III SA/Po 892/12

Dnia 4 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Mirella Ławniczak (spr.) Protokolant: sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi K. G. Przedsiębiorstwa Przemysłowo-Handlowo-Usługowego "A" na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2012 roku nr [...] w przedmiocie stwierdzenia powstania obowiązku podatkowego i określenia jego wysokości w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę Naczelnik Urzędu Celnego w [...], decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...], skierowaną do K. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. "A", stwierdził powstanie obowiązku podatkowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Nissan Navara o nr nadwozia: [...] rok produkcji 2007 i określił wysokość podatku akcyzowego w kwocie 8.092,00 zł, przyjmując za podstawę opodatkowania kwotę 43.507,00 zł oraz stawkę podatkową 18,6 %. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości podstawy opodatkowania oraz kwoty należnego podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Nissan Navara o nr nadwozia [...] rok produkcji 2007, gdyż w tej sprawie nie złożono wymaganej deklaracji na podatek akcyzowy AKC-U i nie wpłacono należnej akcyzy. Biorąc pod uwagę całość zebranego w sprawie materiału dowodowego (karta informacyjna pojazdu, wniosek o rejestrację, belgijski dowód rejestracyjny, faktura nabycia, faktura sprzedaży na terenie kraju, oświadczenie wprowadzającego pojazd na rynek krajowy, dokumentacja fotograficzna, pomiar pojazdu wykonanych przez obecnego właściciela oraz informacja przedstawiciela firmy Nissan na Polskę) organ podatkowy ustalił, że nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód marki Nissan Navara jest pojazdem typu pickup. Pojazd posiada dwie osie, pięć miejsc siedzących (włączając miejsce dla kierowcy). Z wyceny dokonanej w systemie EurotaxGlass wynika, że samochód o nr nadwozia [...] posiada typowe standardowe wyposażenie pojazdu przeznaczonego do przewozu osób, czyli między innymi 4/5 zagłówki, system hamulcowy ABS, poduszkę powietrzną kierowcy i pasażera, system wspomagania nagłego hamowania, system elektronicznego rozdziału siły hamowania, elektrycznie podnoszone szyby (przód i tył kabiny pasażerskiej), immobilizer, instalacje radiową uchwyty na kubki (przód i tył kabiny pasażerskiej), centralny zamek, uchwyt ISOFIX do instalacji fotelika dziecięcego. Na podstawie danych producenta rozstaw osi spornego pojazdu wynosi 3200mm, a długość skrzyni ładunkowej to 1511mm (długość powierzchni ładunkowej jest mniejsza niż 50% rozstawu osi, tj. 1600mm). Według pomiarów obecnego właściciela rozstaw osi wynosi pojazdu 132cm, a długość skrzyni ładunkowej to 150cm. Przedmiotowy pojazd jest homologowany w kategorii N1 (ciężarowe). Uwzględniając powyższe ustalenia faktyczne Naczelnik Urzędu Celnego wyjaśnił, że opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlegają samochody osobowe o kodzie CN 8703 i to niezależnie od tego, czy są to samochody ciężarowe lub specjalne w rozumieniu przepisów: ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2007 r. nr 137, poz. 968 ze zm.). Cechy konstrukcyjne pojazdu uniemożliwiają jego klasyfikację do pozycji 8704 i przesądzają o jego klasyfikacji do pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej (CN). W ocenie organu homologacja ciężarowa N1 nie miała wpływu na klasyfikację taryfową pojazdu. Prawo o ruchu drogowym reguluje bowiem sprawy dotyczące ruchu drogowego i warunki jakim muszą odpowiadać pojazdy poruszające się po drogach publicznych. Dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiążące są postanowienia dotyczące nomenklatury także wówczas, gdy towary traktowane są odmiennie w innych przepisach, publikacjach i opiniach rzeczoznawców. Oznacza to, że uzyskanie świadectwa homologacji, które określa rodzaj pojazdu jako ciężarowy, a także analogiczne zapisy w zagranicznych dowodach rejestracyjnych, czy też rejestracja w krajowym systemie komunikacyjnym jako samochodu ciężarowego, nie przesądza o kwalifikacji taryfowej pojazdu do kodu CN 8704. Organ określił zobowiązanie podatkowe w decyzji uznając, że sporny samochód należy klasyfikować do pozycji 8703 (samochody