III SA/Po 847/15

Dnia 16 lutego 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie WSA Beata Sokołowska (spr.) WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi M P na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego, na podstawie art. 207, art. 21 § 1 pkt. 1 i § 3, art. 51 § 1, art. 53 § 1, § 3, § 4, art. 63 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, art. 2 ust. 1 pkt 9, art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102, art. 104 ust. 1 pkt 2, ust. 11, art. 105 i art. 106 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (j. t. z 2014 r., poz. 752 ze zm.) określił M P zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki N rok produkcji 2002, pojemność silnika 2953 cm3 w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym powyższego pojazdu nie złożono stosowanej deklaracji i nie zapłacono należnego podatku akcyzowego. Według Naczelnika Urzędu Celnego przedmiotowy samochód jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób i winien być zaklasyfikowany do pozycji CN 8703 jako samochód osobowy. Organ I instancji ustalił na podstawie zgromadzonej dokumentacji, w tym danych uzyskanych z [...] oraz [...] , że jest to samochód o zamkniętym i przeszklonym nadwoziu (kombi), 5 drzwiowym i 5 miejscowym. Posiada on wyposażenie typowe dla samochodów osobowych (m.in. Airbag 4 szt, 4/5 zagłówki, dach suwany-elektryczny, instalacja radiowa+ 6 głośników, lampki do czytania, podnoszenie szyb – przód i tył), co świadczy o zasadniczym przeznaczeniu przedmiotowego samochodu do przewozu osób. Za datę powstania obowiązku podatkowego organ przyjął dzień 23 marca 2010r., kiedy zgodnie z zaświadczeniem przeprowadzono pierwsze badanie techniczne na terenie Polski. Naczelnik Urzędu Celnego wyjaśnił, że podatnik twierdził, że sprowadził pojazd do kraju w dniu 10 listopada 2009 r., ale teza ta nie została poparta żadnymi dowodami. Z faktury z dnia 2 lutego 2010r. wynika, że strona kupiła ten samochód we Włoszech, a zgodnie z włoskim świadectwem własności pojazd został wycofany z ruchu na terenie Włoch dopiero w dniu 1 marca 2010 r. Według organu dzień 23 marca 2010r. to zatem najwcześniejsza pewna data, w której samochód ten znajdował się na terenie Polski Za podstawę obliczenia podatku akcyzowego przyjęto przy tym kwotę wynikającą z dokumentu zakupu pojazdu, gdyż nie odbiegała ona znacząco od średniej wartości rynkowej przedmiotowego samochodu. Po przeliczeniu podstawa opodatkowania wyniosła [...] zł. Zastosowano stawkę podatku akcyzowego 18,6% i określono zobowiązanie podatkowe w akcyzie (zaległość podatkową) w kwocie 3.986 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji M P, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji, zarzucając jej naruszenie prawa procesowego (art. 122 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej) poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, co w konsekwencji doprowadziło do wydania orzeczenia sprzecznego z istniejącym stanem prawnym. W ocenie strony sporny pojazd jest dwuosobowym samochodem ciężarowym co mają potwierdzać dokumenty bezzasadnie pominięte przez organ, w tym zaświadczenie o badaniu technicznym przeprowadzonym już na terenie kraju. Strona sprowadziła pojazd w dniu 10 listopada 2009 r. wraz z kilkoma innymi samochodami. Sprzedający, z którym łączyły stronę trwające długi czas stosunki handlowe, najpierw wydał kupującemu przedmiotowy pojazd, a w okresie późniejszym przekazał stronie dokumentację dotyczącą zawartej umowy sprzedaży i doszło do przeniesienia prawa własności. Odwołujący wniósł o przesłuchanie na powyższą okoliczność w charakterze świadka R P oraz osoby sprzedającej przedmiotowy pojazd. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając ustalenia faktyczne i rozważania prawne organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z kopii włoskiego dowodu rejestracyjnego wynika, że pojazd ten był zarejestrowany tam jako samochód ciężarowy do przewozu rzeczy na użytek własny w kategorii M1 (osobowy) z 5 miejscami siedzącymi. Z faktury z dnia 2 lutego 2010 r. wynika, że został on sprzedany jako pojazd osobowy. Organ odwołał się ponadto do danych zawartych w licencjonowanym programie komputerowym - [...] (wycena nr [...] ), zgodnie z którymi samochód marki N o wskazanym nr VIN, rok produkcji 2002r., pojemność silnika 2.953 m3 został określony jako nadwozie typu kombi - wyposażony m. in. w 5 drzwi i 5 miejsc siedzących, ABS, airbag – 4 sztuki, elektryczną regulację położenia kolumny kierownicy, dach suwany elektryczny, lampki do czytana, felgi aluminiowe, fotele regulowane elektrycznie, klimatyzację automatyczną, lusterka boczne ogrzewane i regulowane elektrycznie. Jest to więc samochód o zamkniętym i przeszklonym nadwoziu 5-drzwiowym. Zdaniem organu II instancji na podstawie wyżej wskazanego ogólnego wyglądu i ogółu cech (w tym pasy bezpieczeństwa i sposób wykończenia wnętrza) przedmiotowy samochód klasyfikować należy do pozycji CN 8703. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że w sprawie nie jest sporne, że samochód wprowadzony do Polski mógł służyć zarówno do przewozu towarów jak i osób. O tym, którą funkcję należy uznać za przeważającą z punktu widzenia przeznaczenia pojazdu decydują jednak organy celne, stosując się do obowiązujących w tej mierze reguł. W niniejszej sprawie w oparciu o cechy ogólne pojazdu świadczące o osobowych jego walorach, wygląd zewnętrzny, konstrukcję należało przyjąć, że przedmiotowy samochód jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Konstrukcja N (zbudowany na nadwoziu samochodu osobowego) jest konstrukcją samochodu osobowego/terenowego, co jednoznacznie wskazuje, że samochód ten nie mógł służyć wyłącznie do transportu towarowego, jak wymaga brzmienie pozycji CN 8704. Organ wyjaśnił, że zarówno Naczelnik Urzędu Celnego jak i Dyrektor Izby Celnej nie kwestionują zapisów zawartych w zagranicznych dokumentach pojazdu. Dokumenty urzędowo sporządzone w formie określonej przepisami prawa (w tym dowody rejestracyjne czy homologacje) przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Czynnikami mającymi jednak zasadniczy wpływ na odpowiednią klasyfikację wyrobu do pozycji CN są określone cechy pojazdu. Dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiążące są postanowienia dotyczące nomenklatury także wówczas, gdyby towary traktowane były odmiennie w innych przepisach, publikacjach i opiniach rzeczoznawców. Odnosząc się do wniosku dowodowego strony organ podał, że za datę powstania obowiązku podatkowego przyjął (tak jak organ I instancji) dzień 23 marca 2010r. W tej właśnie dacie zgodnie z zaświadczeniem nr [...] przeprowadzono bowiem pierwsze badanie techniczne na terenie Polski. Organ odwoławczy wskazał, że strona twierdziła, że sprowadziła pojazd do Polski w dniu 10 listopada 2009 r. na lawecie dysponując jedynie kserokopią dowodu rejestracyjnego (a dokumenty dotyczące pojazdu otrzymała później), ale teza ta nie została poparta żadnymi dowodami. Z faktury zakupu wynika natomiast, że doszło do niego w dniu 2 lutego 2010 r. we Włoszech, a zgodnie z włoskim świadectwem własności nr [...] pojazd został wycofany z ruchu na terenie Włoch w dniu 1 marca 2010 r. Data badania pojazdu z dnia 23 marca 2010 r. to zatem najwcześniejsza data, od której można mówić o tym, że sporny pojazd był na terenie kraju. Organ podkreślił też, że ocena dowodów powinna być zgodna z wymogami wiedzy, doświadczenia i logiki. Wskazał również, że organy podatkowe nie mają obowiązku przeprowadzania każdego możliwego dowodu w sprawie, gdyż byłoby to nieuzasadnione zarówno z punktu widzenia celowości jak i skuteczności postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona, reprezentowana przez pełnomocnika, w osobie radcy prawnego, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z powodu naruszenia: - art. 122 w zw. z art. 187 i art. 191 O.p. poprzez uchylenie się od obowiązku pełnego zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego - art. 188 O. p. poprzez pominięcie wniosku dowodowego strony o przesłuchanie świadków i niewydanie postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodu - art. 210 § 4 O. p. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji przyczyn odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. W uzasadnieniu skargi wskazano, że strona sprowadziła pojazd do kraju w dniu 11 listopada 2009 r. na lawecie wraz z kilkoma innymi samochodami – dysponując jedynie kserokopią dowodu rejestracyjnego. Sprzedający najpierw wydał stronie przedmiotowy samochód, a w okresie późniejszym przekazał jej fakturę zakupu. Skarżący wniósł w odwołaniu o przesłuchanie świadków na okoliczność ustalenia daty transakcji oraz terminu wydania pojazdu i sprowadzenia go na teren kraju. Organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się jednak do wniosków skarżącego. Nie wydał w tej kwestii formalnego postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodu. Z tego względu, w ocenie skarżącego, organ nie ustalił rzeczywistej daty sprowadzenia pojazdu na teren Polski. Ta okoliczność, z uwagi na ustalone przepisami prawa terminy przedawnienia ma natomiast dla strony istotne znaczenie. Stan faktyczny został ustalony w oparciu o niekompletny materiał dowodowy. Możliwość przeprowadzenia dowodu jest natomiast podstawową gwarancją procesową strony. Postępowanie podatkowe nie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację przedstawioną w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy zakupiony i sprowadzony na terytorium kraju przez stronę skarżącą w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego samochód marki [...] jest samochodem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób, czy też przeznaczonym do transportu towarowego oraz do ustalenia daty powstania obowiązku podatkowego w akcyzie. Ma to bowiem wpływ na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji uznających, że skarżący jest zobowiązany do uiszczenia podatku akcyzowego z tytułu nabycia tego samochodu, który zdaniem organów winien być klasyfikowany do pozycji CN 8703, a datą powstania obowiązku podatkowego jest dzień 23 marca 2010r., kiedy miało miejsce pierwsze badanie techniczne tego samochodu na terytorium Polski. Analiza akt administracyjnych sprawy prowadzi do wniosku, że ustalenia organów podatkowych obu instancji w obu powyższych kwestiach są prawidłowe. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że organy dokonały prawidłowej klasyfikacji nabytego wewnątrzwspólnotowego pojazdu do pozycji 8703 i uznały, że na stronie ciąży zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym. Na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz.U. 2009r., Nr 3, poz. 11 ze zm.), dalej u.p.a. opodatkowaniu akcyzą podlega m.in. nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Podatnikami akcyzy od samochodów – zgodnie z art. 102 ust. 1 – są: podmioty dokonujące czynności wskazanych w art. 100 ust. 1 i 2 u.p.a. Stosownie do art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a. – obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów powstaje zaś w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego z dniem przemieszczenia pojazdu na terytorium RP, jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju. W myśl art. 101 ust. 2 pkt 2 u.p.a. obowiązek ten powstaje z dniem nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel – jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem jak właściciel nastąpiło po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju. Jeżeli nie można określić dnia, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu danej czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 100 ust. 1 lub ust. 2, za datę powstania uznaje się dzień, w którym uprawniony organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej stwierdził dokonanie czynności podlegającej opodatkowaniu (art. 101 ust. 5 u.p.a.) Zgodnie natomiast z art. 100 ust. 4 u.p.a. samochody osobowe to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją CN 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Z powyższej regulacji wynika, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji CN 8703 i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Stosownie do art. 3 ust. 1 i 2 u.p.a. do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). Prawidłowej klasyfikacji dokonuje się zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji WE nr 1549/06 z dnia 17 października 2006 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. W myśl reguły I ORINS klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów. Natomiast zgodnie z brzmieniem pozycji CN 8703 obejmuje ona pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją CN 8702, włącznie z samochodami osobowo– towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Wynika z tego, że o klasyfikacji samochodu do pozycji CN 8703 decyduje jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Zasadnicze przeznaczenie pojazdu do przewozu osób bądź towarów ustalane jest przy tym na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu (zob. wyrok ETS z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-486/06). Dotyczy to obiektywnych cech samochodu pozwalających na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Szczególnie istotne w tym względzie jest przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu – zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Z kolei użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów. Powyższe wynika również z treści Wyjaśnień do Taryfy celnej – Not Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiących załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M. P. Nr 86, poz. 880), które zawierają określone cechy charakteryzujące pojazd, pomocne przy określaniu zasadniczego przeznaczenia samochodów, do których organy prawidłowo odwołały się w celu ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu. Noty mają zatem subsydiarnie wskazywać jak należy rozumieć pojęcie samochód osobowy. Według wskazanych wyjaśnień w pozycji (8703) określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją (8703) jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Do tej kategorii pojazdów mechanicznych włączone są te powszechnie znane jako pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu van, SUV-y (Sports Utility Vehicles), niektóre pojazdy typu pickup). Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że organy obu instancji dokonały w sposób prawidłowy ustaleń świadczących o tym, że główną funkcją nabytego przez skarżącego wewnątrzwspólnotowo samochodu N jest przewóz osób. W toku postępowania podatkowego ustalono bowiem, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany jako samochód osobowy (kategoria M1), czyli w założeniu producenta przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Z kopii włoskiego dowodu rejestracyjnego wynika, że został on co prawda zarejestrowany jako ciężarowy (do przewozu rzeczy na użytek własny), ale że chodzi o samochód z 5 miejscami siedzącymi i jest to pojazd kategorii M1. Zgodnie z kolei z międzynarodową klasyfikacją kategoria M1 obejmuje pojazdy zaprojektowane i wykonane do przewozu osób mające nie więcej niż osiem miejsc obok siedzenia kierowcy. Z faktury sprzedaży pojazdu z dnia 2 lutego 2010 r. wynika, że został on sprzedany jako samochód osobowy. Organy podatkowe odwołały się ponadto w sposób uprawniony do danych zawartych w licencjonowanym programie komputerowym - [...] , zgodnie z którymi samochód marki N o wskazanym nr VIN został określony jako kombi - wyposażony m. in. w 5 drzwi i 5 miejsc siedzących, ABS, airbag – 4 sztuki, elektryczną regulację położenia kolumny kierownicy, dach suwany elektryczny, lampki do czytana, felgi aluminiowe, fotele regulowane elektrycznie, klimatyzację automatyczną, lusterka boczne ogrzewane i regulowane elektrycznie. Jest to więc samochód o zamkniętym i przeszklonym nadwoziu 5-drzwiowym. W konsekwencji organy obu instancji bez naruszenia prawa uznały, że w dniu powstania obowiązku podatkowego przedmiotowy samochód był zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Organy podatkowe uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, w tym dokumenty rejestracyjne złożone przez skarżącego. To natomiast, że organy wyprowadziły z zebranych materiałów dowodowych wnioski dotyczące zasadniczego przeznaczenia pojazdu odmienne od tych, które prezentowała w toku postępowania strona skarżąca, nie stanowi o naruszeniu