III SA/Po 804/22

Dnia 3 lutego 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (sprawozdawca) Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 lutego 2023 roku sprawy ze skargi T. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 9 sierpnia 2022 roku nr [...] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia 28 kwietnia 2021 roku, Dyrektor Izby Skarbowej w P. przeniósł T. B. (dalej: skarżący) od 16 maja 2021r. na stałe do pełnienia służby w Delegaturze W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. – Oddział Celny w P. na takie samo stanowisko służbowe na podstawie art. 162 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej (tj. Dz.U. z 2021r., poz. 422 ze zm.). Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący i złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ decyzją z dnia 9 czerwca 2021r., działając na podstawie art. 276 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 422 z późn. zm.) w związku z art. 127 § 3 oraz 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735) utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia 28 kwietnia 2021 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z treścią art. 25 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 422 z późn. zm.), do zadań dyrektora izby administracji skarbowej należy realizacja polityki kadrowej w izbie administracji skarbowej. Dyrektor izby administracji skarbowej kształtuje strukturę kadrową poszczególnych jednostek administracji tak, by zapewnić prawidłową realizację zadań stawianych przed Służbą Celno-Skarbową a także prawidłowe funkcjonowanie komórek organizacyjnych izby administracji skarbowej. Jeśli z tego względu konieczne jest przeniesienie funkcjonariusza do służby w innej komórce bądź jednostce organizacyjnej, wówczas ustawa stwarza taką możliwość. Należy nadmienić, że stosunek służbowy funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej charakteryzuje się dyspozycyjnością i podporządkowaniem, co wiąże się z możliwością jego przeniesienia, jeśli zajdzie taka potrzeba. Analiza potrzeb służby wykazała, że posiadane kwalifikacje i doświadczenie zawodowe funkcjonariusza są niezbędne przy realizacji zadań w Oddziale Celnym w P.. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie złożył T. B. wnosząc o wyeliminowanie decyzji przenoszącej skarżącego na stałe do pełnienia służby w Wojewódzkim Urzędzie Celno-Skarbowym w P. - Oddziale Celnym w P.. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 17 maja 2022r. (sygn. III SA/Po 1193/21) uchylił zaskarżoną decyzję z 9 czerwca 2021r. i poprzedzającą ją decyzję z 28 kwietnia 2021r. W uzasadnieniu Sąd wskazując na treść art. 162 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej podał, że kluczowe w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy skarżący miałby objąć "stanowisko takie samo albo równorzędne" w kontekście art. 162 ust. 2, czy też "niższe stanowisko" w rozumieniu art. 173 ust. 1. Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wyjaśnia tej wątpliwości. Nie spełnia tego wymogu lakoniczne powoływanie się na "analizę potrzeb służb". Gdyby zaakceptować te ogólnikowe wyjaśnienia organu to kontrola sądowoadministracyjna decyzji podejmowanych na podstawie art. 165 ust. 2 ustawy o KAS zagwarantowana funkcjonariuszom przez ustawodawcę, byłaby pozorna. Sąd dostrzegł, że przeprowadzana w interesie publicznym reforma administracji skarbowej i celnej wymagała od ustawodawcy przyznania organom większej swobody w przeniesieniu funkcjonariuszy i pracowników do nowo tworzonych struktur i organów, stąd w stosunku do tych pierwszych nie mogą mieć zastosowania rygory i obostrzenia przewidziane przez ustawodawcę odnoszące się do obniżenia stanowiska przewidziane w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1799) i obecnie obowiązującej ustawie o Krajowej Administracji Skarbowej, tym niemniej reforma nie może zostać wykorzystana do wymiany kadry, a w przypadku pozostawienia organom pełnej arbitralności i dowolności w określaniu nowych warunków służby takie zagrożenie występuje. