III SA/Po 837/14

Dnia 04 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 04 września 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. Sp. k. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2014 roku Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 rok; postanawia 1. umorzyć postępowanie, 2. zwrócić Skarżącej kwotę 1.219,00 (tysiąc dwieście dziewiętnaście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 21 lipca 2014 roku Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, wycofała skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2014 roku przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 rok oraz zażądała zwrotu kwoty uiszczonej tytułem wpisu od skargi (k. 39 akt sądowych). W świetle art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z treści art. 60 p.p.s.a. wynika, że oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi jest dla sądu wiążące. Związanie sądu wolą skarżącego jest wynikiem zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą. Odstąpienie od wskazanej zasady jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy zdaniem sądu cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, wówczas sąd obowiązany jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W ocenie Sądu cofnięcie skargi jest dopuszczalne, a zatem i skuteczne. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego - art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 161 §1 pkt 1 i §2 oraz art. 232 §1 pkt 1 i §2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienie.