III SA/Po 812/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka (spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2009 r. przy udziale sprawy ze skargi Spółka Jawna w P. na informację Zarządu Województwa z dnia 17 czerwca 2009 roku w przedmiocie negatywnej oceny projektu nr ... oddala skargę /-/M. Ławniczak /-/M. Górecka /-/M. Kosewska W dniu 19 lutego 2009 r. Instytucja Zarządzająca WRPO na lata 2007 – 2013 ogłosiła konkurs nr 05/I/2009 dla Działania 1.2 "Wsparcie rozwoju MSP". Spółka jawna złożyła dokumentację aplikacyjną projektu (wniosek nr ...). Po przeprowadzeniu weryfikacji formalnej dokumentacji konkursowej wnioskodawca został poinformowany pismem Zastępcy Dyrektora Urzędu Marszałkowskiego Województwa z dnia 17 czerwca 2009 r. o negatywnej ocenie formalnej przedmiotowego wniosku i jego odrzuceniu. W ocenie organu projekt nie spełniał kryterium formalnego nr 20 (prawidłowość wyliczeń w biznes – planie). Wnioskodawca w złożonych sprawozdaniach finansowych błędnie rozliczył dotację w rachunku zysków i strat, co spowodowało nieprawidłowość wyliczeń w analizach finansowych w biznes planie. W proteście od wyniku oceny wniosku o dofinansowanie Spółka zarzuciła bezpodstawne dokonanie negatywnej oceny formalnej wniosku. Według niej stanowisko Urzędu odrzucające przedmiotowy wniosek z powodów formalnych zawierało w sobie jednocześnie niedopuszczalną ocenę merytoryczną. Poza tym uzasadnienie odrzucenia wniosku było zdawkowe i niewyczerpujące. W trybie złożonej (na wezwanie organu) korekty wniosku poprawiono dane dotyczące lat ponoszenia nakładów inwestycyjnych oraz wpływu dotacji na zgodne z wnioskiem. Wnioskodawca musiał jednocześnie domyślać się o jakie poprawki chodziło organowi, co nie jest dopuszczalne w procedurze korekty. Informacje telefoniczne od pracowników organu również nie wyjaśniły wątpliwości. W ocenie strony tabele finansowe biznes planu były prawidłowe w wersji pierwotnej (sprzed korekty), co powinno być uwzględnione w toku dalszej oceny merytorycznej wniosku. Błędy formalne nie powinny ponadto wpływać na całokształt projektu. Komisja Odwoławcza Instytucji Zarządzającej orzeczeniem z dnia 24 września 2009 r. oddaliła powyższy protest w całości. W uzasadnieniu organ podniósł, iż kryterium nr 20 ma niewątpliwie charakter formalny. Pismem z 11.05.2009 wezwano wnioskodawcę do skorygowania lub uzupełnienia błędów i braków stwierdzonych w przedmiotowym wniosku. W dniu 18.05.2009 złożono korektę biznes planu z poprawionym błędem w rachunku przepływów pieniężnych. Wystąpił jednak nowy błąd rachunkowy, nie podlegający już poprawie. W rachunku przepływów pieniężnych ujęto pierwotnie nakłady inwestycyjne w sposób niezgodny z danymi z tabeli nr 5.1 wniosku. W korekcie biznes planu poprawiono ten błąd, jednakże dokonano nieprawidłowego rozliczenia dotacji, które winno być wykazane poprzez pozostałe przychody operacyjne, równolegle do odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych sfinansowanych dotacją – zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt. 2 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości ( Dz. U. Nr 121, poz. 591 ze zm. ). Zgodnie z pkt. III B 7 d Regulaminu Konkursu nr 05/I/2009 przy nowych błędach w biznes planie dany wniosek nie podlega już dalszej ocenie. Według organu strona nie podważyła w proteście żadnego z błędów popełnionych w biznes planie. W skardze na powyższe orzeczenie spółka powtórzyła generalnie zarzuty zawarte w proteście, wnosząc o powołanie biegłego w kwestii oceny zgodności wniosku z rachunkiem przepływów pieniężnych. Podkreślono zbyt lakoniczne uzasadnienie pisma organu z 17 czerwca 2009 r. Na rozprawie w dniu 5.11.2009 r. pełnomocnik strony skarżącej powtórzył zarzut dokonania niedopuszczalnej oceny merytorycznej wniosku oraz zmodyfikował wniosek procesowy w przedmiocie powołania biegłego w ten sposób, że w ewentualnych wytycznych Sądu przy uwzględnieniu skargi, Sąd nakazałby powołanie przez organ biegłego w kwestii oceny prawidłowości wniosku. Pełnomocnik organu wskazał natomiast, że wnioskodawca sam dokonał błędnych zmian przy okazji korekty wniosku, które nie były z nią bezpośrednio związane. Pełnomocnik strony przedłożył do akt pismo organu z 11.05.2009 r. na dowód tego, iż wezwanie do dokonania korekty było nieprecyzyjne. W jego ocenie dla stwierdzenia błędnego rozliczenia dotacji potrzebna jest wiedza specjalna. Zdaniem pełnomocnika organu błąd strony polegać miał na tym, iż dotacja według wniosku (pkt. 5.2) winna wynosić 60 %, co nie wynika z poprawionego biznes planu (rachunek zysków i strat – pkt. DI "dotacje"). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg na rozstrzygnięcia, akty, czynności i bezczynność określone w art. 3 § 2 ww. ustawy. Według § 3 sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Na takiej właśnie zasadzie kontroli sądów administracyjnych poddany został tryb dokonywania przez instytucję zarządzającą programami operacyjnymi oceny projektów zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227, poz. 1658 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 30 c ust. 1 tej ustawy – obowiązującym od dnia 20 grudnia 2008 r., po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4 ustawy, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądowa kontrola dokonywana na podstawie art. 30 c i nast. ustawy, sprowadza się do zbadania, czy ocena projektu dokonywana przez instytucję zarządzającą programem operacyjnym została przeprowadzona w sposób zgodny z prawem, czy też w sposób prawo naruszający. W niniejszym postępowaniu strona skarżąca poddała kontroli sądowoadministracyjnej postępowanie dotyczące negatywnej oceny jej wniosku o dofinansowanie. W pierwszej kolejności Sąd dokonał badania warunków formalnych dopuszczalności skargi, zgodnie z wymogami powyżej cytowanej ustawy. Skarga została wniesiona w ustawowo określonym terminie, po wyczerpaniu przez wnioskodawcę środka odwoławczego przysługującego zgodnie z systemem realizacji przedmiotowego programu operacyjnego (w trybie i na warunkach określonych w Regulaminie konkursu nr 05/I/2009). Zgodnie z rozdz. III E pkt. 1 Regulaminu dopuszcza się jeden środek odwoławczy w formie pisemnego protestu, kierowanego do Biura Obsługi Funduszy UMWW. Wnioskodawca ma prawo do odwołania się od negatywnej oceny projektu w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia otrzymania informacji o rozpatrzeniu wniosku o dofinansowanie. Sąd stwierdził również, iż skarga jest kompletna oraz została prawidłowo opłacona. Zaistniały zatem przesłanki do dokonania merytorycznej kontroli zasadności skargi. W zakresie określonej powyżej kognicji, zdaniem Sądu, ocena przedmiotowego projektu dokonana przez Zarząd Województwa, jako instytucję zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym, została przeprowadzona w sposób zgodny z prawem. Istota sporu pomiędzy skarżącym i Instytucją Zarządzającą w okolicznościach rozpoznawanej sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy zaistniały przesłanki do negatywnej oceny formalnej wniosku skarżącej spółki z przyczyny dotyczącej niespełnienia kryterium formalnego nr 20 (prawidłowość wyliczeń w biznes – planie). Zgodnie z rozdz. III B pkt. 1 i 3 Regulaminu konkursu nr 05/I/2009 wnioski o dofinansowanie podlegają ocenie formalnej, w tym również w zakresie prawidłowości sporządzenia biznesplanu (część finansowa – schemat I i III). W przypadku stwierdzenia braków lub błędów w trakcie oceny formalnej istnieje możliwość jednorazowego uzupełnienia lub poprawienia złożonej dokumentacji (rozdz. III B pkt. 4). Jeżeli natomiast w poprawionym wniosku wystąpią nowe błędy nie podlega on dalszej ocenie i jest