III SA/Po 786/18

Dnia 02 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Sędziowie WSA Ireneusz Fornalik WSA Szymon Widłak Protokolant: st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 kwietnia 2019 roku przy udziale sprawy ze skargi X na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego oddala skargę Uzasadnienie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno – Skarbowego z dnia [...] r. o unieważnieniu zarejestrowanego za pośrednictwem systemu [...] zgłoszenia celnego o nr [...][...] – w związku z brakiem dowodów potwierdzających wyprowadzenie towaru poza obszar celny Unii. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w dniu [...] r. do procedury wywozu strona skarżąca zgłosiła towar w postaci [...] z [...] r. Zgłoszenie zarejestrowano w systemie [...] i towar zwolniono do procedury wywozu. Po upływie terminu na zakończenie procedury wywozu w dniu [...] r. wysłano w systemie [...] komunikat do urzędu celnego wyprowadzenia i zwrócono się do zgłaszającego o wskazanie etapu procedury wywozu. Urząd Celny nie zmienił statusu przedmiotowego zgłoszenia celnego na "[...]", a zgłaszający nie odpowiedział na wystosowane do niego zapytanie. W toku prowadzonego postępowania strona przedłożyła organowi kopię dokumentu [...], potwierdzającego transport przedmiotowej maszyny z miejscowości [...] do [...]. Organ I instancji, powołaną powyżej decyzją z dnia [...] r., unieważnił zarejestrowane za pośrednictwem systemu [...] zgłoszenie celne o nr [...][...]. Zdaniem organu, przedłożony przez stronę dokument nie jest dokumentem wskazanym w art. 335 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny. Dokument [...] potwierdza bowiem jedynie dostarczenie towaru do [...], ale nie potwierdza wyprowadzenia towaru poza obszar Unii Europejskiej. Z tego względu organ I instancji zastosował przepis art. 248 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego – z powodu przekroczenia terminu [...]dni od daty zwolnienia towaru do wywozu na wyprowadzenie towaru poza obszar Unii Europejskiej. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. Przed wydaniem decyzji organ II instancji zwrócił się do strony o nadesłanie dowodów potwierdzających opuszczenie obszaru Unii Europejskiej przez przedmiotowy towar. Strona nie przedłożyła jednak żadnych nowych dowodów w sprawie, nie zgłosiła również jakichkolwiek dodatkowych uwag. Organ II instancji stwierdził, że strona przedłożyła jedynie wskazaną powyżej kopię dokumentu [...]. Odnosząc się do zarzutu strony, że w przedłożonym liście przewozowym [...] wskazano, jako miejscowość docelową, [...], a na liście widniała pieczęć odbioru przesyłki w[...] , organ wyjaśnił, że na dokumencie tym nie ma żadnej informacji o opuszczeniu przez towar obszaru Unii Europejskiej. Dokument ten potwierdza przemieszczenie towaru z [...]do [...], ale nie potwierdza jego wywozu poza obszar Unii Europejskiej. Z tego względu należało dokonać unieważnienia zgłoszenia celnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona – reprezentowana przez pełnomocnika - wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu [...], przedłożonego wraz z tłumaczeniem, na okoliczność, że przedmiotowa [...] została załadowana w dniu [...] r. na statek [...] w [...] z [...] przeznaczenia w [...]. Strona zarzuciła organowi naruszenie : - art. 248 ust. 2 w zw. z art. 247 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 w zw. z art. 335 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 - art. 191 Ordynacji podatkowej. W ocenie strony skarżącej, zostało wykazane, że towar opuścił obszar Unii Europejskiej. Organ II instancji, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Organ stwierdził, że dokument przedłożony do skargi wpłynął do organu dopiero po wydaniu decyzji, poza tym został on wystawiony w [...], a nie w [...], a zawarta w nim data dotyczy wystawienia tego dokumentu, a nie rzeczywistego załadunku przedmiotowego towaru na statek. Dokument ten jest wobec tego dowodem na zawarcie kontraktu na przewóz towaru drogą morską, a nie na dokonanie tego przewozu w rzeczywistości. Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnik skarżącego potwierdził, że przedłożony do skargi dokument jest dowodem na zawarcie kontraktu na przewóz towaru drogą morską, ale nie jest to [...]