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd stwierdził, że organ naruszył wymagania określone w przepisach art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd wskazał, że DIAS przytoczył w uzasadnieniu decyzji dotychczasowy przebieg służby skarżącego, ale uczynił to w sposób lakoniczny i niepowiązany z istotą sporu. Tak poczynione ograniczone ustalenia - zdaniem WSA - nie w pełni obrazują dotychczasowy przebieg zatrudnienia oraz kwalifikacje skarżącego, na co mogą wskazywać akta osobowe. Ponadto w uzasadnieniu decyzji nie określono zakresu obowiązków, jakie wykonywał skarżący na zajmowanych stanowiskach. Organ nie dokonał także oceny czy dotychczasowy przebieg służby i zdobyte w trakcie niego doświadczenie oraz kwalifikacje są nieprzydatne w komórce, w której wykonywał dotąd służbę. Ten aspekt nie poddaje się - na podstawie materiału zgromadzonego w aktach sprawy administracyjnej oraz uzasadnienia decyzji - weryfikacji. Wskazać również należy, że organ w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się do innych umiejętności i kompetencji skarżącego. Sąd wskazał główne zadania skarżącego na stanowisku eksperta służby celno – skarbowej wynikające z załączonej do skargi karty zakresu obowiązków i uprawnień funkcjonariusza służby celno-skarbowej. Zdaniem Sądu organ nie dokonał analizy, jak też nie zestawił tak ukształtowanych dotąd zadań i uprawnień z zadaniami i uprawnieniami, jakie miałyby obowiązywać na stanowisku określonym w decyzji. Każdy funkcjonariusz celno-skarbowy, podobnie jak każdy urzędnik organów administracji, w związku ze zmienianymi przepisami, musi realizować nowe zadania, co nie oznacza, że na podstawie zakresu obowiązków nie można ustalić czy nowe stanowisko będzie równorzędne wobec dotychczasowego, czy też będzie stanowiskiem niższym. W konsekwencji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie zawiera wystarczająco szczegółowego uzasadnienia także w kwestii nowego stanowiska służbowego. Organ swoje stanowisko umotywował w niedostateczny sposób. W zaskarżonej decyzji nie wskazano istotnych okoliczności faktycznych jak również - spełniającego wymogi wzorca normatywnego - wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji (art. 107 § 3 K.p.a.). WSA uchylając obie decyzje stwierdził, że także decyzja organu z dnia 28 kwietnia 2021 r. nie spełnia wymogów normatywnych decyzji unormowanych w szczególności w art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadnienie tej decyzji jest bardzo lakoniczne i nie wyjaśnia podstawy prawnej tej decyzji, poza podaniem numeru jednostki redakcyjnej ustawy, stanowiącego podstawę prawną jej wydania (organ wskazał, że podstawą normatywną tej decyzji jest art. 162 ust. 2 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej). Sąd wskazał, że rozpoznając sprawę ponownie organ uwzględni powyższe wskazania, w szczególności zaś dokona porównania dotychczasowego zakresu zadań skarżącego i obowiązującego na nowym stanowisku. Następnie m. in. na tej podstawie ustaleniu podlegać będzie, czy nowe stanowisko pozostaje w relacji co najmniej równorzędnej do dotychczasowego, czy też podrzędnej. Decyzją z dnia 4 lipca 2022r. (znak: [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej na podstawie art. 162 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz.U. 2022.813 ze zm.) uwzględniając w/w wyrok WSA w Poznaniu, od 16 maja 2021r. przeniósł T. B. na stałe do pełnienia służby w Delegaturze W. Urzędu Celno – Skarbowego w P. – Oddział Celny w P.. W uzasadnieniu organ podał, że skarżący był zatrudniony i pełnił służbę w administracji celnej w okresie od 4 listopada 1991r. do 28 lutego 2017r. Do służby stałej został mianowany 1 czerwca 2000r. Od 1 marca 2017r. do 31 maja 2017r. pełnił służbę w administracji celno – skarbowej na stanowisku eksperta Służby Celnej w stopniu podkomisarza celnego. Na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy o KAS 30 maja 2017r. skarżący otrzymał propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej Izby Administracji Skarbowej w P., którą przyjął 31 maja 2017r. Zgodnie zapisem zawartym w punkcie 7 propozycji nowe warunki zatrudnienia obowiązywały od dnia następnego po dniu ich przyjęcia, tj. od czerwca 2017r. Skarżący realizował obowiązki służbowe w ramach korpusu służby cywilnej do 31 stycznia 