III SA/Po 893/06

Dnia 17 stycznia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędziowie WSA Marzenna Kosewska As. sąd. Szymon Widłak (spr.) Protokolant: sekr. sąd. Anna Piotrowska-Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2007 roku przy udziale sprawy ze skarg 1) B. L. i 2) J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2006 roku nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2006r., nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz J.W. i B. L. kwotę 895,- ( osiemset dziewięćdziesiąt pięć 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/Sz. Widłak /-/M. Kwiecińska /-/M. Kosewska WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2006r. sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2006r. sygn. [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności zezwoleń na sprzedaż alkoholu o następujących numerach: -[...], -[...], -[...]z dnia 04. 08.2003r. W uzasadnieniu decyzji w całości odwołało się do decyzji pierwszoinstancyjnej, w której wskazało, iż B. L. i J. W. złożyły swój wniosek powołując się na art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. podnosząc, iż zezwolenia na sprzedaż alkoholu wydane zostały przez Prezydenta Miasta P. z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie zdaniem organu nie można mówić o zaistnieniu przesłanki z art. 156 §1 pkt 2 KPA do stwierdzenia nieważności decyzji, albowiem nie zachodzi rażące naruszenie prawa. Organ zgodził się z twierdzeniem strony, iż w budynku przy ul. [...] w P. zostały wydzielone lokale mieszkalne, stanowiące odrębną własność a M. I. nie dołączyła do wniosku o wydanie zezwolenia zgody współwłaścicieli budynku na sprzedaż napojów alkoholowych w tym budynku, a więc zgody, o której stanowi art. 18 ust. 6 pkt. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Tym niemniej Kolegium Odwoławcze argumentowało, iż zgoda właściciela, zarządcy lub administratora budynku mieszkalnego wielorodzinnego, w którym zlokalizowany jest punkt sprzedaży alkoholu, nie została wymieniona w art. 18 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi jako warunek prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych, ani nie stanowi podstawy do cofnięcia lub wygaszenia zezwolenia. Zgoda, o której mowa w art. 18 ust 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, stanowi tylko jeden z czterech dokumentów jakie wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku o udzielenie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Ustawodawca wyraźnie oddzielił wymagania dotyczące treści wniosku (art. 18 ust. 5), które podlegają ewentualnemu uzupełnieniu w trybie art. 64 k.p.a., od dokumentów które należy załączyć do wniosku (art. 18 ust. 6 ). Dokumenty te stanowią materiał na podstawie którego wójt, burmistrz lub prezydent miasta orzeka w sprawie wydania zezwolenia. Wydanie przez Prezydenta Miasta P. zezwolenia z dnia [...].08.2003 r. bez wszystkich dokumentów, które należało zebrać w toku postępowania, stanowi zwykłe naruszenie prawa. Zatem jest to takie naruszenie prawa, które stanowić może podstawę do uchylenia decyzji w trybie odwoławczym. Natomiast stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej może oprzeć tylko na zarzucie rażącego naruszenia prawa. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa podczas wydawania zezwolenia z dnia [...].08.2003 r. Nadto zdaniem Kolegium Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie zawiera definicji budynku mieszkalnego wielorodzinnego, ani nie odsyła w tym zakresie do prawa budowlanego. Zatem art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości wymaga interpretacji, której wynik może być różny. Pomimo, iż w swej decyzji Kolegium przychyliło się do interpretacji dokonanej przez stronę skarżącą, uznającą przedmiotowy budynek za budynek wielorodzinny, to jednak uprawnione może być także stanowisko organu udzielającego zezwoleń na sprzedaż alkoholu, który dokonał własnej interpretacji uprawnień właścicieli budynku mieszkalnego wielorodzinnego w zakresie zezwoleń na sprzedaż alkoholu. Przy tym zdaniem Kolegium według orzecznictwa NSA nie można stwierdzić nieważności decyzji, jeśli zarzut opiera się na naruszeniu przepisu, który nie posiada jednolitej interpretacji i stanowi podstawę do różnych wyników wykładni. Wobec powyższego Kolegium nie znalazło podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonych zezwoleń. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona skarżąca oprócz wcześniejszych zarzutów podniosła, iż brzmienie art. 18 ust. 6 pkt 3 jest jednoznaczne i nie budzi wątpliwości. Nadto wskazała na treść orzeczeń NSA cytowanych w odwołaniu oraz wskazała na cel ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi, z którego wynika powinność organów administracji do ograniczania dostępności alkoholu. Rozpoznając odwołanie skarżących SKO w uzasadnieniu całkowicie odniosło się do decyzji pierwszoinstancyjnej i utrzymało w mocy zaskarżony akt. W skardze na powyższa decyzje pełnomocnik skarżących zarzuciła naruszenie art. 156 ust.1 pkt.2 Kodeksu postępowania administracyjnego i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, iż mając na uwadze okoliczność, iż sprzedaż