III SA/Po 851/17

Dnia 31 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Szymon Widłak (spr.) Protokolant: sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2018 roku przy udziale sprawy ze skargi I. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów zgłoszonych w toku postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. z dnia [...] czerwca 2017r. nr [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z [...] września 2017r. sygn. [...] Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie art. 138 § 1 w zw. z 144 ustawy z 14 czerwca 1960 – Kodeks Postępowania Administracyjnego w zw. z art. 18 oraz 33§ 1 pkt 1 i 34 §1, §4 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] z [...] czerwca 2017r. nr [...] W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano następujący stan faktyczny: Postępowanie egzekucyjne na podstawie wyszczególnionych w decyzji tytułów wykonawczych zostało wszczęte przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] w latach 2003-2004. Odpisy tytułów doręczono zobowiązanej w dniu [...] grudnia 2005 r. W toku postępowania strona nie składała zarzutów ani skargi na czynności egzekucyjne. Postępowanie egzekucyjne Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] umorzył postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. z uwagi na brak majątku strony. W dniu [...] marca 2013 r. zobowiązana złożyła wniosek o umorzenie nieopłaconych należności za okres od grudnia 2002 r. do kwietnia 2004 r., zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 listopada 2012r. o umorzeniu należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1551). Po rozpatrzeniu wniosku strony, decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] zostały określone warunki umorzenia, tj. spłata należności niepodlegających umorzeniu z tytułu składek za okres od 1 stycznia 1999 r. Ponieważ zobowiązana nie dopełniła ww. warunku i należności te nie zostały zapłacone w wyznaczonym terminie, decyzją z dnia [...] września 2014r. nr [...] Prezez Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmówił umorzenia należności z tytułu składek. Decyzja w tej sprawie została doręczona zobowiązanej w dniu [...] września 2014r. i uprawomocniła się w dnia [...] października 2014r. W toku postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności z tytułu z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, oraz składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za poszczególne miesiące w latach 2002- 2003r. I. W. w dniu [...] czerwca 2017 r. złożyła zarzuty, podnosząc przedawnienie roszczeń (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Dyrektor ZUS w [...] postanowieniem z [...] czerwca 2017r. uwzględnił zarzuty w stosunku do należności na Fundusz ZUS i Fundusz Pracy za październik 2003r., odmówił natomiast uwzględnienia zarzutów w stosunku do pozostałych należności. W wyniku złożonego przez stronę zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał je w mocy, podzielając stanowisko Dyrektora ZUS [...]. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie zarzucono: 1) Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 5b s.u.s. w brzmieniu ustalonym przez ustawę z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz zmianie niektórych innych ustaw (tj. od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004r.), poprzez przyjęcie, iż bieg przedawnienia uległ zawieszeniu przez doręczenie dłużniczce upomnienia, podczas gdy wskazany przepis w brzmieniu ustalonym ww. ustawą do dnia 30 czerwca 2004 r. stanowił, iż bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia wszczęcia do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego oraz postępowania przed sądem, 2) Naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 4 s.u.s. oraz art. 11 pkt 1 lit "a", art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców, poprzez wystawienie ww. tytułów egzekucyjnych i prowadzenie na ich podstawie czynności egzekucyjnych, w sytuacji gdy roszczenia ZUS [...], [...], uległy przedawnieniu 3) Naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 11 pkt 1 lit "a" oraz art. 27 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców w zw. z art. 24 ust. 4 s.u.s., poprzez niewłaściwe obliczenie terminu przedawnienia i nieuwzględnienie przewidzianych w ww. przepisach okresów przedawnień roszczeń z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne 4) Naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 33 § 1 pkt 1 w zw. z art. 34 § 4 u.p.e.a., poprzez nieuwzględnienie zarzutów skarżącej i nieumorzenie postępowania egzekucyjnego, podczas gdy i roszczenia ZUS [...], są przedawnione. 5) Naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 34 u.p.e.a. w zw. z art. 83c ust. 2 s.u.s., poprzez przyjęcie, iż organ egzekucyjny w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2017 r. zawarł poza rozstrzygnięciem także stanowisko wierzyciela w sprawie, podczas gdy twierdzenie takie nie znajduje oparcia w treści ww. postanowienia, w szczególności organ w żadnym miejscu ww. postanowienia nie wskazuje, w jakim charakterze działa. 6) Naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 9 w zw. z art. 11 k.p.a. polegające niewyczerpującym określeniu przez organy okoliczności faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, w szczególności niewyjaśnieniu kwestii podstawy prawnej i faktycznej oraz przesłanek częściowego uwzględnienia zarzutów skarżącej przez Dyrektora ZUS [...], co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, także w kwestii uwzględnienia zarzutów skarżącej w pozostałym zakresie W uzasadnieniu wskazano na zmianę przepisu art. 24 ust. 5b s.u.s., który w stanie prawnym od 1 stycznia 2003 r. do 30 czerwca 2004 r. stanowił, iż bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia wszczęcia do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego oraz postępowania przed sądem. Dla zawieszenia biegu konieczne było wobec tego wszczęcie postępowania egzekucyjnego, a okoliczności związane z doręczeniem upomnień nie mogą mieć wpływu na datę tego zawieszenia. Skarżąca zakwestionowała również prawidłowość doręczenia skierowanych do niej upomnień wskazując, że na potwierdzeniach odbioru znajdowały się podpisy osób, które z nią nie mieszkały a korespondencja odebrana przez te osoby nie została jej przekazana. Nadto, w jednym przypadku, upomnienie zostało skierowane na adres, pod którym nigdy nie mieszkała. Skarżąca wskazała także, że organ nie precyzował swojego stanowiska dotyczącego podstaw faktycznych oraz metodyki obliczenia upływu okresu przedawnienia i zdarzeń mających wpływ na jego zawieszenie ograniczając się do stwierdzenia, iż upływ tego terminu nie nastąpił. Podniesiono także, że w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] nie wskazuje, czy działa w charakterze wierzyciela, czy organu egzekucyjnego. Zdaniem skarżącej w postanowieniu Dyrektora ZUS w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. winny znaleźć się stanowisko wierzyciela oraz odrębnie od niego rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego. Ponieważ w przedmiotowym postanowieniu nie da się odróżnić stanowiska wierzyciela i organu egzekucyjnego, należy przyjąć, iż organ I instancji nie zawarł swojego stanowiska jako wierzyciela w niniejszej sprawie, a jedynie wydał rozstrzygnięcie sprawy działając w charakterze organu egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, potrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarzonym postanowieniu. Przedstawił również poszerzone rozważania w kwstii przedawnienia roszczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważyl co nastepuje: Skarga okazała sie zasadna, choc nie wszystkie zawarte w niej argumenty zasługują na obecnym etapie na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora ZUS [...] z dnia [...].06. 2017r. Wyjaśnić należy, że pomimo tego, iż aktualne brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. wyłącza skargę na postanowienia wierzyciela przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, to ich kontrola przez sąd administracyjny jest realizowana w razie wniesienia skargi na postanowienie organu nadzoru nad organem egzekucyjnym. Zakres kognicji sądu administracyjnego, umożliwiający sądowi również kontrolę legalności postanowień wierzyciela daje się wyprowadzić z art. 135 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 września 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 385/17, wszystkie cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Przede wszystkim podkreślic należy, że kwestią zasadniczą dla skarżącej jest problem istnienia przedawnienia roszczeń objętych zakwestionowanym postanowieniem. Podnoszony jest on we wszystkich jej pismach i rozstrzygnięcie w tym zakresie de facto determinuje dalsze rozważania zarówno organu jak i sądu. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie problem ten nie został przedstawiony w sposób pełny, wyczerpujący a przede wszystkim przejrzysty dla strony i sądu oceniającego prawidłowość zaskarzonego postanowienia. W tym miejscu należy podkreślić, ze wbrew stanowisku organu ocena istnienia przedawnienia roszczenia nie jest z uwagi na zwiazanie wynikające z treści 34 § 1 upa w tym konkretnym postepowaniu dla Dyrektora Izby Administracji Skarbowej obojętna. Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] nie działał bowiem jako wierzyciel lecz jako organ egzekucyjny, co wynika bezpośrednio z treści postanowienia. Z tego względu nie wystapilo odrębne zajęcie stanowisk jako wierzyciel oraz organ egzekucyjny. Przy wydawaniu orzeczenia ZUS zajmował szczególną, specyficzną, podwójną pozycję i z punktu widzenia choćby art. 121 i 122 Ordynacji Podatkowej jego decyzja zarówno pod względem zasadności prawnej jak i prawidłowości uzasadnienia oceniana byc powinna w sposób kompletny. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. I tak, zgodnie z art. 33 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej m.in. może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; Stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1-7, 9, 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zgodnie natomiast z art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Należy w związku z tym zauważyć, że należności składkowe objęte merytorycznym orzeczeniem sięgają grudnia 2002r. Skoro organ powołuje się na okoliczność prowadzenia wcześniejszego postępowania egzekucyjnego, który to fakt jest istotny z punktu widzenia zawieszenia biegu terminu przedawnienia, to również powinien zaprezentować i dokonać wykładni obowiązujących w tej mierze przepisów z uwzględnieniem problematyki o charakterze intertemporalnym. Stosownie do art. 24 ust. 4 u.s.u.s. w obecnym brzmieniu, należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-6. Jednak do 31 grudnia 2011 r. przepis ten stanowił, że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 24 ust. 5 u.s.u.s., nie ulegają przedawnieniu należności z tytułu składek zabezpieczone hipoteką lub zastawem, jednakże po upływie terminu przedawnienia należności te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu do wysokości zaległych składek i odsetek za zwłokę liczonych do dnia przedawnienia. Należy w tym miejscu odnotować, że 5-letni termin przedawnienia należności składkowych wprowadzono z dniem 1 stycznia 2012 r. ustawą z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz.U. z 2011 r., poz. 1378). Jednakże w art. 27 ustawy nowelizującej ustawodawca postanowił, że do przedawnienia należności z tytułu składek, o którym mowa w art. 24 ust. 4 u.s.u.s., którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r. (a więc jak w tej sprawie), stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z tym że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2012r. (ust. 1), zaś jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu (ust. 2). Na gruncie ostatnio zacytowanej regulacji przyjmuje się, że według zasady wynikającej z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. do należności składkowych nieprzedawnionych do dnia 1 stycznia 2012 r. (wedle starych zasad z zastosowaniem 10-letniego okresu przedawnienia) ma zastosowanie 5-letni termin przedawnienia, z tym jednakże bardzo istotnym zastrzeżeniem, że liczy się go nie od daty ich wymagalności, tak jak o tym stanowi art. 24 ust. 4 u.s.u.s., ale od dnia 1 stycznia 2012 r. Z kolei artykuł 27 ust. 2 tej ustawy z 2011 r. oznacza, że wybór odpowiedniego terminu przedawnienia pięcioletniego (liczonego od dnia 1 stycznia 2012 r.) lub dziesięcioletniego (liczonego od daty wymagalności składki) - zależy od tego, który z nich upłynie wcześniej. Ustawodawca przyjął w tym względzie nakaz posługiwania się regułą kolizyjną lex benignior, zgodnie z którą należy stosować ustawę względniejszą w stosunku do biegu terminu przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, do zapłaty których zobowiązany jest określony podmiot (wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2015 r., II FSK 3031/12, Lex nr 1769575). Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] nie poczynił w zaskarżonym postanowieniu żadnej analizy w zakresie ewentualnego przedawnienia przedmiotowych składek za najwcześniejszy okres, oraz w zakresie prowadzenia egzekucji dotyczącej tych należności. Organ nie wyjaśnił wyczerpująco czy zaistniały okoliczności skutkujące zawieszeniem bądź przerwaniem biegu terminu przedawnienia tych należności. Powołano się jedynie na postępowanie egzekucyjne z lat 2003-2005, przy czym sąd nie jest w stanie okoliczności tych zweryfikować, gdyż w aktach sprawy brak jest pełnych dokumentów dotyczących postępowania egzekucyjnego z tego okresu. Brak choćby wykazu czynności egzekucyjnych - i ich ewentualnych dat - podjętych (skutecznie bądź nie) wobec dłużniczki. Uzasadnienie organu winno w tym zakresie wypełniać polecenie art. 210§ 1 Op w zakresie uzasadnienia, musi