zasady prawdy obiektywnej ani zasady swobodnej oceny dowodów, a także nie uchybia prawidłowemu przeprowadzeniu całego postępowania (art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 194 § 1 O. p.). Podkreślić trzeba, że organy podatkowe nie kwestionowały zapisów zawartych w przedłożonych przez skarżącego dokumentach zagranicznych i krajowych (w tym w załączniku do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia 23 marca 2010r. (dokument identyfikacyjny pojazdu). Nie mogło to jednak automatycznie, dla celów podatkowych (w akcyzie) skutkować przyjęciem, że przedmiotowy samochód jest samochodem ciężarowym. Na gruncie klasyfikacji taryfowej kluczowe znaczenie przypisano bowiem przeznaczeniu samochodu do przewozu osób bądź do przewozu towarów, ustalanemu na podstawie całokształtu okoliczności dotyczących konkretnego samochodu. W rozpoznawanej sprawie powyższe dokumenty zostały wzięte pod uwagę przez organy, jednak w świetle pozostałych okoliczności dotyczących cech i ogólnego wyglądu samochodu, zawarte w tych dokumentach zapisy dotyczące określenia pojazdu jako ciężarowy, nie mogły mieć decydującego znaczenia dla klasyfikacji tego samochodu na użytek podatku akcyzowego. Pojazd stanowiący przedmiot badanego przez Sąd postępowania podatkowego nie był poddawany istotnym zmianom konstrukcyjnym, co również determinowało konieczność jego zaklasyfikowania do pozycji CN 8703. Zgodna z prawem była zatem, dokonana przez Naczelnika Urzędu Celnego i Dyrektora Izby Celnej, klasyfikacja przedmiotowego pojazdu, jako samochodu osobowego, stanowiącego wyrób akcyzowy objęty pozycją CN 8703. Organy dokonały także prawidłowych ustaleń w zakresie wartości przedmiotu opodatkowania (z faktury) i wyliczenia kwoty należnego podatku akcyzowego przy zastosowaniu właściwej stawki podatkowej (18,6%). Przechodząc do zasadniczej kwestii spornej, w opinii Sądu, organy również w sposób prawidłowy nie naruszając prawa ustaliły datę powstania obowiązku akcyzowego w akcyzie. Zgodnie z cytowanym już wcześniej art. 101 ust. 5 u.p.a. jeżeli nie można określić dnia, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu danej czynności podlegającej opodatkowaniu, za datę jego powstania uznaje się dzień, w którym uprawniony organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej stwierdził dokonanie czynności podlegającej opodatkowaniu. W badanej sprawie skarżący twierdzi, że sprowadził pojazd w dniu 10 listopada 2009 r. na lawecie wraz z kilkoma innymi samochodami, dysponując jedynie kserokopią dowodu rejestracyjnego samochodu. Sprzedający najpierw miał wydać stronie kupującej przedmiotowy samochód, a w okresie późniejszym przekazał jej fakturę zakupu. Uczynił to by umożliwić skarżącemu racjonalne wykorzystanie transportu i nie narażać go na dodatkowe koszty. Strona wniosła w odwołaniu o przesłuchanie w charakterze świadka R P i osoby sprzedającej ten pojazd na okoliczność terminu sprowadzenia samochodu do Polski. Zdaniem Sądu organy obu instancji zasadnie stwierdziły, że powyższe tezy skarżącego były niezgodne z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Wskazać bowiem należy, że okolicznością bezsporną w sprawie jest to, iż w dniu 23 marca 2010r. (zgodnie z zaświadczeniem nr [...]) przeprowadzono pierwsze badanie techniczne pojazdu na terenie Polski. Faktura zakupu pojazdu pochodzi z dnia 2 lutego 2010 r i wynika z niej, że transakcja miała miejsce. we Włoszech, a zgodnie z włoskim świadectwem własności nr [...] pojazd został wycofany z ruchu na terenie Włoch dopiero w dniu 1 marca 2010 r. Dokumenty te nie potwierdzają zatem w żaden sposób faktu sprowadzenia spornego pojazdu do kraju już w dniu 10 listopada 2009 r. W piśmie z dnia 12 lutego 2015 r. organ wezwał skarżącego odnośnie podanej przez niego daty 10 listopada 2009 r. do wyjaśnienia, na podstawie jakich dokumentów wprowadził sporny pojazd do Polski. Strona wskazała jedynie, że dysponowała kserokopią dowodu rejestracyjnego i w czasie całego postępowania nie przedłożyła żadnej dokumentacji potwierdzającej jej tezy o rzeczywistym sprowadzeniu pojazdu do kraju w dniu 10 listopada 