. Jak wskazał, gdyby istniał [...], to w interesie strony byłoby przedłożenie go organowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 248 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego jeżeli po upływie 150 dni od daty zwolnienia towarów do procedury wywozu, procedury uszlachetniania biernego lub powrotnego wywozu urząd celny wywozu nie otrzyma informacji o wyprowadzeniu towarów ani dowodów potwierdzających, że towary opuściły obszar celny Unii, taki urząd może unieważnić dane zgłoszenie. Zgodnie natomiast z art. 335 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny jeżeli po upływie 90 dni od zwolnienia towarów do wywozu urząd celny wywozu nie zostanie poinformowany o wyprowadzeniu towarów, może zwrócić się do zgłaszającego o podanie informacji dotyczących daty, kiedy towary opuściły obszar celny Unii, oraz urzędu celnego wyprowadzenia, przez który to nastąpiło. Zgłaszający może z własnej inicjatywy poinformować urząd celny wywozu o datach, kiedy towary opuściły obszar celny Unii, oraz o urzędach celnych wyprowadzenia, przez które to nastąpiło ( art. 335 ust. 2 ). Jeżeli zgłaszający przedstawi urzędowi celnemu wywozu informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, może zwrócić się do urzędu celnego wywozu o poświadczenie wyprowadzenia. W tym celu urząd celny wywozu zwraca się o udzielenie informacji dotyczących wyprowadzenia towarów do urzędu celnego wyprowadzenia, który udziela odpowiedzi terminie 10 dni. Jeżeli urząd celny wyprowadzenia nie udzieli odpowiedzi w podanym terminie, urząd celny wywozu informuje o tym zgłaszającego ( art. 335 ust. 3 ). Zgodnie natomiast z art. 335 ust. 4 tego rozporządzenia jeżeli urząd celny wywozu poinformuje zgłaszającego o tym, że urząd celny wyprowadzenia nie udzielił odpowiedzi w terminie określonym w ust. 3, zgłaszający może przedstawić urzędowi celnemu wywozu dowody świadczące o tym, że towary opuściły obszar celny Unii. Dowody te może w szczególności stanowić jeden z następujących dokumentów lub kilka z nich: |a)| kopia potwierdzenia dostawy podpisana lub uwierzytelniona przez odbiorcę spoza obszaru celnego Unii; | |b) |dowód zapłaty; | |c) |faktura; | |d) |potwierdzenie dostawy; | |e)| dokument podpisany lub uwierzytelniony przez przedsiębiorcę, który wyprowadził towary poza obszar celny Unii; | |f| dokument przetworzony przez organ celny państwa członkowskiego lub państwa trzeciego zgodnie z zasadami i procedurami mającymi | |)|zastosowanie w danym państwie; | |g)| prowadzony przez przedsiębiorców rejestr towarów dostarczonych na statki morskie, statki powietrzne lub instalacje morskie. | Sąd po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, że organy celne obu instancji, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zasadnie uznały istnienie podstaw do unieważnienia przedmiotowego zgłoszenia celnego, albowiem strona skarżąca nie wykazała , że sporny towar w wymaganym terminie opuścił obszar Unii Europejskiej. W niniejszej sprawie strona skarżąca przedłożyła organowi dokument [...], potwierdzający jedynie transport przedmiotowej [...] z miejscowości [...] do [...] ( k. [...] akt administracyjnych ). Dokument ten nie potwierdzał natomiast w jakikolwiek sposób, że sporny towar opuścił ostatecznie obszar Unii Europejskiej. Jak zasadnie uznał organ, okoliczność ta nie wynika z samego faktu wskazania w liście [...] miejscowości [...], jako miejscowości docelowego transportu przedmiotowego urządzenia. Na wezwanie organu II instancji z dnia [...] r. ( k. [...] akt administracyjnych ) strona skarżąca nie nadesłała żadnych dodatkowych dokumentów, wskazujących na dokonanie faktycznego wywozu towaru poza obszar Unii Europejskiej. W wezwaniu tym organ wskazał, że w przypadku braku odpowiedzi zostanie wydana decyzja w oparciu o dotychczas zgromadzony materiał dowodowy. Zdaniem Sądu, również przedłożony przez stronę, wraz ze skargą do Sądu, dokument ( k. [...] akt sądowych ), z którego Sąd przeprowadził dowód, w żaden sposób nie potwierdza okoliczności, że towar opuścił faktycznie obszar Unii Europejskiej i został przetransportowany z [...] do [...]. Nie jest to dokument wymieniony w art. 335 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. Jak słusznie ponadto wskazał organ II instancji w odpowiedzi na skargę, dokument ten wystawiono w [...], a nie w [...], a data [...]r. dotyczy daty wystawienia tego dokumentu, a nie daty dokonania faktycznego załadunku towaru na statek. Zasadne jest zatem stanowisko organu II instancji, że dokument ten jest dowodem na zawarcie kontraktu dotyczącego umowy przewozu morskiego, a nie dowodem dokonania tego przewozu w rzeczywistości. Powyższy dokument nie miał wobec tego wpływu na ocenę legalności decyzji organów obu instancji. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm.) Sąd oddalił skargę