napojów alkoholowych wiąże się ze zmianą przeznaczenia części budynku i jest tym samym czynnością przekraczającą zwykły zarząd rzeczą - w tym przypadku budynkiem w którym znajdują się wydzielone lokale mieszkalne - należy uznać, iż M. I., chcąc uzyskać przedmiotowe zezwolenia, powinna była do wniosku dołączyć m.in. zgodę wnioskodawczyń - B. L. i J. W. na prowadzenie punktu sprzedaży napojów alkoholowych w budynku wielorodzinnym, jakim jest budynek przy ul. [...] w P.. Podniosła nadto, iż przedmiotowe zezwolenia zostały wydane pomimo braku zgody wszystkich właścicieli lokach mieszczących się w budynku, która jest warunkiem udzielenia zezwolenia, tym samym decyzja Prezydenta Miasta P. o udzieleniu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych rażąco narusza prawo. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało stanowisko wyrażone w wydanych wcześniej decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Z treści art. Art. 18 ust. 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147 poz. 1231 ze zm.) wynika, jakie dokumenty należy dołączyć do wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Wśród nich wyszczególniona jest zgoda właściciela (współwłaściciela) budynku, jeżeli punkt sprzedaży zlokalizowany został w budynku wielorodzinnym. Jest to zatem jeden z dokumentów warunkujących wydanie zezwolenia na sprzedaż alkoholu w takim budynku. Przy tym wbrew twierdzeniom Kolegium okoliczność, czy przedmiotowy budynek jest budynkiem wielorodzinnym nie podlegał w ogóle ocenie organu wydającego zezwolenie. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem sporządzone odręcznie pismo M. I. z dnia [...] lipca 2003r. (karta 53) w którym oświadczyła, iż budynek ten nie jest budynkiem wielorodzinnym. Tym samym organ wydający zezwolenie na sprzedaż alkoholu w ogóle nie ustalał (a więc i nie oceniał) samodzielnie charakteru tego budynku a jedynie oparł się na oświadczeniu wnioskodawczyni. W konsekwencji należy stwierdzić, iż nieuzasadnione są argumenty SKO dot. spornej interpretacji pojęcia "budynek wielorodzinny" dokonanego w tamtym postępowaniu przez Prezydenta Miasta P., albowiem jak wynika z tego okoliczność, iż odstąpiono od uzyskania stosownej zgody współwłaścicieli wynika z niedostatecznych (błędnych) ustaleń poczynionych przez ten organ w toku postępowania w przedmiocie wydania zgody na sprzedaż alkoholu, a nie z niewłaściwej interpretacji tego pojęcia na potrzeby tego postępowania. Nie ulega natomiast wątpliwości, iż – co jest bezsporne – przedmiotowy budynek jest budynkiem wielorodzinnym. Zgodnie z treścią art. 156 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego organ stwierdza nieważność decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić natomiast wówczas, gdy proste zestawienie treści przepisu z wydaną w sprawie decyzją prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności. Z treści art. 18ust. 6 pkt.3 cyt. wyżej ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi jednoznacznie wynika, iż wydanie decyzji zezwalającej na sprzedaż alkoholu w budynku wielorodzinnym uzależnione jest od przedłożenia między innymi zgody współwłaścicieli tego budynku. W niniejszej sprawie decyzja wydana została bez takiej zgody. W tej sytuacji błędny jest pogląd SKO , iż wydanie przez Prezydenta Miasta P. zezwoleń z dnia [...].08.2003r. bez wszystkich wymaganych przepisami dokumentów, które należało zebrać w toku postępowania, stanowi zwykłe naruszenie prawa. Decyzje zezwalające na sprzedaż alkoholu wbrew wymaganiom zawartym w treści art. 18 ust.6 pkt. 3 cyt. ustawy tj. bez uzyskania wymaganej w takim przypadku zgody współwłaścicieli wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z 2004.05.11 IV SA 2494/03 LEX nr 148905; wyrok NSA w Warszawie z 12.01.1999r. IV SA 82/97 LEX nr 46689). W konsekwencji należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana została w wyniku błędnej wykładni przepisu art. 18 ust. 6 pkt 3 cyt. ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, która w konsekwencji spowodowała błędną ocenę zaistnienia przesłanek z art. 156 §1 pkt 2 KPA i miała wpływ na wynik postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności zezwoleń na sprzedaż alkoholu objętych tym postępowaniem. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, iż zaskarżona decyzja z dnia [...] czerwca 2006r. została wydana z naruszeniem art. 107 § 3 Kpa albowiem za niewłaściwe należy uznać odwoływanie się w całości do decyzji pierwszoinstancyjnej, bez wyczerpującego przy tym rozpoznania zarzutów zawartych w odwołaniu. W niniejszej sprawie nie to jednak stało się podstawą jej uchylenia, albowiem w tym szczególnym przypadku sąd uznał, iż uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję SKO jako nie odpowiadające prawu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 53, poz. 1270 ze zm.), orzekając jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postanowiono zgodnie z art. 200 powołanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . W przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono z mocy art. 152 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/Sz. Widłak /-/M. Kwiecińska /-/M. Kosewska