją ich importu od N. . Nadto wniosła o zwrócenie się do OLAF z zapytaniem, czy organ ten ustalił lub zamierza dokonać ustaleń, w zakresie działalności prowadzonej przez eksportera [...] tj. N. , w szczególności, czy podmiot ten jest wyłącznie dystrybutorem [...] rowerów oraz części do nich, czy też jest ich producentem, czy w jego zakładach odbywa się produkcja towarów z części sprowadzanych z innych krajów, czy wykorzystywane są m. in. części [...] oraz europejskiego pochodzenia, czy ewentualnie importowane z [...] rowery są poddawane przetwarzaniu, a jeżeli tak to jakiemu, czy towary te podlegają następnie eksportowi z [...] a jeżeli tak, to czy trafiały one do Polski, czy znane są dane ewentualnych [...] producentów rowerów i części, objętych importem z [...] do [...] dla których dokumenty importowe zostały powiązane z dokumentami eksportowymi z [...] do Polski przez [...] Departament Celny. Decyzji organu I instancji zarzucono naruszenie: 1) art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, dalej także: O.p.), poprzez nie wyczerpujące ustalenie stanu faktycznego sprawy, wynikające z braku przeprowadzenia dowodów mogących doprowadzić do ustalenia rzeczywistego pochodzenia towarów, oparcie całości rozstrzygnięcia na raporcie OLAF; 2) art. 187 § 3 w zw. z art. 180 § 1 O.p. poprzez pominięcie materiałów dowodowych znanych z urzędu, uzyskanych w trakcie kontroli celno-skarbowej przeprowadzonej u importera towaru w styczniu 2018 r., 3) art. 191 O.p., poprzez dowolną ocenę raportu OLAF, polegającą na bezkrytycznym przyjęciu zawartych w nim ustaleń za prawdziwe, pomimo braków dowodów potwierdzających jego tezy oraz odmowę wiarygodności dowodom przedłożonym w trakcie zgłoszenia celnego towaru; 4) art. 194 § 1 O.p. poprzez uznanie, iż raport OLAF na podstawie art. 9 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1073/1999 z dnia 25 maja 1999 r. o dochodzeniach Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) stanowi dowód urzędowy, pomimo utraty mocy ww. rozporządzenia; 5) art. 194 § 1 O.p. w zw. z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999, poprzez ich błędne zastosowanie skutkujące uznaniem, iż raporty OLAF w zakresie ustaleń w nich zawartych są dokumentami urzędowymi i nie mogą podlegać ocenie krajowych organów, mimo iż w rozumieniu ww. przepisów tak nie jest, a raporty stanowią jedynie odpowiednik protokołu kontroli, sporządzany z czynności kontrolnych na podstawie prawa polskiego, podlegający jako dowód swobodnej ocenie przez organy celne. Dyrektor Izby Skarbowej (dalej także jako DIAS) decyzją z [...] marca 2021 r. nr [...], wskazując na art. 233 § 1 pkt 1 i art. 194 § 1 i §2 O.p. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu DIAS wskazał, że [...] marca 2017 r. przesyłka zawierająca 343 sztuk rowerów została objęta procedurą dopuszczenia do obrotu poprzez dokonanie wpisów do rejestru procedury uproszczonej nr [...]. Towary zostały ujęte w zgłoszeniu celnym jako "C. " do kodu [...] Wspólnej Taryfy Celnej (dalej: WTC), ze stawką celną w wysokości 15%. Dla ww. towarów zostało zadeklarowane pochodzenie z [...], zgodnie z załączonym dokumentem Certificate of Origin (non preferential) nr [...] z [...] lutego 2017 r. Organ otrzymał komunikat OLAF, zgodnie z którym ustalono, że sporny towar jest [...] i został przeładowany w [...] w celu uniknięcia cła antydumpingowego. Kontener przewożący towary rozpoczął swoją drogę z [...], a nie, jak zadeklarowano w dokumentach, z [...]. DIAS uznał, że organ I instancji dokonał prawidłowej taryfikacji celnej towarów. Strona zadeklarowała nieprawidłowe cło, albowiem towary pochodziły w rzeczywistości z [...] a nie z [...]. Celem misji OLAF było ustalenie prawdziwego, niepreferencyjnego pochodzenia niektórych rowerów importowanych do krajów UE, w szczególności dla tych pochodzących z [...] - a w efekcie zebranie dowodów w celu umożliwienia odzyskania cła przez państwa członkowskie. Jak wynika z raportu OLAF, dokumenty, które otrzymano od [...] władz dotyczące Polski to trzy dokumenty eksportowe (list przewozowy) oraz cztery dokumenty importowe (zgłoszenie przywozowe) z [...] do [...]