III SA/Po 829/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska (spr.) WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2010 r. przy udziale sprawy ze skargi R. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia ... r. nr ... w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2009 o d d a l a s k a r g ę /-/M. Ławniczak /-/T. M. Geremek /-/W. Długaszewska Decyzją z dnia 29 maja 2009 r. Prezydent Miasta – na podstawie art. 2-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. Nr 121 z 2006 r., poz. 844 ze zm. ), § 1 uchwały nr XVI/253/2007 Rady Miejskiej Kalisza z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz art. 21 § 1 pkt. 2 i § 5, art. 47 § 1 i § 2, art. 53 § 1 i § 4, art. 207 i art. 210 Ordynacji podatkowej – ustalił dla R. podatek od nieruchomości za rok 2009 w kwocie ... zł. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, iż przedmiotem opodatkowania była m. in. nieruchomość związana z prowadzeniem działalności gospodarczej ( budynki poniżej i powyżej 2,2 m oraz grunty ). W odwołaniu od powyższej decyzji R. podniósł, iż 29 grudnia 2007 roku nabył prawo użytkowania wieczystego działek stanowiących własność Skarbu Państwa o łącznej powierzchni 6.60.64 ha oraz stanowiące odrębny od gruntu przedmiot własności budynki i budowle znajdujące się na tej nieruchomości. Nieruchomość ta została nabyta w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, polegającą m. in. na wynajmie powierzchni użytkowej osobom trzecim oraz sprzedaży maszyn, urządzeń i części rolniczych. Zmianie ulegają powierzchnie zajmowane przez najemców, wobec czego strona przedłożyła korekty do informacji za rok 2009. W dniu 24.06.2009 r. organ skierował wobec strony wezwanie do uzupełnienia braków formalnych powyższego odwołania poprzez wskazanie zarzutów, przedłożenie dokumentów potwierdzających zmiany w zakresie okresów najmu lokali na działalność gospodarczą oraz udokumentowanie, że sporna nieruchomość nie jest w całości wprowadzona do ewidencji środków trwałych firmy podatnika. W odpowiedzi na wezwanie nie wskazano zarzutów odwołania, przedłożono fragmenty umów dotyczące wynajmu powierzchni ( częściowo bez wskazania tej powierzchni ), nie przedłożono natomiast ewidencji środków trwałych. Decyzją z dnia 21 sierpnia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się obiekty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę przesądza zatem o związaniu danego obiektu z działalnością gospodarczą i decyduje o zastosowaniu wyższej stawki podatku. Kwestia wynajmu poszczególnych lokali nie ma wpływu na prawidłowość zastosowanej stawki podatku, gdyż obowiązek podatkowy spoczywa na użytkowniku wieczystym danej nieruchomości ( art. 3 ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ). Z obowiązku tego nie mogą zwalniać umowy cywilno – prawne dotyczące najmu czy dzierżawy nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. wniósł o zmianę decyzji II instancji poprzez uwzględnienie zmiany powierzchni budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bądź też uchylenie jej i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzji zarzucił naruszenie art. 5 ust. 1 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego błędną wykładnie i przyjęcie, że cała opodatkowana powierzchnia budynków jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. W uzasadnieniu podniesiono, iż przyjęcie jedynie formalnego kryterium posiadania danej nieruchomości przez przedsiębiorcę jest nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. Nr 121 z 2006 r., poz. 844 ze zm. ) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według definicji legalnej zawartej w przepisie art. 1 a ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się obiekty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Według poglądu utrwalonego w orzecznictwie i doktrynie do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne faktyczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy bowiem sam fakt jej posiadania przez danego przedsiębiorcę ( zob. m. in. L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC, 2008 – komentarz do art. 1 a ustawy; wyrok WSA w Białymstoku z 1 czerwca 2006 r. I SA/Bk 128/06; wyrok WSA w Poznaniu z 16 kwietnia 2008 r., I SA/Po 33/08, M. Podat. 2008/10/40 ). Przejściowe niewykorzystywanie danej nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje przy tym podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą ( zob. m. in. wyrok WSA w Kielcach z 23 lipca 2009 r., I S.A./Ke 206/09, lex nr 524635 ). Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 pkt. 3 powyżej cytowanej ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są użytkownicy wieczyści gruntów. Obowiązku tego nie może zatem przenieść zawarcie umowy cywilnoprawnej o charakterze zobowiązaniowym ( najmu czy dzierżawy ). W przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, iż powierzchnia gruntów związanych z działalnością gospodarczą wynosi 66064 m kw. , a powierzchnia takich budynków o wysokości poniżej i powyżej 2,2 m wynosi odpowiednio 116,15 m kw i 18282,79 m kw. Sporne nieruchomości zostały oddane skarżącemu w użytkowanie wieczyste na mocy aktu notarialnego z 29.12.2007 r. ( k. 11 akt administracyjnych ) – w całości na potrzeby prowadzonej przez niego działalności gospodarczej ( § 3 umowy ). O uznaniu spornych nieruchomości za obiekty związane z działalnością gospodarczą decydowało – wbrew zarzutom skargi – kryterium ich posiadania przez przedsiębiorcę ( jako użytkownika wieczystego ), a nie ich faktyczne wykorzystywanie dla celów działalności gospodarczej. Z tego powodu twierdzenia skarżącego o zmniejszeniu powierzchni wynajmowanej przez skarżącego nie mogły mieć istotnego wpływu na ocenę legalności zaskarżonych decyzji. Na marginesie zauważyć należy natomiast, iż skarżący został wezwany przez organ I instancji pismem z dnia 24.06.2009 r. do sprecyzowania zarzutów odwołania m. in. poprzez szczegółowe scharakteryzowanie zmian wynajmowanych powierzchni. Strona nie ustosunkowała się do powyższego wezwania. Sąd uznał wobec tego zarzuty skargi za bezzasadne. Stwierdzając, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana zgodnie z prawem Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm. ). /-/ W. Długaszewska /-/ T. M. Geremek /-/ M. Ławniczak