osobowe). Na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku - O podatku akcyzowym Naczelnik Urzędu Celnego przyjął, że obowiązek podatkowy powstał w dniu pierwszego przeglądu technicznego pojazdu, czyli 02 lutego 2009 roku (organ uznał, iż w tym dniu bezwątpienia zrealizowane zostały wszystkie przesłanki nabycia wewnątrzwspólnotowego). Strona, pomimo wezwania, nie wskazała daty przywozu pojazdu na terytorium kraju. Jako podstawę opodatkowania organ przyjął, kwotę jaką nabywca był obowiązany zapłacić za pojazd – art. 10 ust. 1 pkt 2 oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. O podatku akcyzowym. Za podstawę opodatkowania przyjęto wartość z faktury zakupu pojazdu z dnia 13 stycznia 2009 roku (10.500euro, czyli 43.507 zł według kursu – Tabela kursów nr 8 z dnia 13 stycznia 2009 roku). Organ zastosował stawkę podatkową 18,6% dla samochodów o pojemności silnika powyżej 2000cm³. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono również, że podatnik jest zobowiązany do samodzielnego obliczenia odsetek za zwłokę według zasad wynikających z ustawy – Ordynacja podatkowa. Organ wskazał, że zaległość podatkowa powstała w dniu 10 lutego 2009 roku. Podatnik, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego, skorzystał z prawa odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Strona wniosła o uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego i umorzenie postępowania podatkowego. Dyrektor Izby Celnej w [...], decyzją z dnia [...] czerwca 2012 roku, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym Dyrektor Izby Celnej podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną Naczelnika Urzędu Celnego. Jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia organ odwoławczy przyjął, że nabyty wewnątrzwspólnotowo pojazd to samochód typu pickup, który składa się z dwóch części, tj. zamkniętej czterodrzwiowej kabiny pasażerskiej przeznaczonej dla 5 osób oraz zamkniętej części ładunkowej z tylnymi drzwiami. Wnętrze kabiny pasażerskiej wykończone jest w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów. Pojazd posiada: dwa rzędy siedzeń (2 fotele z przodu pojazdu oraz trzyosobowa tylna kanapa z oparciem, zagłówkami oraz pasami bezpieczeństwa), okna wzdłuż dwubocznych paneli oraz czworo drzwi z oknami. Szyby są podnoszone elektrycznie. Kabina od wewnątrz oraz drzwi od wewnątrz pokryte są tapicerką, a podłoga i podsufitka - wykładziną. Dopuszczalna ładowność pojazdu to 605kg. Rozstaw osi pojazdu wynosi 3200mm, a wewnętrzna długość przestrzeni ładunkowej to 1511mm. W belgijskim dowodzie rejestracyjnym pojazd został określony jako "Camionette", a w zaświadczeniu o badaniu technicznym, załącznikach do tego badania i krajowych dokumentach rejestracyjnych jako pojazd ciężarowy. Mając na uwadze zarzuty odwołania Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że do celów poboru akcyzy i oznaczania znakami akcyzy w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym, zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. O podatku akcyzowym, stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). W rezultacie określony pojazd podlega akcyzie, jeśli należy go klasyfikować do pozycji CN 8703. Zgodnie z art. 81 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. O podatku akcyzowym podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych niezarejestrowanych na terytorium kraju są obowiązane, po dokonaniu przywozu na terytorium kraju, złożyć właściwemu naczelnikowi urzędu celnego deklaracje uproszczoną w terminie 5 dni licząc od dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz dokonać zapłaty akcyzy nie później niż z chwilą rejestracji tego pojazdu w kraju. Ustawodawca nie zdefiniował terminu "samochód osobowy", jednak znaczenie tego terminu można zrekonstruować na podstawie samej ustawy o podatku akcyzowym, jak również aktów prawnych, do których ustawa odsyła. W pozycji 59 załącznika nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym, jako towary akcyzowe wymieniono grupę wyrobów nazwaną "samochody osobowe" klasyfikowane w kodzie CN 8703, z uszczegółowieniem, że chodzi tu o pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Z powyższej regulacji