III SA/Po 826/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w dniu 04 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. N. na postanowienie Naczelnik Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2019 r. Nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. W. N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem organu, na postanowienie opisane w rubrum. Zaskarżonym postanowieniem Naczelnik Urzędu Skarbowego podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne, wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] W skardze został zawarty wniosek o przyznanie prawa pomocy. Nadto skarżący nadmienił, że skarga stanowi także zażalenie na to samo postanowienie - z [...] września 2019 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, z tego powodu, że postanowienie o podjęciu zawieszonego postanowienia jest niezaskarżalne zażaleniem i nie przysługuje od niego także skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: skargę należało odrzucić. Merytoryczna ocena skargi zawsze musi zostać poprzedzona badaniem, czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, zgodnie z § 2 tego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zakres tej kontroli został określony w art. 3 § 2 i § 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako: P.p.s.a.). W myśl art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Jak już wskazano, skarżący zaskarżył postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Na taki rodzaj postanowienia wydanego przez organ egzekucyjny w toku postępowania egzekucyjnego w administracji nie przysługuje stronie tego postępowania zażalenie. Przepis art. 56 § 4 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438, dalej jako u.p.e.a.), wyraźnie wskazuje na zaskarżalność jedynie postanowienia organu egzekucyjnego o zawieszeniu postępowania lub o odmowie zawieszenia tego postępowania. W konsekwencji należy więc uznać, że skarżącemu nie przysługiwało prawo do wniesienia zażalenia na zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie. Powyższe stanowi również o niedopuszczalności skargi wniesionej przez skarżącego na ww. postanowienie organu egzekucyjnego, o czym stanowi wprost powołany powyżej przepis art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Sąd zaznacza, odnosząc się do uczynienia skargi jednocześnie zażaleniem na to samo postanowienie, że odrzucił skargę na postanowienie z [...] września 2019 r. Ewentualne zaskarżenie postanowienia wydanego na skutek zażalenia, uczyni przedmiotem kontroli - postanowienie organu wyższego stopnia. Marginalnie Sąd wskazuje, że uczynienie skargi jednocześnie zażaleniem, na to samo postanowienie, mogło oznaczać zbędne wydłużenie postępowania sądowoadministracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę uznać zatem należy, że skarga jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Zgodnie z art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych. Skarżący wniósł skargę na postanowienie od którego nie przysługiwało zażalenie, co stanowi również o niedopuszczalności skargi (ww. art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a.). Oznacza to, że z przyczyn procesowych złożona skarga powinna być potraktowana jako oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. W konsekwencji, złożony wraz ze skargą wniosek o przyznanie prawa pomocy należało oddalić.