III SA/Po 844/09

Dnia 30 listopada 2010 roku. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata F.K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej kwoty długu celnego postanawia odmówić przyznania kosztów zastępstwa prawnego Postanowieniem z dnia 20 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...], oddalającego skargę R. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej kwoty długu celnego. Pismem z dnia 28 października 2010 r. pełnomocnik strony skarżącej zwrócił się z wnioskiem o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych z uwagi na to, że pomimo złożonego wniosku z dnia 9 czerwca 2010 r., nie uczynił tego Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 3 września 2010 r., sygn. akt I GZ 234/10 uwzględniającym zażalenie strony na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 maja 2010 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek w części dotyczącej zwrotu kosztów sądowych jako niezasadny i przedwczesny. Natomiast w odniesieniu do wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należnego od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), które przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 p.p.s.a. Sąd przekazał wniosek złożony przez pełnomocnika skarżącego dotyczący jego wynagrodzenia do rozpoznania referendarzowi sądowemu. Wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu zażaleniowym złożony przez wyznaczonego w sprawie adwokata w zakresie jego wynagrodzenia nie zawiera oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, co w oczywisty sposób narusza dyspozycję §20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Oświadczenie o jakim mowa wyżej jest bowiem nieodzownym elementem uzasadnienia każdego wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca nie została wynagrodzona i zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa). Powyższe oznacza, iż wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego złożony przez adwokata F. K. należy uznać za nieuzasadniony (por. post. SN z 14 października 1998r., II CKN 687/98, OSNC 1999, nr 3, poz. 63). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.