2020r. Zgodnie z art. 150 ust. 1- 4 ustawy o KAS skarżący otrzymał propozycję przekształcenia stosunku pracy na podstawie umowy o pracę w stosunek służbowy na podstawie aktu mianowania. Powyższa propozycja została przyjęta przez T. B. 15 stycznia 2020r. Warunki pełnienia służby wskazane w propozycji, które obowiązywały od 1 lutego 2020r., to m. in. stanowisko służbowe – ekspert Służby Celno – Skarbowej i stałe miejsce pełnienia służby – Dział Kontroli Wewnętrznej Izby Administracji Skarbowej w P.. Od 16 maja 2021r. skarżący został przeniesiony na stałe do pełnienia służby w W. Urzędzie Celno – Skarbowym w P. – Oddział Celny w P. na takie samo stanowisko służbowe. Organ podał, że sytuacja kadrowa w W. Urzędzie Celno – Skarbowym w P., w tym w Oddziale Celnym w P. była bardzo trudna i zaistniała konieczność wzmocnienia kadrowego. W dniu przeniesienia T. B. w Oddziale Celnym oraz w Referacie Centrum Urzędowego Dokonywania Odpraw pełniło służbę 44 funkcjonariuszy – 29 funkcjonariuszy z wieloletnim stażem w oddziale oraz 15 funkcjonariuszy stosunkowo niedawno przyjętych do służby bądź funkcjonariusze przeniesieni z innych komórek organizacyjnych, w tym członkowie korpusu służby cywilnej, którzy przyjęli propozycję pełnienia służby w Służbie Celno – Skarbowej. W 2021r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyznaczył czasowe bądź stałe miejsce pełnienia służby w Oddziale Celnym w P., w tym w Referacie Centrum Urzędowego Dokonywania Odpraw łącznie 24 funkcjonariuszom – odpowiednio: 13 funkcjonariuszom w Oddziale Celnym w P. i 11 funkcjonariuszom w Referacie Centrum Urzędowego Dokonywania Odpraw. Funkcjonariusze wcześniej pełnili służbę w innych komórkach W. Urzędu Celno – Skarbowego w P. bądź byli członkami korpusu służby cywilnej i przyjęli propozycję pełnienia służby w Służbie Celno – Skarbowej. Organ podał, że potrzeby kadrowe Oddziału Celnego w P. do chwili obecnej nie uległy znaczącej poprawie, co może zagrozić realizacji ustawowych zadań Oddziału Celnego. Organ podał, że przeniesienie skarżącego ze stanowiska eksperta Służby Celno – Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej w P. na stanowisko eksperta Służby Celno – Skarbowej w W. Urzędzie Celno – Skarbowym w P. jest przeniesieniem na to samo służbowe stanowisko w innej jednostce administracyjne KAS w tej samej miejscowości, co stanowi wypełnienie dyspozycji wskazanej w art. 162 ust. 2 ustawy o KAS. Zdaniem organu przepisy ustawy o KAS oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z 27 lutego 2017r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy Służby Celno – Skarbowej, trybu awansowania oraz dokonywania zmian na stanowiskach służbowych (tj. Dz. U. z 2018r., poz. 1941) nie wprowadzają rozróżnienia pomiędzy stanowiskiem eksperta Służby Celno – Skarbowej w izbie administracji skarbowej a stanowiskiem eksperta Służby Celno – Skarbowej w urzędzie celno – skarbowym. Zdaniem organu stanowisko zajmowane dotychczas przez skarżącego, tj. stanowisko eksperta Służby Celno – Skarbowej w Dziale Kontroli Wewnętrznej Izby Administracji Skarbowej w P. oraz stanowisko zajmowane przez skarżącego po przeniesieniu wskazanym w sentencji niniejszej decyzji, tj. stanowisko eksperta Służby Celno – Skarbowej w Oddziale Celnym w P. w Delegaturze W. Urzędu Celno – Skarbowego w P. stanowią takie same stanowiska służbowe w rozumieniu wskazanych powyżej regulacji prawnych. Organ podał, że regulamin organizacyjny Izby Administracji Skarbowej w P. stanowiący załącznik nr 1 do Zarządzenia nr [...] z 15 stycznia 2021r. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz Regulamin Organizacyjny W. Urzędu Celno – Skarbowego w P. stanowiący załącznik do Zarządzenia nr [...] z 5 lutego 2021r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazują, że pracownicy i funkcjonariusze Izby Administracji Skarbowej w P. oraz W. Urzędu Celno – Skarbowego w P. realizują powierzone zadania na stanowiskach służbowych zgodnie z kartami zakresu obowiązków i uprawnień. Organ podał, że zakresy zadań powierzonych skarżącemu na stanowisku eksperta Służby Celno – Skarbowej w komórce kontroli wewnętrznej oraz w Oddziale Celnym są różne, jednak zarówno jedne jak i