III SA/Po 847/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 3 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M P na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2015 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze wniesionej w imieniu skarżącego M P przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu II instancji. Nie został on jednak uzasadniony w jakikolwiek sposób. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonych regulacji wynika, że - co do zasady - wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Postanowienie sądu o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części stanowi odstępstwo od tej reguły i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek, których istnienie musi wykazać wnioskodawca. Podkreślenia wymaga, że to na stronie skarżącej ciąży generalnie obowiązek wykazania okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Postępowanie w zakresie wstrzymania wykonania decyzji po wniesieniu na nią skargi jest bowiem inicjowane wyłącznie na wniosek skarżącego a nie z urzędu. W niniejszej sprawie wniosek strony zawarty w skardze nie był uzasadniony w jakikolwiek sposób mimo tego, że skarga została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego. Powyższy wniosek nie zawiera zatem uzasadnienia pod kątem wcześniej wskazanych przesłanek ustawowych. W tym stanie rzeczy Sąd mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.