III SA/Po 848/14

Dnia 24 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędziowie WSA Beata Sokołowska ( spr.) WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka - Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi A S na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę Naczelnik Urzędu Celnego w dniu [...] r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia A S zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w związku z wewnątrzwspólnotowym nabyciem samochodu marki S, rok produkcji 2005, poj. silnika 2696 cm³, od którego nie złożono deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz nie uiszczono należnego podatku akcyzowego. Decyzją z dnia [...]wskazany wyżej organ, na podstawie art. 207, art. 21 § 1 pkt. 1, § 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 6, art. 2 pkt. 9, art. 3 ust. 1, art. 100 ust. 1 pkt. 2 i ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt. 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt. 2 i ust. 12, art. 105 pkt. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym ( Dz. U. z 2009 r., Nr 3, poz. 11 ze zm. ), określił A S wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego powyższego pojazdu w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że sporny pojazd winien być zaklasyfikowany do pozycji Taryfy Celnej 8703, obejmującej pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób. Na podstawie danych wynikających z wyjaśnień strony, internetowych zdjęć pojazdu oraz wydruku z systemu [...] organ ustalił, że w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego sporny pojazd był zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, miał stałe punkty kotwiące do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego dla każdej osoby, 5 drzwi z oknami. Pojazd był całkowicie przeszklony i posiadał wyposażenie typowe dla samochodów osobowych ( m. in. elektrycznie podnoszone szyby, nawiew powietrza na tylne miejsca, wykończenie wnętrza imitacją drewna, 6 głośników ). Strona poinformowała, że przywiozła pojazd do kraju 11 marca 2009 r. i wskazała różnice w wyposażeniu samochodu w odniesieniu do wyposażenia standardowego wg. [...]. Według podatnika przeróbki wnętrza wykonane w 2010 r. przez warsztat samochodowy A M spowodowały zmianę klasyfikacji pojazdu z kodu CN 8704 na CN 8703. Strona, reprezentowana przez adwokata, w odwołaniu od tej decyzji zarzuciła naruszenie : - art.3 ust. 1, art. 100 ust. 1 pkt. 2, ust. 4, art. 101 ust. 2, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt. 2, ust. 12 i art. 105 pkt. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009r., nr 3, poz.11 ze zm.) oraz rozporządzenia Komisji (WE ) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającego załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady (EWG ) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz Not Wyjaśniających do tej nomenklatury z dnia 31 października 2008 r. poprzez błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, że sporny pojazd jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, podczas gdy z dowodów przedłożonych przez stronę wynika, że należy go zakwalifikować do kodu 8704. - art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 i art. 125 Ordynacji podatkowej, tj. zasady praworządności, zasady pozyskiwania zaufania obywateli, zasady prawdy obiektywnej, zasady udziału strony w postępowaniu administracyjnym oraz zasady szybkości, wnikliwości i prostoty postępowania. Odwołujący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że ustalone cechy pojazdu świadczą o tym, że sporny samochód służy przede wszystkim do przewozu osób. Możliwość przewożenia towarów stanowi funkcję dodatkową. Organ, powołując się na wyrok ETS z dnia 6 grudnia 2007r. sprawa C-486 (Lex nr 337569) wskazał, że fabryczna możliwość zainstalowania siedzeń z pasami bezpieczeństwa znajdujących się za siedzeniem lub kanapą kierowcy jest cechą typową dla pojazdów przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób. Znajduje to potwierdzenie w Notach Wyjaśniających do CN, a ponadto w Notach Wyjaśniających do HS. W notach tych, dotyczących pozycji 8703, wyraźnie jest mowa o tego rodzaju siedzeniach, jako o cechach projektowych, które mają zwykle pojazdy mające być klasyfikowane w tej pozycji. Przy ustalaniu cech pojazdu organ II instancji wykorzystał też dane z [...] ( wycena nr [...] ). Organ wyjaśnił, że pomimo tego, iż w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochód mógł przewozić dwie osoby, to w tylnej części pojazdu widniały fabrycznie przystosowane miejsca do montażu pasów bezpieczeństwa. Szybki montaż kolejnych siedzeń wraz z pasami bezpieczeństwa dokonała firma A M ( faktura VAT z 23 lutego 2010 r. ). Brak tylnej kanapy, pasów bezpieczeństwa, uchwytów dla pasażerów, czy kratka oddzielająca część kierowcy od części pasażerskiej nie przesądza o tym, że jest to samochód ciężarowy, niezależnie od tego, że jako ciężarowy zostanie zarejestrowany. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A S, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, zarzucił naruszenie : - art.3 ust. 1, art. 100 ust. 1 pkt. 2, ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt. 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt. 2, ust. 12 i art. 105 pkt. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009r., nr 3, poz.11 ze zm.) oraz rozporządzenia Komisji (WE ) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającego załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady (EWG ) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu decyzji w oparciu o nieprawidłowo ustalony stan faktyczny pomijający kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy elementy, nieprzestrzeganie zasady praworządności, poprzez rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący bez uwzględnienia składanych w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego wniosków i zarzutów przez podatnika oraz poprzez uznanie, że odwołujący winien zapłacić zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w związku z zaliczeniem przez Urząd Celny nabytego samochodu do kategorii samochodów osobowych do pozycji CN 8703 - art. 120, art. 121, art. 122, art. 125 Ordynacji podatkowej, tj. zasady praworządności, zasady pozyskiwania zaufania obywateli, zasady prawdy obiektywnej oraz zasady szybkości, wnikliwości i prostoty postępowania. Zdaniem strony przedmiotowy pojazd był przystosowany, przede wszystkim, do przewozu towarów a nie osób i dlatego nie podlegał podatkowi akcyzowemu. Winien on być zaklasyfikowany do kodu 8704 a nie 8703, co wynika między innymi z duńskiego dowodu rejestracyjnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje : Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzki sąd administracyjny określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 wymienionej ustawy, umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. c i lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Przedmiotem sprawy wszczętej z urzędu i rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją jest określenie obowiązku podatkowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki S, rok produkcji 2005, poj. silnika 2696 cm³, od którego, jak ustaliły organy, nie złożono deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego i nie zapłacono podatku akcyzowego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 108, poz. 626), dalej u.p.a. Istotą sporu jest dokonana przez organy podatkowe klasyfikacja przedmiotowego samochodu do kodu CN 8703 Nomenklatury Scalonej. Zdaniem skarżącego nabyty przez niego wewnątrzwspólnotowo pojazd ( w Danii ) jest samochodem ciężarowym, co wyklucza możliwość opodatkowania go podatkiem akcyzowym, a nadto w tym kontekście, co najmniej dokonano dowolnej interpretacji pojęcia "samochód osobowy". Użyte dla celów podatku akcyzowego pojęcie "samochód osobowy" nie pokrywa się, ani z potocznym jego rozumieniem, ani też z definicją zawartą w prawie o ruchu drogowym. Jednakże w każdej ustawie ustawodawca może zawrzeć definicję legalną określonego pojęcia. Definicja taka wiąże na gruncie danego aktu prawnego i wydanych w jego oparciu aktów wykonawczych. Definicja tego samego pojęcia w innych ustawach, zarówno z zakresu prawa podatkowego, jak i innych dziedzin prawa, nie ma w związku z tym znaczenia (B. Brzeziński, Podstawy wykładni prawa podatkowego, Gdańsk 2008, s. 71 oraz wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt I GSK 719/12; orzeczenia.nsa.gov.pl). W oparciu art. 3 ust. 1 u.p.a. do celów poboru akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 7.09.1987, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm.). Podatnikiem – według art. 102 ust. 1 u.p.a., jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2, a więc między innymi podmioty nabywające samochody osobowe wewnątrzwspólnotowo. Stosownie do treści art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a. przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego wcześniej niezarejestrowanego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Nabyciem wewnątrzwspólnotowym jest natomiast przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju (art. 2 pkt 9 u.p.a.). Art. 100 ust. 4 u.p.a. stanowi natomiast, że samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Z przytoczonych przepisów wynika, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu u.p.a., decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Istotnym jest również odniesienie się do treści Wyjaśnień do Taryfy Celnej – Not Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiących załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M. P. Nr 86, poz. 880), które zawierają określone cechy charakteryzujące pojazd, pomocne przy określaniu zasadniczego przeznaczenia samochodów, do których organy prawidłowo odwołały się w celu ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu. Według tych Wyjaśnień w pozycji (8703) określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Klasyfikacja pewnych pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją (8703) jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Zasadę tę potwierdził Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. C-486/06. Powyższe znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym przyjmuje się, że klasyfikacja pojazdu do kategorii samochodów osobowych z pozycji CN 8703 musi być poprzedzona ustaleniami świadczącymi o tym, że główną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób. Muszą o tym świadczyć cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i ogólny wygląd (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt I GSK 370/12). Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo – towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Szczególnie istotne w tym względzie jest niewątpliwie przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu - zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Z kolei użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów. Na podstawie danych wynikających z wyjaśnień strony, internetowych zdjęć pojazdu oraz wydruku z systemu [...] organy ustalił prawidłowo, że w chwili nabycia przedmiotowy samochód był zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, miał stałe punkty kotwiące do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego dla każdej osoby, 5 drzwi z oknami. Pojazd był całkowicie przeszklony i posiadał wyposażenie typowe dla samochodów osobowych (m. in. elektrycznie podnoszone szyby, 6 głośników, nawiew powietrza na tylne miejsca, wykończenie wnętrza imitacją drewna). Dla standardowej wersji samochodu S, rok produkcji 2005, poj. silnika 2696 cm3 system [...] wygenerował wycenę o nr [...], z której wynika, że jest to pojazd typu kombi z 5 drzwiami i 5 miejscami siedzącymi. Posiada on następujące wyposażenie: ABS, aribag – 2 sztuki, EBD, elektrycznie podnoszone szyby, immobiliser, instalację radiową, klimatyzację automatyczną, nawiew wentylacji na tylne miejsca, 6 głosników itd. Sp. zo.o. x pismem z dnia 28 marca 2013 r. potwierdziła, że sporny pojazd w wersji fabrycznej był wyprodukowany do przewozu 5 osób (dla których były miejsca siedzące wraz z pasami bezpieczeństwa, ogrzewanie i oszklone okna), a ewentualne przeróbki były dokonywane przez indywidualnych nabywców we własnym zakresie. W toku postępowania uzyskano informację, że w 2010 roku zdemontowano kratkę grodziową dzielącą wewnętrzną przestrzeń pojazdu, zamontowano ponownie kanapę tylną i pasy bezpieczeństwa (k. 15 akt administracyjnych). Wynika stąd, że zmiany polegające na wymontowaniu kanapy tylnej i pasów bezpieczeństwa oraz montażu kratki miały charakter odwracalny i nie naruszały istoty konstrukcji spornego pojazdu, wyprodukowanego jako samochód osobowy. Nietrwałe zmiany polegające na zamontowaniu kratki i wymontowaniu kanapy tylnej wraz z pasami miały na celu zarejestrowanie pojazdu jako samochodu ciężarowego, ale nie mogły mieć wpływu na zmianę jego pierwotnego fabrycznego przeznaczenia. Zasadnie zatem organy obu instancji przyjęły, że powyższe cechy przedmiotowego pojazdu świadczą, iż jego zasadniczym przeznaczeniem jest przewóz osób. Należy przy tym zaznaczyć, że określenie "zasadniczo do przewozu osób" nie może być interpretowane w ten sposób, że pojazd kwalifikowany do pozycji 8703 służy wyłącznie do przewozu osób. Pojazd taki może być także wykorzystywany do przewożenia towarów, o czym świadczy wyraźne zakwalifikowanie do tej pozycji również samochodów osobowo – towarowych. W opinii Sądu organy podatkowe uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, przy czym jednak wyprowadziły z nich wnioski dotyczące zasadniczego przeznaczenia pojazdu i jego klasyfikacji taryfowej odmienne, aniżeli domagał się skarżący, co przy prawidłowości tychże wniosków (która została wykazana powyżej), nie świadczy o pominięciu czy bezzasadnym nieuwzględnieniu dowodów w sprawie. Wbrew zarzutom skargi powoływane przez skarżącego dokumenty zagraniczne dotyczące pojazdu również zostały wzięte pod uwagę przez organy podatkowe, jednak uwzględniając pozostałe dowody, z których wynikały indywidualne cechy i ogólny wygląd samochodu (istotne dla ustalenia jego zasadniczego przeznaczenia), zawarte w tych dokumentach zapisy dotyczące określenia rodzaju pojazdu nie mogły być decydujące, tym bardziej że zostały one dokonane na podstawie innych kryteriów. Związanie sposobem klasyfikacji przyjętej w Nomenklaturze Scalonej uniemożliwia uwzględnianie klasyfikacji wyrobu przeprowadzonej dla innych celów. Przy kwalifikacji pojazdu organy kierowały się również brzmieniem Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej, wyznaczających cechy pojazdów służących raczej do przewozu osób niż do transportu towarów. Wprawdzie Noty wyjaśniające nie są źródłem prawa powszechnie obowiązującego, to jednak mają one charakter informacji instytucji i organów Unii Europejskiej i mają na celu pomoc w prawidłowym posługiwaniu się klasyfikacją taryfową i jednocześnie chronić przed błędami w jej stosowaniu. Szczególnie istotne w tym względzie jest niewątpliwie przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu – zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Nie budzi też wątpliwości, że użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów. Podkreślić trzeba, że skarżący nie kwestionował ustalonej przez organy podatkowe podstawy opodatkowania ( wartość z faktury zakupu pojazdu ), jak również daty powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym. Dzień 11 marca 2009 r. strona sama wskazała jako dzień przywiezienia samochodu do Polski. Nie doszło do zarzucanego w skardze naruszenia przepisów prawa materialnego, które zostały przez organy prawidłowo zinterpretowane i zastosowane w sprawie. Zaskarżona decyzja została przy tym uzasadniona w sposób wyczerpujący, czyniąc zadość wymogom z art. 210 § 4 O.p., a także wynikającej z art. 124 O.p. zasadzie przekonywania. Zdaniem Sądu organy podatkowe prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, a jego wyniki przedstawiły w uzasadnieniu decyzji. Dokonując ustaleń dotyczących zasadniczego przeznaczenia spornego pojazdu wskazano na cechy spornego samochodu, które przemawiają za tezą, że przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego był samochód zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Wyniki tak przeprowadzonego postępowania stały się podstawą do zakwalifikowania niniejszego samochodu do kodu CN 8703, czego konsekwencją było określenie skarżącemu zobowiązania w podatku akcyzowym. Niezasadny był wobec tego zarzut strony dotyczący naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 125 Ordynacji podatkowej, albowiem organy obu instancji – jak już wskazano powyżej – dokonały wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i zastosowały w prawidłowy sposób normy prawa materialnego. W świetle powyższych rozważań Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani też naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.