III SA/Po 801/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Górecka po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J S o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J S na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P z dnia ... r. nr ... w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2011, po wznowieniu postępowania postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga J S na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w P z dnia ... r., nr... . W treści skargi strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając powyższy wniosek skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczny uszczerbek w jego dochodach, które obecnie są na bardzo niskim poziomie. Skarżący przeszedł skomplikowane operacje i wymaga leczenia, stąd natychmiastowy zwrot kwoty określonej w decyzji spowoduje, że nie będzie miał wystarczających środków na leczenie i w konsekwencji pogorszy się jego stan zdrowia, co w najbardziej optymistycznym wariancie wywoła u niego kalectwo. W załączeniu strona przedstawiła Sądowi kserokopie zaświadczeń lekarskich, jako dowód na okoliczność stanu zdrowia i związanych z tym kosztów leczenia oraz braku możliwości zarobkowych skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego postanowić o wstrzymaniu wykonania decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy tym chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. m.in. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 328/11, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Okoliczność wystąpienia takich przesłanek sąd bada zasadniczo w oparciu o przedstawione we wniosku okoliczności, jak i przedstawioną przez stronę dokumentację uprawdopodabniającą zaistnienie tych przesłanek. Oznacza to, iż na stronie skarżącej spoczywa wskazanie we wniosku okoliczności uwiarygodniających niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. m.in. postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/04, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zasadnym jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania u skarżącego trudnych do odwrócenia skutków. Z przedstawionych Sądowi dokumentów wynika, że strona cierpi na miażdżycę tętnic kończyn oraz chorobę niedokrwienia serca. Wnioskodawca w latach 1999 i 2011 przeszedł zawały mięśnia sercowego i jest leczony angioplastyką z implantacją stendów. Z doświadczenia życiowego wynika, że koszty leczenia oraz rehabilitacji są znaczne. Skarżący osiąga zaś niski dochód, z ledwością wystarczający na pokrycie tych kosztów. Mając na względzie, że wysokość kwoty orzeczonej w decyzji jest znaczna, Sąd stwierdził, że przymusowa zapłata tej należności mogłaby skutkować dla skarżącego utratą źródła dochodu, koniecznością zaprzestania leczenia i w konsekwencji utratą zdrowia. W tym stanie rzeczy, wobec uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę w niniejszym przypadku przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, Sąd orzekł, na podstawie przepisu art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.