III SA/Po 817/17

Dnia 7 grudnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi R. Sp. z o.o. w organizacji w Z. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] sierpnia 2017 roku nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2016; postanawia utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 listopada 2018 roku. R. Sp. z o.o. w organizacji w Z. wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (k. 69 akt sądowych). Pismo podpisał R. P.. Pismem z dnia 8 października 2018 roku (k. 71 akt sądowych) skarżąca Spółka została zobowiązana do złożenia wniosku o przyznanie praw pomocy na urzędowym formularzu PPPr, a R. P. został zobowiązany do złożenia odpisu umowy spółki lub aktu ustanowienia likwidatorów (orzeczenia lub uchwały), w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania – art. 28 §1, art. 29 oraz art. 252 §2 w związku z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302 ze zm.). Wezwanie do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu zostało wykonane. Natomiast R. P. nie wykazał umocowania do działania na rzecz strony skarżącej. Zarządzeniem z dnia z dnia 14 listopada 2017 roku starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy (k. 81-82 akt sądowych). R. P. złożył sprzeciw od orzeczenia referendarza sądowego. Zażądał uchylenia zarządzenia w całości, jako niezgodnego z prawem i stanem faktycznym oraz budzącego niezadowolenie strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 §1 i §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302 ze zm. - dalej P.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od orzeczenia referendarza sądowego, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność orzeczenia referendarza sądowego. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Wniosek o prawo pomocy pochodzący od strony będącej jednostką organizacyjną powinien być podpisany w sposób czyniący zadość zasadom reprezentowania tego podmiotu. Osoby, które dokonują czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym na rzecz jednostki organizacyjnej mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Analiza akt sądowych jednoznacznie wskazuje, że R. P. został ponownie prawidłowo zobowiązany do wykonania obowiązku procesowego w zakresie wykazania umocowania do działania na rzecz strony skarżącej. Kolejne wezwanie określało ten obowiązek w sposób jednoznaczny, a korespondencja zawierająca wezwanie została doręczona R. P. w dniu 24 października 2018 roku. Skoro R. P. nie wykazał umocowania do działania w imieniu strony skarżącej, to podpisany przez niego wniosek o przyznanie prawa pomocy nie mógł otrzymać merytorycznego biegu. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, którego braków nie usunięto w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.). Z tych względów Sąd uznaje, że wniosek o prawo pomocy należało pozostawić bez rozpoznania. W konsekwencji, na podstawie cytowanych wyżej przepisów, orzeczono jak w sentencji postanowienia.