2009 r. W ocenie Sądu organy podatkowe zasadnie uznały wobec tego, że data badania technicznego pojazdu z dnia 23 marca 2010 r. (udokumentowana stosownym zaświadczeniem) to najwcześniejsza pewna data, od której można mówić o tym, że przedmiotowy samochód znajdował się na terenie kraju. Wbrew zarzutom skargi niezasadne było przeprowadzanie dodatkowego dowodu z przesłuchania świadków zawnioskowanych przez stronę, gdyż nie było to niezbędne dla dokonania dodatkowych wyjaśnień w zakresie okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Rację ma strona skarżąca, że zgodnie z art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy zobowiązany jest zebrać w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis ten jest rzeczywiście konkretyzacją zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 122 O.p. Przez materiał dowodowy należy zaś rozumieć ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Jednocześnie jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych, na co powoływał się Dyrektor Izby Celnej, powszechnie akceptowany jest pogląd, że przepisy Ordynacji podatkowej regulujące zasady prowadzenia postępowania dowodowego nie nakładają na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania i przeprowadzania dowodów. Organy nie muszą też uwzględniać wszystkich wniosków dowodowych. Organ odwoławczy wbrew zarzutom skargi, wspomniał o wnioskach dowodowych strony i odniósł się do nich, chociaż niezbyt wyczerpująco przedstawił swe stanowisko w tym zakresie (str. 17-19 uzasadnienia). Dyrektor Izby Celnej nie wydał postanowienia w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania zawnioskowanych świadków, czym naruszył art. 216 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p., ale w opinii Sądu w sposób nie mający istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Nawet bowiem, gdyby przyjąć, że przemieszczenie pojazdu odbyło się w dniu 10 listopada 2009r., to w świetle zebranych w sprawie dokumentów, a szczególnie włoskiego zaświadczenia o wycofaniu powyższego samochodu z ruchu "w związku z eksportem z dniem 1.03.2010r., przy uwzględnieniu, że badanie techniczne miało miejsce dopiero 23 marca 2010r., a także mając na względzie, że komplet dokumentów strona otrzymała krótko przed zarejestrowaniem samochodu w kraju (rejestracja - 26 marca 2010r. – k. 49 akt administracyjnych) oraz biorąc pod uwagę treść odwołania - "Po dokonaniu niezbędnych formalności sprzedający przekazał stronie oryginały i doszło do przeniesienia prawa własności, co potwierdzają stosowne dokumenty" (k. 66 akt administracyjnych), nie sposób stwierdzić, że nabycie prawa rozporządzania przez skarżącego przedmiotowym samochodem jak właściciel nastąpiło przed wprowadzeniem tego pojazdu na terytorium RP. W sytuacji odwrotnej, gdy najpierw miało miejsce przemieszczenie samochodu osobowego moment przemieszczenia pojazdu do kraju pozostanie bez wpływu na moment powstania obowiązku podatkowego (zobacz m.in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 sierpnia 2013r. sygn.. akt III SA/Po 329/13 – https://ebois.nsa.gov.pl). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy prawidłowo zatem uprawnione organy przyjęły, że obowiązek podatkowy strony z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu N powstał w dacie pierwszego badania technicznego pojazdu w Polsce – pierwsza data pewna potwierdzająca obecność tego samochodu na terenie kraju. Organy obu instancji przedstawiły przekonujące podstawy przyjęcia tego dnia za datę powstania obowiązku w podatku akcyzowym. Nie można więc mówić o przedawnieniu zobowiązania podatkowego. Zdaniem Sądu organy oceniły zebrane w sprawie dowody nie naruszając fundamentalnej zasady swobodnej oceny dowodów, uwzględniając zasady wiedzy, doświadczenia życiowego i logiki. W tym stanie rzeczy, skoro nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w tym wskazanych w skardze art. 121, art. 122, art. 180, art. 187, art. 188, art. 191, art. 200 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani naruszenia przepisów prawa materialnego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.