drugie mogą być realizowane przez eksperta Służby Celno – Skarbowej, a posiadane przez skarżącego doświadczenie i kwalifikacje gwarantują fachowe wsparcie merytoryczne komórki przy wykonywania zadań statutowych w obliczu dużej fluktuacji kadrowej w tej komórce. Organ wskazał na dyspozycyjność funkcjonariuszy i ograniczenia i obowiązki związane z wykonywaniem funkcji. W ocenie organu, zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 9 ustawy o KAS do zadań dyrektora izby administracji skarbowej należy realizacja polityki kadrowej i szkoleniowej w izbie administracji skarbowej. Dyrektor izby kształtuje strukturę kadrową poszczególnych jednostek organizacyjnych administracji celno – skarbowej tak, by zapewnić prawidłową realizację zadań stawianych przed Służbą Celno – Skarbową. Jeśli z tego względu konieczne jest czasowe bądź stałe przeniesienia funkcjonariusza do służby w innej jednostce organizacyjnej w tej samej bądź innej miejscowości, wówczas ustawa stwarza taką możliwość. Podjęcie decyzji odnośnie zmian kadrowych w podległej jednostce organizacyjnej, biorąc pod uwagę płynące z nich korzyści i związane z nimi ryzyka, należy do obowiązków i jednocześnie uprawnień dyrektora izby. Organ podał, że w niniejszej sprawie zaistniały rzeczywiste "potrzeby KAS" uzasadniające dokonanie podjętych zmian kadrowych. Konieczność wzmocnienia etatowego Oddziału Celnego w P. w Delegaturze W. Urzędu Celno – Skarbowego w P. poprzez m.in. przeniesienie wykwalifikowanych, doświadczonych funkcjonariuszy Służby Celno – Skarbowej nie pozostawia wątpliwości. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał wskazane wyżej okoliczności za "potrzeby KAS" uzasadniające konieczność przeniesienia T. B. do służby w Oddziale Celnym w P. na takie samo stanowisko służbowe, z zachowaniem dotychczasowego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podał, że przeniesienie go na inne stanowisko służbowe jest faktyczną degradacją, brakiem wykorzystania jego kwalifikacji i doświadczenia zawodowego i powoduje poczucie krzywdy po pełnieniu wieloletniej służby. Podał, że w kontroli wewnętrznej pełnił służbę 20 lat a w oddziale celnym na stanowisku dyspozytora pracuje od roku i nadal jest nowicjuszem, bo żeby zgłębić wszystkie niuanse przepisów i systemów informatycznych potrzeba kilku lat. W zaskarżonej decyzji z dnia z 9 sierpnia 2022r. znak: [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej na podstawie art. 276 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz.U. z 2022r., poz. 813 ze zm.) w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. 2021, poz. 735 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję nr [...] z 4 lipca 2022r. W uzasadnieniu organ podał, że skarżący został przeniesiony ze stanowiska eksperta Służby Celno – Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej w P. na stanowisko ekspert Służby Celno – Skarbowej w W. Urzędzie Celno – Skarbowym w P., co stanowiło przeniesienie na takie samo stanowisko służbowe w innej jednostce organizacyjnej KAS w tej samej miejscowości, zgodnie z art. 162 ust. 2 ustawy o KAS. Jak podniesiono w decyzji z 4 lipca 2022r., przepisy ustawy o KAS oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z 27 lutego 2017r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy Służby Celno – Skarbowej, trybu awansowania oraz dokonywania zmian na stanowiskach służbowych (tj. Dz.U. z 2018r., poz. 1941 ze zm.) nie wprowadzają rozróżnienia między stanowiskiem eksperta Służby Celno – Skarbowej w izbie administracji skarbowej a stanowiskiem eksperta Służby Celno – Skarbowej w urzędzie celno – skarbowym. Organ porównał zakres obowiązków i uprawnień skarżącego w Dziale Kontroli Wewnętrznej w Izbie Administracji Skarbowej w Referacie Centrum Urzędowego Dokonywania Odpraw w Oddziale Celnym w P. w Delegaturze W. Urzędu Celno – Skarbowego w P. i uznał, że zadania eksperta Służby Celno – Skarbowej w Dziale Kontroli Wewnętrznej Izby Administracji Skarbowej w P. oraz zadania eksperta Służby Celno – Skarbowej w Referacie Centrum Urzędowego Dokonywania Odpraw w Oddziale Celnym w P. w Delegaturze W. Urzędu Celno – Skarbowego w P. są zadaniami zdecydowanie różnymi, jednak zarówno