wynika, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy rozstrzyga jego klasyfikacja taryfowa do pozycji CN 8703 i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Nomenklatura Scalona została ustanowiona jako załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnotowej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1 ze zm.) i podlega corocznej publikacji w rozporządzeniach Komisji (WE) zmieniających Taryfę celną. W dniu powstania obowiązku podatkowego (02 luty 2009 r.) obowiązywało rozporządzenie Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87. Interpretacja przepisów klasyfikacyjnych została uregulowana normatywnie w ogólnych regułach Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), które są elementem załącznika I do rozporządzeń zmieniających Taryfę celną. Do określenia zakresu pozycji taryfowych przyczyniają się Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów. Polska wersja językowa Not do HS została opublikowana w formie obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 01 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P. nr 86, poz. 880). Kierując się powyższymi regulacjami Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że rodzaj i sposób wyposażenia kabiny pasażerskiej (tapicerka drzwiowa, wykładzina podłogowa i sufitowa, elektrycznie podnoszone szyby, popielniczki) świadczy o tym, że pojazd jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Sporny pojazd, jako pojazd zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, nie spełnia warunku uzasadniającego jego klasyfikację do kodu CN 8704. Maksymalna wewnętrzna długość podłogi przestrzeni do transportu towarów nie jest większą niż 50% długości rozstawu osi pojazdu, jednocześnie pojazd nie posiada więcej niż dwie osie. Organ wyjaśnił, że odzwierciedlenie prawidłowości przyjętego stanowiska znajduje się w wiążących informacjach taryfowych WIT (BIT) nr PLPL-WIT-2007-00519 z dnia 27 lipca 2007 roku oraz PLPL WIT-2007-520 z dnia 18 maja 2009 roku. Wynika z nich bowiem, że pojazdy Nissan Navara (duble-cab) należy klasyfikować do pozycji 8703 (samochody osobowe). Organ wyjaśnił również, że nie kwestionuje zapisów widniejących w dokumentach rejestracyjnych pojazdu. Jednak dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa poprzez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Jednakże czynnikami decydującymi o klasyfikacji wyrobu do pozycji CN są określone cechy pojazdu. Prawo o ruchu drogowym, w oparciu o które także ustalane są cechy pojazdów ciężarowych, reguluje zasady ruchu drogowego i warunki, jakie muszą spełniać pojazdy poruszające się po drogach publicznych. Dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiążące są natomiast postanowienia dotyczące nomenklatury scalonej, nawet wówczas, gdyby towary były traktowane odmiennie w innych przepisach, publikacjach i opiniach rzeczoznawców (wyroki NSA w sprawach o sygn. akt III SA 1233/91 oraz sygn. akt V SA 3437/01). W konsekwencji uzyskanie świadectwa homologacji, które określa rodzaj pojazdu, jako ciężarowy, czy analogiczne zapisy w zagranicznych dowodach rejestracyjnych, bądź nawet rejestracja w krajowym systemie komunikacyjnym, nie przesądzały o kwalifikacji taryfowej spornego pojazdu. Powyższe przepisy normują kwestię rejestracji pojazdu i nie mają zastosowania przy ustalaniu podatku akcyzowego. K. G., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego, skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego. Skarżący zażądał uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. W uzasadnieniu skargi podniósł, że ocena stanu faktycznego, jak i procedowanie w sprawie zakończone wydaniem skarżonej decyzji, odbyło się z obrazą art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 i art. 194 Ordynacji podatkowej. Zarzucając naruszenie art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej, Skarżący stwierdził, że działał w zaufaniu do organów państwa, które na podstawie i w ramach posiadanych kompetencji wystawiły dowód rejestracyjny, który posiada walor dokumentu urzędowego. Organy celne nie przedstawiły żadnego dowodu na podważenie mocy dowodowej dokumentu urzędowego (dowodu rejestracyjnego). Tym samym naruszone zostały zasada dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej) zasada swobodnej oceny dowodów (art. 187 Ordynacji podatkowej) oraz zasada dotycząca mocy dowodowej dokumentu urzędowego (art. 194 Ordynacji podatkowej). W ocenie Skarżącego, organy nie zastosowały się do wskazanych obowiązków procesowych, co doprowadziło do określenia zobowiązania podatkowego podmiotowi, którego nie obciążał obowiązek podatkowy, czyli do rażącego naruszenie prawa w rozumieniu art. 247 §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Sąd nie stwierdził ani naruszenia prawa uzasadniającego wznowienie postępowania, ani przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Organy prawidłowo przyjęły, że rozstrzygnięcie kontrolowanej sprawy winno nastąpić w oparciu o przepisy ustawy z 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 06 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym (Dz. U. 2011 r. nr 108, poz. 626 ze zm.) jeżeli obowiązek podatkowy w akcyzie odnośnie wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych powstał przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i należna akcyza nie została do tego dnia zapłacona, stosuje się przepisy dotychczasowe. Dowody zgromadzone w aktach administracyjnych jednoznacznie wskazują, że Skarżący nabył prawo rozporządzania spornym samochodem jak właściciel i przemieścił nabyty pojazd na terytorium kraju. Ustalenia faktyczne poczynione w sprawie (podatnik nie wykonał wezwania organów i nie wskazał daty przemieszczenia pojazdu na terytorium kraju) uzasadniają przyjęcie stanowiska, że obowiązek podatkowy powstał z dniem 02 lutego 2009 roku - art. 6 ust. 6 ustawy z 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Celnego nie naruszają przepisów postępowania w sposób, który uzasadnia ich usunięcie z obrotu prawnego. Analiza dowodów zgromadzonych w akt administracyjnych potwierdza ustalenia poczynione przez organy administracji publicznej. Skarżący nabył wewnątrzwspólnotowo samochodu marki Nissan Navara, który jest pojazdem typu pickup. Pojazd posiada dwie osie, zamkniętą czterodrzwiową kabinę pasażerską przeznaczoną dla 5 osób (okna wzdłuż dwubocznych paneli oraz czworo drzwi z oknami) oraz odrębną i zamkniętą część ładunkową z tylnymi drzwiami. W kabinie pasażerskiej znajdują się dwa rzędy siedzeń (2 fotele z przodu pojazdu oraz trzyosobowa tylna kanapa z oparciem, zagłówkami oraz pasami bezpieczeństwa). Kabina pasażerska oraz drzwi od wewnątrz pokryte są tapicerką, a podłoga i podsufitka wykładziną. Pojazd wyposażony jest w system hamulcowy ABS, poduszkę powietrzną kierowcy i pasażera, system wspomagania nagłego hamowania, system elektronicznego rozdziału siły hamowania, elektrycznie podnoszone szyby (przód i tył kabiny pasażerskiej), immobilizer, instalacje radiową uchwyty na kubki (przód i tył kabiny pasażerskiej), centralny zamek, uchwyt ISOFIX do instalacji fotelika dziecięcego. Rozstaw osi spornego pojazdu wynosi 3200mm, a długość skrzyni ładunkowej to 1511mm (zatem długość powierzchni ładunkowej jest mniejsza niż 50% rozstawu osi, tj. 1600mm). Przedmiotowy pojazd jest homologowany w kategorii N1. Ustalenia faktyczne poczynione przez organy celne na podstawie: dokumentacji zdjęciowej, dokumentów rejestracyjnych (zarówno krajowych, jak i zagranicznych), informacja dealera samochodów Nissan, wyceny pojazdu według notowań Eurotax oraz wyjaśnień nabywcy pojazdu, nie budzą wątpliwości, co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy, z tego względu Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznaje powyższe ustalenia za prawidłowe i przyjmuje je jako własne. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 194 §1 i §3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.). Powołane przepisy nie mogły zostać naruszone, albowiem nie znajdowały zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy. Strona nie przedłożyła dowodu urzędowego, z którego wynikałoby, że sporny pojazd, w Polsce lub w innym kraju członkowskim Unii Europejskiej, został sklasyfikowany do kodu 8704 Nomenklatury Scalonej. Natomiast zgodnie z treścią przepisu art. 3 ust. 2 ustawy z 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym do celów poboru akcyzy w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). Ponadto zgodnie z treścią pkt 59 załącznika nr 1 do powołanej ustawy wyrobem akcyzowym są wyroby określone jako: samochody osobowe, wyroby klasyfikowane do kodu CN 8703, czyli pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Sformułowanie, że "do celów poboru akcyzy w nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze" wyraża obowiązek rozstrzygania o tym czy dany produkt jest wyrobem akcyzowym w oparciu klasyfikację statystyczną stosowaną dla celów obrotu międzynarodowego, czyli tzw. Scaloną Nomenklaturę. W konsekwencji dla potrzeb opodatkowania podatkiem akcyzowym samochodem osobowym jest pojazd tak sklasyfikowany na podstawie reguł Nomenklatury Scalonej, nawet wówczas, gdyby dany towar był traktowany odmiennie na gruncie przepisów, które nie dotyczą kwestii opodatkowania podatkiem akcyzowym. Przesłanki klasyfikacji taryfowej pojazdów są niezależne od warunków klasyfikacji rejestracyjnej pojazdów. Klasyfikacja taryfowa nie podważa klasyfikacji rejestracyjnej i na odwrót, są to odrębne akty klasyfikacji prawnej tych samych przedmiotów. Dopuszczalna prawnie jest odmienna klasyfikacja na gruncie przepisów dotyczących rejestracji pojazdów oraz na gruncie przepisów dotyczących klasyfikacji taryfowej, a to z tego względu, iż kryteria klasyfikacyjne tych dwóch aktów są odmienne. Z powyższych względów nie można przyjąć, że treść zapisów belgijskiego dowodu rejestracyjnego, czy też zarejestrowanie w krajowym systemie komunikacyjnym spornego pojazdu jako pojazdu ciężarowego, rodziło konsekwencje w postaci związania organów celnych, co do klasyfikacji taryfowej spornego pojazdu. Dokumentem urzędowym dotyczącym klasyfikacji taryfowej wyrobu nie jest ani dowód rejestracyjny samochodu (zagraniczny, czy też krajowy), ani dokument przeglądu technicznego, ani akt homologacji pojazdu. Powołane urzędowe dokumenty stwierdzały jedynie, że sporny pojazd jest samochodem ciężarowym w rozumieniu przepisów Prawa o ruchu drogowym. Z całą stanowczością podkreślić należy, że organy administracji publicznej uprawnione do wydawania dowodów rejestracyjnych, wbrew błędnym założeniom przyjętym przez autora skargi, nie są powołane do dokonywania taryfowej klasyfikacji wyrobów. Z powyższych względów nie można w sposób uprawniony twierdzić, że dokumenty w postaci dowodów rejestracyjnych były w kontrolowanym postępowaniu dokumentami urzędowymi, o których mowa w art. 194 §1 ustawy – Ordynacja podatkowa. Stąd odmowa potraktowania dowodów rejestracyjnych (belgijskiego oraz polskiego) jako dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 194 §1 ustawy – Ordynacja podatkowa nie prowadziła do naruszenia, ani zasady swobodnej oceny materiału dowodowego (187 §1 Ordynacji podatkowej), ani zasady prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej). O naruszeniu zasady swobodnej oceny materiału dowodowego nie może być mowy, albowiem złożenie dokumentu w postaci dowodu rejestracyjnego nie miało tego skutku, że w sposób urzędowy zostały stwierdzone okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Jeśli nie zaktualizowały się przesłanki zastosowania art. 194 §3 Ordynacji podatkowej (bo dokument nie stwierdzał urzędowo okoliczności istotnych dla załatwienia sprawy podatkowej), to organy celne nie miały obowiązku przeprowadzać przeciwdowodu na okoliczności stwierdzone dowodem rejestracyjnym. Zatem, pomimo przedłożenia dokumentu dowodu rejestracyjnego, organy celne zobowiązane były do przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia cech konstrukcyjnych pojazdu oraz dokonania jego klasyfikacji taryfowej. Organy prawidłowo przyjęły, że przedłożone dokumenty w postaci dowodów rejestracyjnych, aktu homologacji oraz badania technicznego pojazdu, nie pochodziły od organów powołanych do taryfowej klasyfikacji wyrobów oraz zostały wystawione na podstawie klasyfikacji ustanowionej w regulacji prawnej, która nie dotyczy problematyki podatku akcyzowego. Prawidłowe jest stanowisko wskazujące, że Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, w tym dokumentów zagranicznych, z których wynikałoby, iż nabyty wewnątrzwspólnotowo pojazd w krajowym obrocie prawnym lub w obrocie prawnym na terytorium któregokolwiek z innych