III SA/Po 833/14

Dnia 28 sierpnia 2014 roku Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W.S. i S. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. S. i S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2010 rok postanawia odmówić przyznania prawa pomocy Pismem z 9 czerwca 2014 roku pełnomocnik W. S. i S. S. wraz ze skargą na decyzję w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2010 rok, złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, a na wezwanie sądu przedłożył wypełniony przez skarżących na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy z zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Ze złożonego wniosku wynika, że skarżący W. S. i S. S. prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, które jest utrzymywane z emerytury wnioskodawcy w wysokości [...] zł oraz renty wnioskodawczyni w wysokości [...] zł. Wnioskodawcy posiadają pieczarkarnię o powierzchni [...] m², ale nie posiadają żadnych zasobów pieniężnych (oszczędności, papierów wartościowych itd.). Wnioskodawcy podali następujące koszty miesięcznego utrzymania: ogrzewanie, gaz, energia elektryczna – [...] zł, lekarstwa – [...] zł, żywność – [...] zł, środki czystości – [...] zł, telefon – [...] zł, lekarz – [...] zł. W uzasadnieniu złożonego żądania wnioskodawcy wskazali, że całość miesięcznych wspólnych dochodów w wysokości [...] zł jest przeznaczona na bieżące wydatki (opłaty, lekarstwa, jedzenie) i nie są w stanie ponieść opłat od wniesionej skargi, gdyż nie posiadają oszczędności ani majątku. W celu uzupełnienia informacji dotyczących rzeczywistej sytuacji wnioskodawców zostali oni wezwani w terminie 7 dni (pod rygorem rozpoznania wniosku na podstawie dotychczas złożonych informacji) do wyjaśnienia czy prowadzą działalność gospodarczą i ewentualnie jakie uzyskują z tego tytułu przychody oraz jakie ponoszą koszty ich uzyskania, a ponadto do wyjaśnienia jakie przychody uzyskali z tytułu posiadanych nieruchomości oraz pieczarkarni w 2013 i 2014 roku, a także do przedłożenia rocznych zeznań podatkowych za 2013 rok. Przesyłka z powyższym zarządzeniem (wezwaniem do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy) została doręczona osobie uprawnionej do jej odbioru w kancelarii pełnomocnika wnioskodawców dnia 28 lipca 2014 roku. Natomiast wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został uzupełniony o wskazane informacje w wyznaczonym terminie. Prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, jeżeli nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, zgodnie z art. 246 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j z 2012 roku, poz. 270), dalej jako P.p.s.a. Przedłożony w sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy nie pozwalał na ocenę rzeczywistej sytuacji majątkowej wnioskodawców. Z tego względu zostali oni wezwani do uzupełnienia przedstawionych informacji dotyczących ich sytuacji. Wnioskodawcy nie zareagowali na wezwanie i nie przesłali objętych nim informacji uzupełniających. Ponieważ sytuacja wnioskodawców budziła wątpliwości przed wezwaniem do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, a wnioskodawcy nie podjęli czynności mających na celu zmianę takiego stanu rzeczy, nie można w sposób jednoznaczny ustalić rzeczywistej sytuacji w jakiej znajdują się obecnie W. S. i S. S. Taka sytuacja uniemożliwia ocenę zasadności przyznania wnioskodawcom prawa pomocy. Nie można bowiem jednoznacznie przyjąć, że nie są oni w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Tym samym przedmiotowego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie można uznać za zasadny. Wobec powyższego na podstawie art. 246 §1 pkt 2 w związku art. 258 §1 i §2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.