jedne jak i drugie stanowią zadania realizowane na stanowisku eksperta Służby Celno – Skarbowej a ich realizacja wymaga od funkcjonariusza odpowiedniej wiedzy, doświadczenia i odpowiedzialności służbowej. Pomimo zmiany zakresu obowiązków i uprawnień funkcjonariusza, jak również miejsca pełnienia służby nie nastąpiła zmiana zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego, stopnia służbowego oraz nie zmienił się mnożnik uposażenia zasadniczego na zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku. Ponadto w trakcie pełnienia służby w Oddziale Celnym w P. w Delegaturze W. Urzędu Celno – Skarbowego w P. funkcjonariuszowi przyznano dodatek kontrolerski oraz dodatek specjalny, których to świadczeń pieniężnych nie otrzymywał w Dziale Kontroli Wewnętrznej Izby Administracji Skarbowej w P.. Zdaniem organu nie miała miejsca podniesiona przez funkcjonariusza degradacja. Organ wskazał, że wspomniane przez funkcjonariusza zarządzenie nr 40 Ministra Finansów z 14 października 2013r. w sprawie zasad dokonywania opisów i wartościowania stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych utraciło moc prawną i nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Organ podał, że w niniejszej sprawie nie zaszła żadna z przesłanek wskazanych w art. 173 ustawy o KAS, nie może więc być mowy o przeniesieniu funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe (degradacja funkcjonariusza). Poczucie krzywdy, powszechne odczucia w zakresie równorzędności stanowisk oraz kwestie prestiżu nie mieszczą się, zdaniem organu, w katalogu okoliczności faktycznych bądź okoliczności prawnych, do których wydający decyzję administracyjną winien się odnieść. W skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podał, że stanowisko dyspozytora w oddziale celnym jest znacząco niższe od stanowiska w komórce kontroli wewnętrznej, co wynika również z nieobowiązującego przepisu zarządzenia nr 40 Ministra Finansów z 2013r. Dyspozycyjność funkcjonariusza jest zdaniem skarżącego, w pewnym stopniu ograniczona, np. niejasnością i arbitralnością mechanizmów decydujących o jego losie, wzbudzeniem poczucia degradacji w środowisku, wytworzeniem swoistej izolacji w wyniku przeniesienia, itd. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Organ odniósł się do zarzutów skarżącego i wskazał na jego doświadczenie zawodowe. W piśmie z 3 listopada 2022r. organ sprecyzował swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.(k. 31). Pismem z dnia 12.11.2022r. skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. (k. 41) a organ nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy wobec czego niniejsza sprawa na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 121 P.p.s.a została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2022r., poz. 249) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie z innych przyczyn niż w niej wskazane z uwagi na naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (tj. Dz.U. 2022.813). Zgodnie z art. 162 ust. 2 cyt ustawy: Jeżeli wymagają tego potrzeby KAS, funkcjonariusza można przenieść na takie samo albo równorzędne stanowisko do innej jednostki organizacyjnej KAS, w tej samej albo innej miejscowości. Zgodnie z art. 162 ust. 7 ustawy: Przeniesień, o których mowa w ust. 2, 3 i 5, dokonuje kierownik jednostki organizacyjnej, a w sytuacji, gdy łączą się one z przeniesieniem do innych jednostek organizacyjnych KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1 i 3, przeniesień tych dokonuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej. Zgodnie z art. 276 ust. 1 ustawy: w przypadku wydania decyzji o przeniesieniu, powierzeniu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, przeniesieniu na niższe stanowisko, przeniesieniu na inne lub równorzędne stanowisko służbowe w związku z reorganizacją jednostki organizacyjnej KAS, określeniu warunków pełnienia służby w związku ze zniesieniem jednostki organizacyjnej KAS bądź zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych, funkcjonariusz może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z art. 276 ust. 5 i 6 ustawy: do postępowań w sprawach, o których mowa w ust. 1-3, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052). Od