III SA/Po 800/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Sędzia WSA Marek Sachajko Asesor WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 października 2021 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. z dnia 09 grudnia 2020 r., nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę [...]- ([...] złotych [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Naczelnik W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. decyzją z [...] grudnia 2020 r. nr [...], wskazując na art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, dalej jako O.p.), oraz art. 24 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 5 ust. 4 pkt. 3, art. 26 ust. 1, 2 i 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2020 r. poz. 859, dalej jako ustawa), nałożył na [...] sp. z o.o. z siedzibą w Kieszku karę pieniężną w wysokości [...] zł, określoną w art. 24 ust. 1 pkt. 2 ustawy, z tytułu zgłoszenia przez przewoźnika danych niezgodnych ze stanem faktycznym w zakresie danych, o których mowa w art. 5 ust. 4 pkt. 3 ustawy (zgodnie z brzmieniem ustawy na dzień dokonania kontroli), tj. numerów rejestracyjnych środków transportu w odniesieniu do zgłoszenia z [...] października 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej, rozpoznając odwołanie spółki, decyzją z [...] marca 2021 r. nr [...], wskazując na art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 120, art. 121, art. 122, art. 187, art. 191 O.p. oraz art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 4, art. 8 ust. 1, art. 24 ust. 1 pkt 2 i ust. 3, art. 26 ust. 3 i ust. 5 ustawy, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że podmiotem wysyłającym towar i zarazem przewoźnikiem była spółka, a podmiotami odbierającymi: [...]. S.A. (olej napędowy w ilości 15 000 I, [...]) oraz [...] sp. j. (olej napędowy w ilości 10 000 I, [...]). Kontrola miała miejsce [...] października 2017 r. od godz. [...]. W trakcie kontroli sprawdzono zgodność danych zawartych w zgłoszeniach ze stanem faktycznym. Kontrolujący stwierdzili rozbieżność polegającą na zgłoszeniu do rejestru innych numerów rejestracyjnych środka transportu niż stwierdzonego w trakcie kontroli. Do rejestru zgłoszeń podano bowiem numery rejestracyjne: ciągnik samochodowy [...]/cysterna [...], gdy faktycznie środek transportu posiadał numery: ciągnik samochodowy [...]/cysterna [...] Stwierdzona nieprawidłowość dotyczyła tylko jednego z analizowanych zgłoszeń tj. [...] O godz. [...] przedmiotowe zgłoszenie przewozu zostało zmodyfikowane przez przewoźnika, w części dotyczącej numeru rejestracyjnego środka transportu, poprzez wpisanie prawidłowych (zgodnych ze stanem faktycznym) numerów. Do sporządzonego protokołu z kontroli, kierujący pojazdem, zgłosił uwagę, że dokument SENT został wygenerowany automatycznie z programu P. do programu H.. Dalszy przewóz towaru, do miejsca odbioru, był nadzorowany przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. Organ odwoławczy wskazał, że przewoźnik jest zobowiązany niezwłocznie aktualizować dane zawarte w zgłoszeniu w takim zakresie, w jakim był obowiązany do ich zgłoszenia (art. 8 ust. 1 ustawy). Strona nie dokonała aktualizacji powyższych danych przed rozpoczęciem przewozu. Uczyniła to dopiero podczas kontroli, po uzyskaniu informacji od kontrolowanego kierowcy. Powyższe działania strony, w ocenie organu, naruszają art. 24 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 4 pkt 3 i 6 ustawy. Strona nie dołożyła należytej staranności w wypełnianiu obowiązków określonych ustawą. Przepisy ustawy nie wyłączają odpowiedzialności przewoźnika za uchybienia, które popełniono wskutek błędów i pomyłek, sam fakt nie wykonania obowiązków określonych ustawą jest wystarczający do nałożenia kary. Jednocześnie organ uznał, że nie ma przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary. Jak wyjaśniono, ważny interes strony występuje, m. in., wtedy, gdy obniżają się znacznie zdolności płatnicze, spowodowane zdarzeniami losowymi (np. powódź, pożar, susza). Przez ważny interes strony należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami jej egzystencji, np. utrata możliwości zarobkowania czy losowa utrata majątku. Pojęcia ważnego interesu strony nie można jednak upatrywać wyłącznie w dolegliwości finansowej wynikającej z zapłaty kary. Jest ona oczywista, świadomie zamierzona przez ustawodawcę. Kara tego rodzaju sama w sobie nie stanowi o ważnym interesie przewoźnika, uzasadniającym odstąpienie od jej nałożenia kary. Z kolei interes publiczny to dyrektywa postępowania nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, jak na przykład sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy. Interes publiczny nie może być przedkładany ponad nadrzędną zasadę praworządności, konkretyzującą się w powszechności płacenia podatków, sprawiedliwości, zasadach etyki, bezpieczeństwie, sprawności działania organów państwa i zaufaniu do nich. W interesie publicznym jest przestrzeganie przepisów ustawy. Jest to sytuacja, gdy zapłata zobowiązań wobec Skarbu Państwa spowoduje konieczność sięgania przez stronę do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie ona w stanie zaspokajać swych potrzeb materialnych. Organ wskazał, że w sytuacji braku szczegółowych informacji pochodzących od strony postępowania, organ I instancji pozyskał potrzebne dane ze strony internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości, na której w zakładce Przeglądarka dokumentów finansowych są dostępne w wersji elektronicznej dokumenty finansowe firm, zarejestrowanych w KRS. Organ ocenił, że sytuacja finansowa strony jest stabilna. Dalej organ wskazał, że ustawodawca wyszedł z założenia, że dla celów skutecznego monitorowania drogowego przewozu towarów dane enumeratywnie wskazane w art. 5, art. 6 i art. 7 ustawy są zasadne i niezbędne do przeprowadzenia owej analizy. Znalazły się tam także dane dotyczące numeru rejestracyjnego środka transportu. Nie można zatem przyjąć, że w rejestrze podaje się dane, które można uznać za błahe czy nieistotne. Zdaniem ustawodawcy, aby zapewnić szczelność systemu, także dane dotyczące numerów rejestracyjnych muszą się zgadzać, zatem z całą pewnością w związku z tym nie można zaliczyć występujących w tym zakresie nieprawidłowości do błędów drobnych. Należy bowiem mieć świadomość, że wpisanie błędnych danych (obojętnie jakich) niweczy możliwość dokonywania prawidłowych analiz i wyciągania z nich poprawnych wniosków. Kara zaś za niewykonanie nałożonego ustawą SENT obowiązku nie jest oczywiście sama w sobie celem ustawy, ale bez niej nie osiągnięto by zamierzonego efektu. Prewencyjny cel ustawy jakim jest dyscyplinowanie uczestników obrotu gospodarczego jest niemożliwy bez stosowania systemu kar. Gdyby natomiast założyć, że wpisanie do rejestru prawidłowego numeru rejestracyjnego jest nieistotne, to każdy przejazd z błędnym numerem nie podlegałby karze z mocy prawa. Zdaniem DIAS w takiej sytuacji można by zadać pytanie o sens prowadzenia rejestru w ogóle, skoro z góry przyjęto by założenie, że dane te mogłyby być za każdym razem podawane błędnie i to bez żadnych konsekwencji. Utożsamianie pojęcia "ważnego interesu publicznego" z niekaraniem za popełnione tzw. "drobne błędy" jest także nie do pogodzenia z obowiązującym katalogiem kar. Gdyby bowiem przyjąć, że w interesie publicznym jest niekaranie za tego typu nieprawidłowości, to z pewnością takie przepisy zostałyby zawarte w ustawie. [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenia obu decyzji w całości oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie: 1) art. 24 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1, 2 i 5, w zw. z art. 8 ust. 1 oraz w zw. z art. 5 ust. 4 ustawy, przez ich niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na skarżącą spółkę kary, mimo iż nie było ku temu podstaw, gdyż skarżąca spółka umieściła wszystkie dane wymagane przepisami prawa w zgłoszeniu SENT; 2) art. 24 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy, przez jego niezastosowanie a który to przepis mógł i powinien organ zastosować z urzędu, gdyż ziściły się wszystkie przesłanki do jego zastosowania, a organ kompletnie pominął podnoszone fakty i okoliczności, które w jednoznaczny sposób potwierdzały, że zaistniała sytuacja nie miała wpływu na prawidłowość zgłoszenia, jak i nie pozwalała stwierdzić, że skarżąca nie dopełniła obowiązków wynikających z ww. ustawy, a zachodził interes publiczny w odstąpieniu od nałożenia kary; 3) art. 30 ust. 4 ustawy, przez niezastosowanie tego przepisu i prowadzenie przedmiotowego postępowania w sytuacji, gdy nie doszło do uszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a w konsekwencji pominięcie faktu, że nie wszczyna się postępowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej w takiej właśnie sytuacji, jaka zaistniała w sprawie; 4) art. 187 i art. 191 O.p., przez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie; 5) art. 120 i art. 122 O.p., przez całkowity brak dążenia do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, o czym świadczy fakt, iż skarżąca po stwierdzeniu przedmiotowej sytuacji niezwłocznie zaktualizowała dane; 6) art. 121 O.p., przez przeprowadzenie przedmiotowego postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do organów Państwa; 7) art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 06 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292), przez dokonanie wykładni przepisów i rozstrzygnięcia wątpliwości na niekorzyść skarżącego jako przedsiębiorcy, tak by nałożyć na niego możliwie wysoką karę; 8) art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej - zasady proporcjonalności - przejawiającym się niewspółmiernością zastosowanych środków (kary) względem celu jaki ma osiągnąć ustawa i nie uwzględnieniem innych mniej uciążliwych dla strony rozwiązań przewidzianych przez tę ustawę; 9) art. 2 Konstytucji przez wydanie decyzji naruszającej zasadę sprawiedliwości społecznej; 10) pominięcie ratio legis przepisów ustawy, którym było przeciwdziałanie nadużyciom w handlu paliwem oraz likwidacja tzw. "szarej strefy". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej P.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z [...] marca 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. z [...] grudnia 2020 r. , którą organ nałożył na [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. karę pieniężną w wysokości [...] zł, za zgłoszenie do rejestru zgłoszeń danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Stan faktyczny sprawy pozostaje poza sporem. W dniu [...] października 2017 r. w trakcie przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Służby Celno - Skarbowej kontroli przewozu towaru w postaci oleju napędowego z BIO, stwierdzono rozbieżność między stanem faktycznym a danymi zawartymi w zgłoszeniu [...] dotyczącymi środka transportu. W zgłoszeniu podano dane rejestracyjne: ciągnik samochodowy nr rej. [...], cysterna nr rej. [...], faktycznie stwierdzono numer rej ciągnika samochodowego [...] oraz numer rej. cysterny [...] W trakcie czynności kontrolnych przewoźnik dokonał korekty zgłoszenia SENT we wskazanym wyżej zakresie. Z niekwestionowanych przez organ wyjaśnień strony wynika, że przewożony towar został zakupiony w bazie w K. od firmy [...] Sp. z o.o. i przeznaczony był dla trzech kontrahentów firmy [...] Sp. z .o.o. W całości był objęty zgłoszeniami SENT. Wyjaśniono także, że w dniu [...].10.2017 r. w K. miało miejsce tankowanie paliwa do zestawu pojazdów o nr rej. [...] Stwierdzona nieprawidłowość dotyczyła tylko ww. zgłoszenia [...] Ponadto, wszystkie należności publicznoprawne od przewożonego towaru zostały opłacone. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 09 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów ( Dz. U. z 2020 r., poz. 859) dalej jako ustawa SENT w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, podmiot wysyłający jest obowiązany również przekazać numer referencyjny podmiotowi odbierającemu. Jak wynika zaś z ust. 4 art. 5 ustawy, w przypadku przewozu towaru przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru uzupełnić zgłoszenie o dane przewoźnika obejmujące, między innymi numery rejestracyjne środka transportu. W przypadku zaś, gdy podmiot wysyłając, podmiot odbierający albo przewoźnik zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru - na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy SENT, nakłada się karę pieniężną w wysokości [...] zł. Nakaz nałożenia wskazanej kary nie ma jednak charakteru bezwzględnego, jak bowiem wynika z art. 24 ust. 3 ustawy SENT, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 ustawy SENT. Zatem, kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie było to, czy wobec skarżącej spółki można było zastosować wskazany wyżej przepis art. 24 ust. 3 ustawy SENT, pozwalający na odstąpienie od nałożenia kary. Rozważając tę kwestię, należało w pierwszej kolejności odwołać się do celów, jakie przyświecały ustawodawcy, wprowadzenia do obrotu prawnego przepisów ustawy SENT. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy SENT (zob. uzasadnienie rządowego projektu ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, s. 3, druk nr [...], Sejm RP VIII kadencji, [...]), ma ona za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. W uzasadnieniu projektu wskazano, że była potrzeba wprowadzenia tej ustawy, ponieważ wyspecjalizowane grupy przestępcze działające na rynkach towarów wrażliwych nie płaciły należnych podatków oraz dokonywały wyłudzeń nienależnych zwrotów, wykorzystując do tego wyłącznie sfałszowane dokumenty (faktury). Istniała więc konieczność powiązania przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu towaru. Celem systemu monitorowania drogowego przewozu towarów, regulowanego ustawą, jest zatem zapobieganie i zwalczanie nielegalnego obrotu , m.in., paliwami płynnymi. Z tych też względów transport tych towarów podlega szczególnemu nadzorowi i daleko idącej formalizacji. Dalej należy wskazać, że w art. 24 ust. 3 ustawy ustawodawca posłużył się, jako materialnoprawnymi przesłankami, będącymi podstawą do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej pojęciami "ważny interes przewoźnika" lub "interes publiczny". Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie podkreśla się, że pojęcie "ważny interes przewoźnika" należy interpretować analogicznie do "ważnego interesu podatnika", o jakim stanowi art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900; dalej "O. p."). Pojęcia tego nie należy ograniczać jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, losowych, na które strona postępowania nie miała wpływu. Ważny interes podatnika (przewoźnika) to również sytuacja ekonomiczna, życiowa, możliwość zarobkowania itp. Z kolei pojęcie "interes publiczny" to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej takich jak: sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo i zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy (por. wyroki NSA z 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt II GSK 360/19, z 22 stycznia 2020 r. sygn. akt II GSK 629/19, z 7 grudnia 2019 r., sygn. akt II GSK 1696/19). Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 18 maja 2020 r., sygn. akt II GSK 220/20, że przy ocenie, czy za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej przemawia interes publiczny, należy również uwzględnić, czy podmiot odpowiedzialny za naruszenie prowadził działalność zgodną z prawem i czy w związku z tym naruszeniem doszło do uchybienia w zapłacie należnych podatków. Nie jest bowiem w interesie publicznym działanie organów polegające na nakładaniu kar pieniężnych na podmioty, które działają zgodnie z prawem, a dokonały jedynie nieistotnych (z punktu widzenia również podatkowego) omyłek czy błędów w zgłoszeniu SENT (wyrok NSA z 21 listopada 2019r., sygn. akt II GSK 1133/19, wyrok WSA w Krakowie z 11 września 2019r., sygn. akt III SA/Kr 450/19, wyrok WSA we Wrocławiu z 6 grudnia 2018r., sygn. akt III SA/Wr 423/18). Takie działanie organów nie powodowałoby budowania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, a także mogłoby stanowić nadmierny legalizm. W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie organy dokonały nieprawidłowej, zawężającej wykładni art. 24 ust. 3 ustawy SENT w zakresie użytych w tym przepisie pojęć "interes przewoźnika" i "interes publiczny", co miało wpływ na wynik sprawy jak i prowadzone postępowanie, w którym z naruszeniem art. 120, art. 121 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. nie dokonano prawidłowej oceny wskazanych wyżej przesłanek i ich zastosowania w sprawie i przede wszystkim nie ustalono i nie rozważono okoliczności istotnych dla ich zastosowania, związanych z legalnością działania spółki w świetle wykonywania obowiązków przewoźnika, o których mowa w ustawie, oraz realnym wpływem (zagrożeniem) naruszenia dla interesu Skarbu Państwa, które nie zostało przez organy w żaden sposób wykazane. Wskazane okoliczności w całokształcie wpływają zaś na ocenę, czy zgodnie z zasadą sprawiedliwości, proporcjonalności, zasadą zaufania obywateli do organów władzy publicznej, w interesie publicznym, rozumianym w wyżej przedstawiony sposób, leży nałożenie na przewoźnika kary pieniężnej, czy też odstąpienie od jej nałożenia. Jak wskazano wyżej, niewątpliwie, z uwagi na cel wprowadzenia ustawy SENT do sytemu prawnego, nie sposób uznać, że w interesie publicznym leży automatyczne nakładanie kar na podmioty działające w sposób legalny, za wszelkiego rodzaju uchybienia, które mieszczą się w hipotezie normy prawnej art. 24 ustawy SENT, w tym stanowiące uchybienia formalne czy też oczywiste omyłki, jeżeli uchybienia te nie stwarzają realnego zagrożenia uszczuplenia przez dany podmiot dochodów podatkowych budżetu państwa. Tymczasem, jak wynika z analizy uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji, rozstrzygając o nałożeniu kary, organy wzięły pod uwagę właściwie tylko interes fiskalny państwa oraz dobrą sytuację finansową przewoźnika, która, co należy w tym miejscu podkreślić, przy ocenie przesłanki "ważnego interesu" nie może sama w sobie wykluczać odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, dokonując zarówno ustaleń jak i oceny, czy w sprawie może znaleźć zastosowanie art. 24 ust. 3 ustawy o SENT, organ rozważy, czy celowe jest nałożenie kary na przewoźnika z uwagi zarówno na interes przewoźnika jak i na interes publiczny, uwzględniając przedstawione wyżej okoliczności, rodzaj stwierdzonego naruszenia i jego konsekwencje, mając w szczególności na uwadze cel wprowadzenia w ustawie SENT kar pieniężnych. Wobec powyższego, Sąd uznając, że w sprawie nie dokonano pełnej i rzetelnej analizy zebranych dowodów ani też zastosowanych w sprawie przepisów ustawy, naruszając w ten sposób przepisy art. 120 i art. 121 § 1 O.p., a tym samym art. 187 § 1 i art. 191 O.p. oraz art. 24 ust. 3 ustawy SENT, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 135 i art. 200 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.