III SA/Po 891/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś po rozpoznaniu w dniu 05 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na decyzję Wojewody z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ B. Koś P. P. wniósł skargę do tutejszego Sądu na decyzję Wojewody z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...], nr [...] o wymeldowaniu P. P. z pobytu stałego przy ul. [...] w W. W piśmie z dnia [...] (k. 15) P. P. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższy wniosek skarżący uzasadnia tym, iż jest on głównym najemcą i członkiem Spółdzielni Mieszkaniowej, a jego była żona od momentu rozwodu, tj. od 2001 r. nie wyraża woli podziału majątku. Skarżący podniósł, iż nie ma możliwości wejścia do mieszkania, gdyż zostały wymienione zamki, chyba że przy pomocy policji, lecz bez zameldowania jest to niemożliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności administracyjnej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zatem zaistnienie okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się spełnienia powyższych przesłanek. Skarżący, wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołuje się na okoliczność, iż jest on głównym najemcą i członkiem Spółdzielni Mieszkaniowej oraz że bez zameldowania nie ma on możliwości wejścia do mieszkania. Tymczasem z przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) wynika jednoznacznie, iż zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Zameldowanie nie jest tożsame z nabyciem uprawnień do lokalu, zaś wymeldowanie nie pozbawia uprawnionego posiadanego tytułu prawnego do lokalu. Wymeldowanie skarżącego z dotychczasowego miejsca stałego pobytu oznacza zatem jedynie stwierdzenie faktu opuszczenia przez niego tego miejsca zamieszkania (art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych). Powołane przez skarżącego okoliczności nie pozwalają przyjąć, że skutki prawne decyzji w tym przedmiocie stwarzają niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak zameldowania w lokalu, do którego skarżący posiada tytuł prawny nie ogranicza jego uprawnień do lokalu, ani nie pozbawia go możliwości przedsięwzięcia środków zmierzających do ochrony posiadania. Co więcej, skarżący może domagać się umożliwienia zamieszkiwania w lokalu wyłącznie z racji posiadanego tytułu prawnego do lokalu, a nie z faktu zameldowania, które nie rodzi po stronie osoby zameldowanej uprawnień do lokalu. Natomiast w wyniku uwzględnienia skargi bądź w razie zmiany okoliczności i zaistnienia przesłanek zameldowania skutki prawne decyzji o wymeldowaniu mogą bez przeszkód ulec zmianie. Mając powyższe na uwadze, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, wobec czego orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ B. Koś D.W.d