decyzji wydanej w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub wydanej w wyniku odwołania przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie decyzję z 4 lipca 2022r. jak i decyzję z 9 sierpnia 2022r. wydaną w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy wydał w zastępstwie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zastępca Dyrektora A. B.. Stanowiło to podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a, zgodnie z którym decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 3 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Jak wskazał NSA w uchwale siedmiu sędziów z 18.02.2013r. (II GPS 4/12), podjętej jeszcze przed zmianą art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ; przepis ten miał zastosowanie do pracownika organu jednoosobowego w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu uchwały NSA wyjaśnił, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest środkiem prawnym o charakterze niedewolutywnym, gdyż jego wniesienie nie powoduje skutku w postaci przesunięcia kompetencji do rozpoznania lub rozstrzygnięcia sprawy na organ wyższego stopnia lecz powierza ją ponownie temu samemu organowi. Brak cechy dewolutywności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie pozbawia go charakteru środka odwoławczego. Decyzja administracyjna wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy musi być traktowana jako nowe, samodzielne rozstrzygnięcie i powinna być podjęta po ponownym merytorycznym (a nie tylko formalnym) rozpoznaniu sprawy. NSA podał, że w funkcjonalnym zakresie nie ma zatem żadnych zasadniczych różnic pomiędzy postępowaniem z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy a klasycznym postępowaniem odwoławczym, w którym bez wątpliwości znajduje zastosowanie instytucja wyłączenia pracownika przewidziana w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Instytucja wyłączenia pracownika od rozpoznania sprawy powinna być rozważana jako gwarancja prawidłowej realizacji konstytucyjnego prawa do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji i realizacji konstytucyjnych standardów sprawiedliwości proceduralnej. Dzięki wyłączeniu pracownika od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał on udział w wydaniu zaskarżonej decyzji wzrasta poziom obiektywnego, rzetelnego rozpatrzenia sprawy. W przypadku organu monokratycznego, co miało miejsce w niniejszej sprawie, gdy decyzja po ponownym rozpatrzeniu jest tak jak i poprzednia wydawana przez piastuna tego organu nie można stosować w/w wyłączenia. Unormowanie przewidziane w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie dotyczy jednak wyłącznie piastuna monokratycznego organu. W sytuacji zaś gdy decyzje wydawane są przez pracownika działającego z upoważnienia takiego organu, pracownik ten podlega wyłączeniu na podstawie w/w przepisu i nie może wydawać decyzji po ponownym rozpatrzeniu sprawy. W przedmiotowej sprawie jak wyżej wskazano obie decyzje zostały wydane w zastępstwie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej przez jego zastępcę a więc nie przez piastuna organu. Z tych względów zaskarżona decyzja z 9 sierpnia 2022r. podlegała uchyleniu z uwagi na naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. W takiej sytuacji ustosunkowywanie się do merytorycznych zarzutów związanych z zasadnością przeniesienia skarżącego byłoby przedwczesne. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni przedstawione wyżej stanowisko i zapewni skarżącemu możliwość ponownego rozpatrzenia jego sprawy nie przez pracownika, który brał udział przy wydawaniu decyzji z 4 lipca 2022r. Nadto biorąc pod uwagę treść art. 153 p.p.s.a i związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażoną w prawomocnym wyroku WSA w Poznaniu z dnia 17 maja 2022r. (III SA/Po 1193/21) organ posługując się zakresem wykonywanych przez skarżącego zadań oraz zadań powierzonych na nowym stanowisku wykaże, że stanowiska te są stanowiskami równorzędnymi. Zauważyć należy, że stanowisko organu winno być w pełni wyrażone w uzasadnieniu decyzji a nie w odpowiedzi na skargę. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P. p. s. a.