III SA/Po 830/11

Dnia 8 marca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia r. Nr w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2008 rok postanawia : 1. zwolnić Skarżącego od kosztów sądowych 2. ustanowić dla Skarżącego doradcę podatkowego, którego wyznaczy Krajowa Rada Doradców Podatkowych 3. oddalić wniosek o ustanowienie radcy prawnego Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego i doradcy podatkowego. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2012 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowił dla skarżącego doradcę podatkowego. W dniu 14 lutego 2012 r. wpłynął do Sądu sprzeciw, w którym skarżący wskazał, że bez pomocy "radcy prawnego czuje się jako nierówna strona" . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Z przepisu tegoż wynika jednoznacznie, iż zaskarżenie postanowienia referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy wywołuje ten skutek, iż Sąd wniosek o przyznanie prawa pomocy rozpoznaje od początku, tzn. tak jakby wniosek ten nie był jeszcze przedmiotem analizy, oceny i rozpoznania. Sąd nie wypowiada się więc o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia i nie dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu. Skutkiem sprzeciwu, wniesionego przez skarżącego jest utrata mocy przez zaskarżone postanowienie i konieczność ponownego merytorycznego rozpoznania wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Na podstawie oświadczenia majątkowego, dokumentów złożonych do akt sprawy, dodatkowych oświadczeń, powołanych orzeczeń sądowych oraz akt administracyjnych ustalono, iż skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest właścicielem gruntów rolnych o pow. 1.216ha oraz gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 3,93ha. Powierzchnia budynków posadowionych na wskazanych nieruchomościach wynosi 2.593,87mkw. Ze wskazanych nieruchomości prowadzone są postępowania egzekucyjne. Wnioskodawca nie osiąga żadnych przychodów i korzysta z pomocy finansowej siostry (emerytka) oraz znajomych. Wysokość otrzymywanej pomocy określił na około 300-500zł miesięcznie. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Skarżący wykazał, że nie jest w stanie, bez ograniczeń w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych, wygospodarować środków finansowych na najniższe nawet koszty sądowe, czy też wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru. Niemniej żądanie ustanowienia dwóch pełnomocników z urzędu wykracza poza ramy niezbędnych kosztów postępowania i w takim rozmiarze jest nieuzasadnione. Dla zapewnienia skarżącemu należytej reprezentacji przed sądem administracyjnym wystarczające jest ustanowienie jednego pełnomocnika. Tym bardziej, że niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez zawodowego pełnomocnika obejmują wynagrodzenie i wydatki jednego radcy prawnego lub doradcy podatkowego (art. 205 § 2 "p.p.s.a."). Zatem ustanawiając dla Skarżącego pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego oddalono wniosek w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Dokonując wyboru pełnomocnika uwzględniono, że skarga dotyczy obowiązków podatkowych Wnioskodawcy. W związku z powyższym, działając na podstawie cytowanych wyżej przepisów orzeczono jak w sentencji.