odrzucany (pkt. 7 d). Wskazać należy wyraźnie, iż wbrew zarzutowi skargi prawidłowość wyliczeń w biznes – planie jest niewątpliwie jednym z kryteriów formalnych danego wniosku, podlegającym ewentualnej poprawie w powyżej opisanym trybie. Organ badając wniosek w tym zakresie nie dokonuje zatem w żaden sposób jego oceny merytorycznej. Wezwaniem z dnia 11 maja 2009 r. organ zażądał od strony skorygowania błędów formalnych przedmiotowego wniosku i biznes - planu, wskazując w ocenie Sądu precyzyjnie zakres żądanych zmian czy uzupełnień (zob. k. 74 – 76 akt administracyjnych). W złożonym proteście i skardze strona podniosła, iż w jej ocenie wezwanie to nie pozwalało na zorientowanie się w faktycznym charakterze korekty żądanej przez organ. W proteście wskazano też, iż "otrzymywane z urzędu informacje telefoniczne nie przyniosły poprawy". Należy w tym miejscu podkreślić, iż postępowanie dotyczące uzyskania sfinansowania określonej inwestycji jest prowadzone wyłącznie na wniosek strony, który winien spełniać wszystkie warunki formalne i merytoryczne wskazane w odpowiednich aktach prawnych. To w interesie samej strony (dążącej do uzyskania określonej korzyści finansowej) leży zatem dopełnienie wszelkich starań, aby wniosek przeszedł pozytywnie kontrolę formalną i dalszą ocenę merytoryczną. Skoro skarżąca spółka otrzymała wezwanie do skorygowania wniosku w odpowiednim zakresie, który nie był dla niej całkowicie jednoznaczny to na niej ciążył niewątpliwie obowiązek uzyskania wszelkich wyczerpujących informacji o sposobie prawidłowego dokonania żądanej korekty. Informacje takie strona winna uzyskać z samego organu lub od innego podmiotu profesjonalnego (w zakresie rachunkowości). Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie wynika, by strona zażądała pisemnie od organu sprecyzowania wezwania z dnia 11 maja 2009 r. Dokonała żądanych zmian w sposób prawidłowy (okoliczność bezsporna), dokonując też jednocześnie dodatkowo nieprawidłowego rozliczenia dotacji, które winno być wykazane poprzez pozostałe przychody operacyjne, równolegle do odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych sfinansowanych dotacją. Dokonanie tego błędu nie wynikało przy tym bezpośrednio z konieczności dokonania korekty wniosku w zakresie wskazanym przez organ. Sama strona w złożonym proteście nie negowała w zasadzie faktu popełnienia nowego błędu przy okazji korygowania wniosku. W jej ocenie okoliczność ta nie mogła wpływać natomiast na samą ocenę całokształtu wniosku, który winien być rozpatrzony pozytywnie. W proteście i samej skardze strona nie zawarła praktycznie żadnych zarzutów merytorycznych, umożliwiających odpowiednie skontrolowanie twierdzeń organu o nieprawidłowościach dotyczących rozliczenia dotacji. Ograniczyła się bowiem w zasadzie do stwierdzenia konieczności powołania biegłego do oceny tej okoliczności. Stanowisko spółki było zatem w toku postępowania niejednoznaczne. Przerzucanie na tym etapie postępowania (czyli badania formalnego wniosku) na organ konieczności korzystania z wiedzy specjalnej biegłego jest zdaniem Sądu nieuzasadnione. Organ dysponuje bowiem wykwalifikowaną kadrą urzędniczą, wystarczającą do dokonania oceny wniosku pod kątem określonych kryteriów formalnych. Ostateczną przyczyną odrzucenia przedmiotowego wniosku było w ocenie Sądu – jak już wskazano powyżej – zaniechanie samej strony w zakresie uzyskania odpowiednich informacji od organu dotyczących żądanego przedmiotu korekty. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że odrzucenie spornego wniosku z przyczyn formalnych było uzasadnione, wobec czego skarga nie mogła zostać uwzględniona i podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 30 c ust. 3 pkt. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227, poz. 1658 ze zm.). /-/M. Ławniczak /-/M. Górecka /-/M. Kosewska