III SA/Po 897/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2010r. wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc grudzień 2004 roku; postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji. /-/ M. Ławniczak B. B., w skardze do sądu administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc grudzień 2004 rok, zażądał wstrzymania wykonania zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 24 lutego 2009 roku. W uzasadnieniu żądania Wnioskodawca podniósł, że wskutek wyegzekwowania kwoty podatku (59.804,00zł) naliczonego bezzasadnie i niesprawiedliwie utraci możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej oraz środki utrzymania. Wyjaśnił, że jego firma nie przynosi dochodów oraz, że nie jest on w stanie na bieżąco płacić swoich zobowiązań, w szczególności za należności mieszkanie czy energię elektryczną. Do wniosku załączył zeznanie podatkowe, dowód prowadzenia egzekucji administracyjnej na kwotę około 1.760,00zł oraz wezwania do uregulowania wymagalnych należności za energię elektryczną (827,86zł), czynsz (1.577,50zł) oraz zakupione produkty do działalności gospodarczej (49.031,18zł). Do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie odniósł się Dyrektor Izby Celnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Mając na uwadze treść żądania wniosku, a także jego uzasadnienie, należało przyjąć, że Skarżący zakresem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji objął, zarówno obie decyzje wydane w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania, jak i decyzję określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za grudzień 2004 roku, którą to Skarżący próbował podważyć w trybie nadzwyczajnym postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Takiego charakteru prawnego nie ma decyzja o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej wydana na podstawie art. 245 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Skutki prawne takiej decyzji sprowadzają się do odmowy usunięcia z obrotu prawnego indywidualnego aktu administracyjnego. W konsekwencji zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 24 lutego 2009 roku nie podlegają wykonaniu. W tym zakresie żądanie wniosku jest nieuzasadnione. Rozważywszy, zarówno prawne, jak i faktyczne skutki wykonania decyzji określającej Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za grudzień 2004 roku, Sąd uznał, że w sprawie nie zachodzą ustawowe przesłanki dla orzeczenia o wstrzymaniu wykonania decyzji. Wykonanie świadczenia pieniężnego z punktu widzenia następstw prawnych, co do zasady, nie wywołuje niebezpieczeństw określonych w treści przesłanek dla orzeczenia wstrzymania zaskarżonego aktu. Skarżąc posiada bowiem roszczenie o zwrot bezpodstawnie uiszczonych należności wraz z odsetkami; restytucja całkowita jest zasadą. Zważywszy, że wykonanie świadczenia pieniężnego ma także, choć zależne od okoliczności konkretnej sprawy, następstwa faktyczne, Sąd przyjął, że, w okolicznościach niniejszej sprawy, wykonanie zaskarżonej decyzji nie stwarza realnego prawdopodobieństwa wystąpienia następstw faktycznych w postaci zachwiania stabilności finansowej Skarżącego o znamionach znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Powyższą ocenę usprawiedliwiają dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, w tym także w toku postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z dokumentów tych wynika, że rok 2008 Skarżący zamknął stratą w wysokości 3.886,95zł; dochód wyniósł 1.662.966zł, a koszty jego uzyskania 1.666.853,55zł. Przychód Wnioskodawcy do października 2009 roku wyniósł razem 1.099.805,91zł. W tym okresie Skarżący poniósł koszty jego uzyskania w kwocie 97.473zł oraz wydatkowała na zakup towarów handlowych 1.040.066,97zł; na październik 2009 roku wykazał stratę w wysokości 37.734,39zł. Zatem mając na uwadze wysokość środków finansowych, jakimi Skarżący faktycznie dysponuje, uznać należało, że nawet przymusowa realizacja zaległości w podatku akcyzowym (59.804,00zł) nie stwarza niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków. Podkreślić należy, że zaległość podatkowa, którą Skarżący jest zobowiązany uiścić stanowi niecałe 4% (59.804x100:1.666.853,55) środków zaangażowanych w prowadzoną działalność gospodarczą. Stąd w ocenie Sądu nie zachodzi realna obawa, że konieczność uiszczenia takiej kwoty doprowadzi do likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej, czy sytuacji braku środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 §3 i §5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ M. Ławniczak