III SA/Po 807/07

Dnia 28 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. T. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych postanawia: odrzucić skargę kasacyjną /-/W. Długaszewska Z. T. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] roku, nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] roku, nr [...] o odmowie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok [...] (z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych). Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2008 roku – z uwagi na nieuiszczenie przez skarżącego w wyznaczonym terminie wpisu od skargi - Sąd odrzucił przedmiotową skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Od powyższego postanowienia skarżący wniósł, w terminie, skargę kasacyjną, osobiście przez niego sporządzoną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna, aby mogła zostać rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny musi zostać skutecznie wniesiona. Oznacza to, iż winna ona spełniać określone warunki - musi być dopuszczalna w danej sprawie, musi zostać wniesiona w terminie i musi spełniać wymogi formalne przewidziane dla pisma procesowego i dodatkowe wymienione w ustawie. Jeden z wymogów dopuszczalności skargi kasacyjne sformułowany jest w art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej w dalszej części p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i § 3. Z kolei § 2 art. 175 p.p.s.a. stanowi, że przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącego nie spełnia powyższego wymogu – nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, a osobiście przez skarżącego. Dodatkowo skarżący nie należy do kręgu osób wymienionych w § 2 art. 175 p.p.s.a., które same skutecznie mogą sporządzić skargę kasacyjną. Podkreślenia wymaga fakt, iż w pouczeniu z dnia 29 sierpnia 2008 roku doręczonym skarżącemu wraz z postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2008 roku jest zawarta informacja (pkt 2 pouczenia), iż skarga kasacyjna pod rygorem odrzucenia, powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, albo doradcą podatkowym - w sprawach obowiązków podatkowych lub rzecznikiem patentowym – w sprawach własności przemysłowej. Ponadto w punkcie 3 pouczenia jest informacja, że strona może wystąpić do Sądu o przyznanie jej prawa pomocy przez ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego – jednak skarżący nie złożył takiego wniosku. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Wobec faktu, iż skarga kasacyjna skarżącego nie została sporządzona przez jedną z osób, o których mowa w art. 175 p.p.s.a. jest ona niedopuszczalna i z tego powodu – na podstawie art. 178 p.p.s.a. – podlega odrzuceniu. /-/W. Długaszewska BDd