zawierać pełne odniesienie do podniesionych w zarzutach argumentów i czynić to w sposób przejrzysty. Tymczasem uzasadnienie Dyrektora ZUS jest niezwykle lakoniczne i nie zawiera w swej treści wyjaśnień do stanu faktycznego i prawnego. Trzeba w tym miejscu zaznaczyć, że nie jest rolą sądu analizowanie znajdujących się w aktach sprawy znikomych informacji dotyczących postępowania egzekucyjnego. Nie jest także zadaniem sądu poszukiwanie dokumentów dające podstawy do stwierdzenia istnienia bądź nieistnienia przedawnienia. Ocenie sądu podlega prawidłowość zastosowania przez organ prawa oraz słuszność zastosowanych argumentów. W ocenie sądu, w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ winien wskazać jednoznacznie i przejrzyście, jakie konkretne zdarzenia prawne mogłyby spowodować ewentualne zawieszenie biegu terminu przedawnienia spornych roszczeń, bądź też z uwagi na jakie zdarzenia do przedawnienia nie doszło. Zaznaczyć należy, że pomimo odwołania się do treści art. 34 § 1 upa i wyrażenia poglądu o związaniu w tym zakresie stanowiskiem wierzyciela, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej - niekonsekwentnie - starał się w zaskarżonej decyzji przedstawić szerzej argumentację na poparcie braku podstaw do stwierdzenia przedawnienia spornych roszczeń. Nie ulega jednak wątpliwości sadu, że działanie to jest spóźnione, albowiem to przede wszystkim obowiązkiem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych było rozpoznać zarzuty dłużniczki w taki sposób, aby rozstrzygnięcie to poddawało się ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej a następnie sądu. Brak w postanowieniu ZUS analizy zarzutów dłużniczki, przedstawienia podstaw prawnych, uzasadnienia zgodnego z treścią art. 210 § 1 OP powoduje, iż rozpoznanie przez sąd większości argumentów zawartych w skardze a związanych z przedawnieniem jest przedwczesne. Dopiero analiza materiału dowodowego dokonana przez Dyrektora ZUS [...] i ustalenie dat i działań organów, mających wpływ na przedawnienie pozwolą na ich ocenę przez sąd. Za bezzasadny należy uznać natomiast podnoszony w skardze zarzut niewskazania przez organ – Dyrektora ZUS [...] - w jakim charakterze występuje przy wydawaniu postanowienia z [...].06.2017r. - i to niezależnie od tego, że z treści postanowienia wynika, że działał jako organ egzekucyjny. W tym miejscu przywołać warto uchwałę NSA z dnia z dnia 25 czerwca 2007 r. sygn. I FPS 4/06 w której stwierdzono, że wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), w przypadku gdy wierzycielem jest Skarb Państwa, który jednocześnie jest organem egzekucyjnym, należy uznać za bezprzedmiotowe. Przyjmowanie, że stanowisko w formie podlegającego zaskarżeniu postanowienia wierzyciel obowiązany jest zajmować także wtedy, gdy jest on równocześnie organem egzekucyjnym, wskazywać musiałoby na to, że ustawodawca jest nieracjonalny, skoro temu samemu podmiotowi (wierzycielowi będącemu zarazem organem egzekucyjnym) w tejże samej kwestii (zasadność zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego) nakazuje wypowiadać się dwukrotnie, przyjmując przy tym zasadę, że jako organ egzekucyjny podmiot ten związany jest swoją wypowiedzią wyrażoną w odpowiedniej formie w roli wierzyciela i że każde z tych stanowisk, wyrażone przez ten sam podmiot występujący w różnej roli, podlega odrębnej kontroli instancyjnej i sądowoadministracyjnej. NSA uznał za w pełni racjonalne takie stanowisko w rozpatrywanej kwestii, które kierując się z jednej strony potrzebą sprawnego funkcjonowania organu egzekucyjnego, z drugiej zaś strony w niczym nie ograniczając prawa zobowiązanego do obrony jego interesu prawnego, przyjmuje brak podstawy prawnej do wydawania postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji wówczas, gdy tym wierzycielem jest sam organ prowadzący tę egzekucję. W konsekwencji żądanie, aby w niniejszej sprawie organ wyszczególniał w swym rozstrzygnięciu w której części uzasadnienia występuje jako organ egzekucyjny a w której jako wierzyciel jest całkowicie nieracjonalne i bezcelowe. Brak takiego rozróżnienia w ocenie sądu w żadnym stopniu nie wpływa na prawną ocenę zaskarżonego postępowania. W ponownie przeprowadzonej ocenie zarzutów dłużniczki organ zobowiązany będzie w sposób zwięzły, rzeczowy i przejrzysty odnieść się do wszystkich jej argumentów i przedstawić swoje stanowisko z którego jednoznacznie wynikać będzie istnienie bądź brak istnienia przedawnienia roszczeń za poszczególne miesiące i lata. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę [...]zł stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (DZ.U.2015.1804 ze zm.).