krajów członkowskich Unii Europejskiej został klasyfikowany do kodu CN 8704. Z powyższych względów brak jest podstaw do twierdzenia, że ustalenia faktyczne organów celnych są niezgodne z zasadą prawdy obiektywnej - art. 122 Ordynacji podatkowej. Pozostawienie zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym nie narusza przepisów prawa materialnego. Organy celne prawidłowo przyjęły, iż przedmiotem opodatkowania w rozumieniu art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. O podatku akcyzowym są samochody osobowe wedle kryteriów klasyfikacyjnych określonych systemem klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej. Z treści art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym wynika, że przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym mają w sprawach podatkowych w zakresie podatku akcyzowego, zastosowanie jedynie do badania, czy dany pojazd jest zarejestrowany bądź też nie jest zarejestrowany, na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (akcyzie podlegają jedynie samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju). Organy celne prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego przyjmując, że sporny pojazd, pomimo posiadania homologacji ciężarowej N1 w rozumieniu przepisów Prawa o ruchu drogowym, został konstrukcyjnie przeznaczony zasadniczo do przewożenia osób. Akt homologacji nie czyniły zbędnym postępowania wyjaśniającego w zakresie klasyfikacji taryfowej spornego samochodu, gdyż wskazany akt stwierdza status spornego pojazdu na gruncie przepisów Prawa o ruchu drogowym. W uzasadnieniu zaskarżonych decyzji organy wyjaśniły, że kryteria na podstawie, których następuje wydanie świadectwa homologacji zdecydowanie różnią się od kryteriów ustanowionych dla celów poboru akcyzy. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się już stanowisko, że różnica pomiędzy pozycją 8703 (pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi, jak samochodami wyścigowymi) a pozycją 8704 (pojazdy mechaniczne do transportu towarów) uwidacznia się w tym, że o pojazdach klasyfikowanych do pozycji 8704 nie można orzec, że ich konstrukcja została przeznaczona do przewożenia osób. Z kolei pozycja 8703 obejmuje tzw. samochody osobowo-bagażowe, czyli samochody, których cechy konstrukcyjne wskazują na ich przeznaczenie zarówno do przewozu osób, jak i do przewozu towarów. Samochodem kwalifikowanym do pozycji 8073 można więc przewozić również towary, nawet w znacznej ilości, jednak zasadniczo pojazd służy do przewozu osób. Warunkiem przesądzającym o klasyfikacji taryfowej samochodu są zatem ustalenia, co do zasadniczego przeznaczenia pojazdu przeprowadzone na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu. Sklasyfikowanie spornego pojazdu do kodu 8703 nie nosi cech błędnego zastosowania reguł klasyfikacyjnych Nomenklatury Scalonej. Analiza ogólnego wyglądu i wyposażenia spornego pojazdu przeprowadzona w oparciu o dokumenty rejestracyjne pojazdu, dokumentację fotograficzną oraz dane o standardowym wyposażeniu potwierdza, że zasadniczym przeznaczeniem spornego pojazdu jest przewóz osób (konstrukcja pojazdu nie pozwala orzec, że sporny pojazd przeznaczony jest wyłącznie do transportu towarów). Organy obu instancji prawidłowo uznały, że w okolicznościach faktycznych kontrolowanej sprawy zaktualizowały się przesłanki do zastosowania dodatkowego kryterium klasyfikacyjnego dla samochodów typu pick-up, czyli porównania długości skrzyni ładunkowej z długością rozstawu osi pojazdu. Zarówno dane producenta, jak i wynik pomiaru dokonane przez obecnego właściciela pojazdu potwierdzają, że maksymalna długość skrzyni ładunkowej spornego pojazdu jest mniejsza niż połowa długości rozstawu jego osi. W tej sytuacji wykluczona jest możliwość zaklasyfikowania spornego pojazdu do pozycji 8704. Podsumowując organy przeprowadziły wnikliwe postępowanie dowodowe, rozpatrzyły cały materiał dowodowy i trafnie uznały, że sporny samochód posiada cechy właściwe dla pojazdów wielozadaniowych, samochodów osobowo-towarowych, które należy klasyfikować do kodu 8703 (samochody przeznaczone zasadniczo do przewozu osób). Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270), skarga podlegała oddaleniu.