III SA/Po 844/09

Dnia 31 marca 2010 roku Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 marca 2010 roku wniosku R. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej kwoty długu celnego postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w P. /-/R. Talaga Wyrokiem z dnia 12 lutego 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę R. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej kwoty długu celnego. Dnia 22 marca 2010 roku R.B. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego We wniosku wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną i dwoma synami. Utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę na ½ etatu w wysokości 638,00 zł brutto, a jego żona zarabia miesięcznie 2.459,00 zł brutto. Wnioskodawca wyjaśnił, że nie posiada żadnych nieruchomości oprócz ogródka działkowego w R.O.D. im. [...]. Nie posiada również żadnych przedmiotów ruchomych o wartości przekraczającej 3000 euro, ani zasobów pieniężnych w postaci oszczędności oraz papierów wartościowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie jest w stanie ponieść dalszych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla niego oraz jego rodziny. Zaznaczył, że nie stać go na opłacenie radcy prawnego lub adwokata, którzy są uprawnieni do sporządzenia skargi kasacyjnej do NSA. Natomiast oszczędności jakie posiadał zostały przeznaczone na wynajęcie adwokata, który reprezentował go w sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Ze względu na trudną sytuację finansową nie jest on jednak w stanie bez dodatkowego wsparcia poprowadzić swojej sprawy przed sądem. Zgodnie z przepisami art. 245 §1 i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej jako p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przepis art. 246 §1 pkt. 2 cytowanej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym uniemożliwia to brak środków finansowych. Oznacza to, że prawo pomocy stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które ze względu na trudną sytuację nie są w stanie bez dodatkowego wsparcia poprowadzić swoich spraw przed sądem. Jedynymi kryteriami przyznania prawa pomocy jest więc wykazanie przez osoby zainteresowane ich trudnej sytuacji materialnej, finansowej i rodzinnej. Z informacji zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że R. B. prowadzi czteroosobowe gospodarstwo domowe, które jest utrzymywane z miesięcznych wynagrodzeń za pracę w łącznej kwocie 3.097,00 zł. Wysokość miesięcznych dochodów w przeliczeniu na jednego domownika zbliża się więc do granic minimum socjalnego, czyli do zapewnienia niezbędnych kosztów bieżącego utrzymania. W tej sytuacji wnioskodawca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla niego i rodziny, gdyż nie posiada w chwili obecnej żadnych zaoszczędzonych zasobów pieniężnych. W konsekwencji nie jest on w stanie pokryć dodatkowych kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym związanych z wynagrodzeniem pełnomocnika z wyboru. W tej sytuacji uzasadniony jest wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Wobec powyższego na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 w związku z art. 245 §1 i §3, art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/R. Talaga