. Wszystkie eksporty do Polski dotyczą przy tym tego samego towaru i tego samego odbiorcy. [...] dokumenty celne związane z wywozem (list przewozowy) wskazują, że rowery i części rowerowe są "ponownym eksportem importowanych towarów", przy czym [...] dokumenty przywozowe wskazują jednoznacznie na ich [...] pochodzenie. Opis produktu, taryfa celna oraz liczba jednostek zadeklarowanych w dokumencie przywozowym do [...] odpowiada danym zawartym w dokumencie wywozowym z [...] do UE. Kluczowe informacje zawarte są m.in. w dokumencie [...] (dowód przyjęcia do magazynu) nr [...] z [...] stycznia 2017 r., które w przypadku odnoszącym się do tego transportu wymienione zostały w zał. 6 do raportu OLAF. Dane te zawierają następujące informacje: nazwa importera [...], kraj pochodzenia [...], list przewozowy [...], data [...]/2017, ilość opakowań [...], faktura nr [...], port załadunku [...]), kontenerowy list przewozowy [...], waga brutto [...], szczegółowy opis towaru i szczegóły dot. kontenera [...] Powyższe dane znajdują jednocześnie odzwierciedlenie w dokumencie [...] z [...] stycznia 2017 r. wystawionym w [...] w [...], na którym naniesiono nr kontenerów [...] z nr plomby [...]) oraz [...] z nr plomby [...]). Według tego dokumentu nadawcą towaru: [...] jest chiński podmiot [...]. w [...], a odbiorcą [...] w [...]. Identyczne dane dot. opisu towarów ujęte zostały na fakturze nr [...] z [...] stycznia 2017 r., która została wystawiona przez [...] podmiot [...]. na rzecz podmiotu [...]. Szczegóły dot. transportu opisane na [...] fakturze to: [...], [...], [...], tj. drogą morską z [...] w [...]. Dokument [...] dot. faktury nr [...] z [...] stycznia 2017 r. zawiera informacje dot. [...] (kontener nr [...] z nr plomby [...]) oraz [...] (kontener nr [...] z nr plomby [...]). DIAS stwierdził, że z analizy tych dokumentów wynika, że z partii [...] rowerów ujętych w [...] fakturze nr [...] z [...] stycznia 2017 r., adresowanej do firmy [...], [...] rowery zostały dostarczone do firmy B. . Były to rowery zapakowane do kontenera nr [...] w [...] porcie [...] w dniu [...] stycznia 2017 r., które w tym samym kontenerze zostały dostarczone do portu w G.. Faktura nr [...] z [...] stycznia 2017 r. oraz dokument [...] list wystawione z kolei przez [...] eksportera zostały załączone do zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. Zawierają one dane identyczne z danymi ujętymi w [...] fakturze. Organ ocenił, że wszystko to sprowadza się do konkluzji, że port [...] w [...] był jedynie miejscem, w którym dokonano zmiany dokumentów, zastępując te wystawione w [...], na sporządzone przez [...] reeksportera. Dodatkowo władze [...] przekazały wraz z dokumentami importowymi dokument [...], w którym m.in. deklaruje się [...] pochodzenie towarów ujętych w fakturze nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. Istotne jest również to, że wszystkich tych powiązań dokumentów [...] dokonały władze [...], a więc kraju na którego terenie dokonano jedynie przeładunku towaru na inny statek. Nadto DIAS napisał, że dodatkowo śledczy OLAF dokonali potwierdzenia tego stanu na podstawie śledzenia kontenerów w systemie CSM, który zawiera dane na temat fizycznych ruchów kontenerów, które są transportowane statkiem morskim. Z uzyskanych informacji wynika, że kontener [...] występujący w niniejszej sprawie, którego miejscem przeznaczenia był G., rozpoczął trasą w [...], a port w [...] był pośrednim portem w drodze do UE. Kontener ten nie był zmieniany w [...], a więc na trasie z [...] do Polski pozostawał pełen i w niezmienionym statusie. Kontener oznaczony numerem [...] pojawił sią pusty (empty) w porcie [...] w [...] w dniu [...] grudnia 2016 r., a następnie w dniu [...] stycznia 2017 r. jako pełny (full) został załadowany na statek. W dniu [...] stycznia 2017 r. przybył do portu [...] w [...], który opuścił w dniu [...] lutego 2017 r., będąc cały czas w statusie "full". Do G. przybył w dniu [...] marca 2017 r., a jego trasa przebiegała, według wydruku CSM, przez port [...] w [...]. Organ podkreślił, że z dokonanych ustaleń jasno wynika, że przez cały czas był to ten sam towar, umieszczony w tym samym kontenerze, na którym nie było dokonywanych żadnych czynności. A więc towary przewożone z [...] do Polski, przez port [...], to wciąż te same "[...]" towary, które w porcie w [...] były jedynie przeładowywane na inny statek. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ napisał, że raport z dochodzenia przeprowadzonego przez OLAF stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba jego wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych. Podlega on tym samym przepisom dotyczącym oceny co raporty urzędowe, sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych i ma taką samą wartość dowodową jak te raporty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu P. S. wniosło o uchylenie obu decyzji wydanych w sprawie, zwrot kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 194 § 1 O.p. w zw. z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999, poprzez ich błędne zastosowanie skutkujące uznaniem, iż raporty OLAF w zakresie ustaleń w nich zawartych są dokumentami urzędowymi i nie mogą podlegać ocenie krajowych organów, mimo iż w rozumieniu ww. przepisów tak nie jest, a raporty stanowią jedynie odpowiednik protokołu kontroli, sporządzany z czynności kontrolnych na podstawie prawa polskiego, podlegający jako dowód swobodnej ocenie przez organy celne. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga okazała się niezasadna, bowiem obie decyzje wydane w sprawie są zgodne z prawem. W przedmiotowej sprawie w dniu [...] marca 2017 r. przesyłka zawierająca [...] sztuk rowerów została objęta procedurą dopuszczenia do obrotu poprzez dokonanie wpisów do rejestru procedury uproszczonej nr [...]. Towary zostały ujęte w zgłoszeniu celnym jako rowery do kodu [...] ze stawką celną w wysokości 15%. Dla ww. towarów zostało zadeklarowane pochodzenie z [...], zgodnie z załączonym dokumentem C. ) nr [...] z [...] lutego 2017 r. Organ otrzymał komunikat OLAF zgodnie z którym ustalono, że sporny towar jest [...] i został przeładowany w [...] w celu uniknięcia cła antydumpingowego. Kontener przewożący towary rozpoczął swoją drogę z [...], a nie, jak zadeklarowano w dokumentach, z [...]. Zdaniem strony z opisanej drogi towarów nie może wynikać ich pochodzenie. W rozpoznawanej sprawie występuje więc spór między stroną skarżącą a organami celnymi, co do prawidłowości zadeklarowania preferencyjnego pochodzenia towaru i zastosowania preferencyjnej stawki celnej. Organy nie uznały, że towar ma [...] pochodzenie, jednocześnie zakwestionowały jego preferencyjny status określając wysokość kwoty należności celnych stosując stawkę cła antydumpingowego jako dla towarów pochodzących z [...], w sytuacji gdy zgłaszający zadeklarował w zgłoszeniu, że sprowadzone towary pochodzą z [...]. Ustalając stan faktyczny w sprawie organy obu instancji oparły swe ustalenia o wyniki raportu OLAF. Śledzenie przesyłki pozwoliło uznać, że przedmiotowy towar pierwotnie wypłynął z [...] po czym w [...] został przeładowany i sprowadzony do Polski w tym samym kontenerze. Pomimo, że towar objęty dochodzeniem posiadał Certyfikat pochodzenia niepreferencyjnego wydany przez Izbę Handlową [...], nie pochodził z [...] lecz z [...]. Organ oparł się na ustaleniach dokonanych przez OLAF w toku śledztwa, w tym na śledzeniu kontenerów poprzez wykaz Informacji o Statusie Kontenera (CSM). Informacje o ruchu kontenerów są przekazywane przez przewoźników do OLAF zgodnie z art. 18 a rozporządzenia Rady (WE) nr 515/97 z dnia 13 marca 1997 r. System ten stworzony został w celu skutecznego kontrolowania i wykrywania nieprawidłowości związanych z przemieszczaniem kontenerów. OLAF ustanowiony został decyzją Komisji z 28 kwietnia 1999 r. (Dz.U.UE.L.1999.136.20), a kwestie dotyczące prowadzonych przezeń dochodzeń normowało rozporządzenie Nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. (Dz.U.UE.L.1999.136.1). Zgodnie z art. 9 ww. rozporządzenia, na zakończenie dochodzenia prowadzonego przez ten Urząd opracowuje on raport, oraz że raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania. Obecnie rozporządzenie nr 1073/1999 zastąpione zostało rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r., dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999, które weszło w życie w dniu 1 października 2013 r. (Dz.U.UE.L.2013.248.1). Także to rozporządzenie - Nr 883/2013 - stanowi w art. 11 ust. 1, że po zakończeniu dochodzenia przez Urząd, sporządza się raport. W myśl art. 11 ust. 2 rozporządzenia raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych. Z przywołanych przepisów wynika wprost, że raport OLAF stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym i że posiada taką samą wartość dowodową, jak podobne dokumenty sporządzane w postępowaniach prowadzonych przed organami krajowymi. Raporty i zalecenia sporządzane w następstwie dochodzenia zewnętrznego i wszelkie związane z nimi stosowne dokumenty są przekazywane właściwym organom zainteresowanych państw członkowskich, zgodnie z przepisami dotyczącymi dochodzeń zewnętrznych oraz, w razie konieczności, właściwym służbom Komisji - art.11 ust. 3 rozporządzenia. Ponadto z art. 11 ust. 4 przywołanego rozporządzenia wynika, że wskazany raport, jak również wszystkie związane z nim dokumenty przekazywane są danej instytucji, organowi, urzędowi lub agencji, które podejmują działania, w szczególności dyscyplinarne lub prawne, uzasadnione wynikami dochodzenia. Normatywna treść przywołanych przepisów musi też uwzględniać cele wyraźnie deklarowane przez prawodawcę unijnego, zwłaszcza w pkt 31, pkt 28 i pkt 49 wprowadzenia do przywołanego rozporządzenia (vide: wyrok NSA z dnia [...] października 2014 r., sygn. akt I GSK [...]; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej jako CBOSA). Zdaniem Sądu z przywołanych regulacji wynika, że wskazany raport OLAF i we wcześniejszym stanie prawnym i obecnie stanowi dopuszczalny dowód w prowadzonym przez odpowiednie organy postępowaniu celnym, ukierunkowanym na przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego. Ustalenia OLAF zostały drobiazgowo opisane w zaskarżonej decyzji i zacytowane przez Sąd we wcześniejszej części uzasadnienia. Przestawiony stan faktyczny, ustalony przez organy celne, Sąd orzekający uznaje za prawidłowy, znajdujący swoje potwierdzenie w dowodach zgromadzonych w toku postępowania. Organy celne prawidłowo wyjaśniły wszystkie istotne w sprawie okoliczności faktyczne, opierając się raporcie OLAF. Z tego raportu wynika, że przedmiotowy towar został załadowany w [...] i w tym samym kontenerze przybył do Polski. Zdaniem Sądu organ II instancji zasadnie uznał, że na przywóz rowerów nałożono cło antydumpingowe w wysokości 48,5%. Organ II instancji uznał, że organ I instancji dokonał prawidłowej taryfikacji celnej towarów. Strona zadeklarowała nieprawidłowe cło, albowiem towary pochodziły w rzeczywistości z [...] a nie z [...]. Sąd podziela stanowisko organu, że sporne towary nie pochodziły z [...] i na ich terenie nie zostały przerobione w jakikolwiek sposób. Raport OLAF ma charakter dokumentu urzędowego i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 3 listopada 2010 r., I GSK 427/09: "raport Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), na którym organ oparł swoje rozstrzygnięcie, ma charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. W istocie przepisy Rozporządzenia Nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), (Dz. U. UE L z dnia 31 maja 1999 r.) stanowią, że raporty sporządzane na zakończenie prowadzonego przez Urząd dochodzenia stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach jak administracyjne raporty sporządzane przez krajowych, administracyjnych kontrolerów. Podlegają one takim samym zasadom oceny, jak te mające zastosowanie do administracyjnych raportów sporządzonych przez krajowych administracyjnych kontrolerów i mają taką samą wartość jak te raporty (art. 9 ust. 1 i 2 Rozporządzenia).". Sąd orzekający w sprawie podziela powyższy pogląd. Zgodnie z art. 194 § 1 O.p. dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W myśl § 2, przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Zgodnie zaś z §3, przepisy § 1 i § 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach. Raport został sporządzony zgodnie z zobowiązującymi przepisami przez uprawnione organy władzy publicznej i stanowił on zagraniczny dokument urzędowy. Przedłożony przez stronę certyfikat pochodzenia towaru nie mógł stanowić przeciwdowodu, co wyczerpująco uzasadnił organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji. Dalej Sąd wskazuje, że DIAS słusznie napisał w odpowiedzi na skargę, że nie można zgodzić się z argumentacją strony skarżącej, że wszelkich ustaleń faktycznych organy dokonały jedynie na podstawie stanowiska wynikającego z treści raportu OLAF. W istocie, wnioski skonstruowane na podstawie zebranego materiału dowodowego w dużej mierze opierały się na dokumentach udostępnionych przez władze [...], w ramach współpracy międzynarodowej, i to wspomniane dokumenty, oprócz samego raportu, miały istotny wpływ na rozstrzygnięcia organów. Dopiero dokumenty pozyskane przez śledczych OLAF ujawniły omijanie zapłaty należnego cła antydumpingowego. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd orzekł o oddaleniu skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329).