III SA/Po 898/16

Dnia 23 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Szymon Widłak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2016r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] lutego 2016r. nr [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz strony skarżącej kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia spółce X Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "strona", "spółka") kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie o nazwie HOT FUN nr [...] poza kasynem gry, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] maja 2015 r. w toku czynności kontrolnych funkcjonariusze celni ustalili, że na stacji paliw [...], gdzie działalność gospodarczą prowadziła spółka, znajduje się ww. urządzenie przypominające swoim wyglądem automat, na którym urządza się gry na automatach w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. W drodze eksperymentu funkcjonariusze celni stwierdzili, że gry oferowane na przedmiotowym urządzeniu są grami na automacie w rozumieniu rzeczonej ustawy, urządzanymi z naruszeniem jej przepisów. Naczelnik Urzędu Celnego w K. postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. wszczął wobec spółki postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na wskazanym powyżej automacie poza kasynem gry, aby następnie – po przeprowadzeniu postępowania – decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. wymierzyć z tego tytułu stronie karę pieniężną w wysokości [...] zł. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej spółka, wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania, zarzuciła naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, przez jego błędne zastosowanie. Odwołująca wskazała, że organ celny błędnie przyjął, że urządzała ona gry w opisanym lokalu podczas, gdy wynajmowała jedynie powierzchnię tego lokalu innemu podmiotowi, który prowadził tam własną działalność, na swoje ryzyko i odpowiedzialność. Ponadto odwołująca podniosła, że przepis zakazujący urządzania gier na automatach nie został notyfikowany w konsekwencji czego jest on nieskuteczny i nie może być nałożona kara pieniężna za jego naruszenie. Dyrektor Izby Celnej utrzymując w mocy decyzję organu I instancji podał, że gry urządzane na przedmiotowym automacie były grami na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, a ich urządzanie odbywało się z naruszeniem przepisów tej ustawy. Podczas rozegranych gier kontrolnych na tym automacie stwierdzono, że ich wyniki nie zależą od umiejętności grającego, którego rola sprowadza się jedynie do naciśnięcia przycisku uruchamiającego grę oraz wyboru stawki, lecz od losowego wytypowania symboli przez programy gier. Gracz nie jest w stanie przewidzieć jakie symbole pojawią się na bębnach w momencie ich zatrzymania. Co więcej, automat realizował wygrane rzeczowe oraz wypłacał wygrane pieniężne. Organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem spółki, że była ona tylko wynajmującym powierzchnie swojego lokalu, a w związku z tym nie można powiedzieć, iż jest ona urządzającym gry na automatach poza kasynem gry. Urządzającego, jak podniósł organ celny, w żaden sposób nie należy utożsamiać tylko i wyłącznie z właścicielem automatu, a urządzanie gier na automatach to nie tylko udostępnianie swojego urządzenia, lecz także umożliwianie grającym korzystanie z niego nawet, jeżeli stanowi ono cudzą własność. O tym, że odwołującą należy uznać za urządzającą gry na przedmiotowym automacie świadczą zdaniem organu Izby celnej poszczególne postanowienia umowy zawartej z właścicielem automatu, to jest ze spółką [...] Sp. z o.o. Spółka [...] wydzierżawiła od odwołującej powierzchnie stacji paliw w [...] celem umożliwienia osobom trzecim rozrywki z wykorzystaniem automatów do gry. Odwołująca, jako wydzierżawiająca, zobowiązała się dostarczać energię elektryczną na potrzeby zainstalowanego automatu. Ponadto, odwołująca miała obowiązek zapewnić niezakłócony dostęp do przedmiotu najmu. Zdaniem organu celnego nie ulega wątpliwości, że gdyby spółka nie udostępniła powierzchni swojego lokalu pod sporny automat to niemożliwa byłaby jakakolwiek gra na nim. Przez zgodę na wprowadzenie automatu do gier do swojego lokalu, umożliwianie gry na tym automacie – za co otrzymywała wynagrodzenie – spółka ta urządzała gry na automatach poza kasynem gry w związku z czym podlega karze pieniężnej z art. 89 ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Dyrektor Izby Celnej nie uznał również zarzutu zastosowania przepisów ustawy o grach hazardowych, które wobec braku notyfikacji miałyby być bezskuteczne i nie mogłyby stanowić podstawy wymierzenia kary pieniężnej. Powołał się przy tym zwłaszcza na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, zarzuciła naruszenie: 1) art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, przez błędną wykładnię pojęcia urządzającego gry, jako obejmującego również podmiot, którego czynności sprowadzały się wyłącznie do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi, który następnie podnajął powierzchnię eksploatującemu automaty do gier, bez dokonywania, zgodnie z materiałem zebranym w sprawie, żadnych innych czynności, a tym samym niezasadne objęcie skarżącej zakresem podmiotowym art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych i nałożenie na skarżącą kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, 2) art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, przez jego zastosowanie w sprawie podczas, gdy przepis ten, wespół z art. 14 ustawy, stanowi regulację techniczną w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamenty Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, a w konsekwencji – w braku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych Komisji Europejskiej – nie może być stosowany, zaś postępowanie powinno zostać w tym stanie umorzone. Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Na rozprawie przed tut. Sądem, która odbyła się dnia [...] lutego 2017 r., pełnomocnik strony skarżącej wniósł i wywiódł jak w skardze, a także wniósł o przeprowadzenie dowodu z umowy pomiędzy [...] Sp. z o.o. a [...] Sp. z o.o. dotyczącej dzierżawy powierzchni w lokalu użytkowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Oceniając zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2016 r., jak i poprzedzającą jej wydanie decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] lutego 2016 r., według kryterium zgodności z prawem dojść trzeba do wniosku, że zostały one podjęte z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") oznacza konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 612 ze zm., dalej: "u.g.h."). Zgodnie z tymi regulacjami karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry (art. 89 ust. 2 pkt 2). Wysokość tej kary pieniężnej wynosi 12.000 zł od każdego automatu (por. ust. 2 pkt 2). Stosownie zaś do art. 8 u.g.h. do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.). Organy celne w kontrolowanej sprawie zobligowane były zatem przeprowadzić postępowanie przy zachowaniu reguł wynikających z art. 120, art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej, a także do przedstawienia wyników tego postępowania w uzasadnieniu decyzji z uwzględnieniem norm zawartych w art. 210 § 4 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej. To na organach tych spoczywał nakaz wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy na skarżącą spółkę została nałożona kara pieniężna w wysokości [...] zł za prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W rozpoznawanej sprawie, w ramach kontroli na stacji paliw [...] funkcjonariusze celni przeprowadzili eksperyment na urządzeniu mający na celu ustalenie przebiegu rozgrywanych na nim gier. Potwierdzili, co słusznie wykazał organ celny w zaskarżonej decyzji, że zbadane urządzenie stanowi automat do gier, gry na nim mają charakter losowy, komercyjny i toczą się o wygrane rzeczowe lub pieniężne. Organ celny ustalił ponadto, że na podstawie umowy dzierżawy powierzchni użytkowej z dnia [...] października 2013 r. – zawartej pomiędzy skarżącą spółką a spółką [...] Sp. z o.o. – skarżąca spełniała rolę urządzającego gry na tych automatach. Dokonując kontroli przeprowadzonego przez organy celne postępowania zauważyć trzeba, że fakt, iż gry prowadzone na kontrolowanym automacie są grami na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych nie jest przez stronę kwestionowany. W rozpoznawanej sprawie istota problemu spoczywa w innym miejscu. Skarżąca podnosiła bowiem, że nie jest podmiotem urządzającym gry na skontrolowanym automacie. W ocenie Sądu organy celne nie zgromadziły dostatecznych dowodów na to, że to właśnie skarżąca spółka była podmiotem urządzającym gry na rzeczonym automacie. Wbrew odmiennemu zapatrywaniu wyrażonemu w uzasadnieniu decyzji dla przyjęcia, że działania skarżącej stanowią podstawę zastosowania wobec niej kary pieniężnej wynikającej z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. nie jest wystarczającym dowodem treść umowy dzierżawy części powierzchni stacji paliw zawartej przez skarżącą działającą w charakterze wydzierżawiającego. Problematykę wspomnianej umowy należy rozpocząć od uwagi ogólniejszej natury. Zdaniem Sądu sam fakt wydzierżawienia (wynajęcia, użyczenia czy też udostępnienia) lokalu innemu podmiotowi w celu prowadzenia przez ten podmiot działalności gospodarczej z wykorzystaniem automatów do gier hazardowych, o których mowa w art. 2 ust. 3 bądź ust. 5 u.g.h., nie przesądza jeszcze o możliwości przypisania wydzierżawiającemu (wynajmującemu, użyczającemu czy wreszcie udostępniającemu) statusu podmiotu "urządzającego gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Żaden z przepisów ustawy o grach hazardowych nie zakazuje bowiem zawierania umów, na podstawie których inny podmiot takie gry będzie dopiero urządzał (ani nie penalizuje takich zachowań). W razie zawarcia jakiejkolwiek umowy tego rodzaju z jej treści powinno wprost wynikać (niezależnie od tytułu nadanego umowie przez strony), że w istocie działalność taką będzie prowadził sam wynajmujący (wydzierżawiający, użyczający lub udostępniający), albo że urządzanie gier – a więc ich organizowanie – będzie w istocie wspólnym przedsięwzięciem gospodarczym obu stron umowy. Bezspornym jest, że "urządzanie gier" nie ma definicji ustawowej. Natomiast samo pojęcie "urządzanie" rozumiane jest jako synonim pojęć takich jak "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). W tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań (czynności) dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów) w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 ustawy. Natomiast urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. to podmiot realizujący (wykonujący) te działania (czynności). W rozpatrywanym przypadku organ celny nie wykazał żadnych czynności, które w sposób jednoznaczny wskazywałyby, że to właśnie skarżąca zajmowała się urządzaniem gier na automacie. Stwierdzić należy, że takim działaniem nie jest zawarcie przez stronę skarżącą umowy dzierżawy. Zgodnie z § 1 tej umowy "Wydzierżawiający (skarżąca spółka – przyp. Sądu) zobowiązuje się wydzierżawić na potrzeby dzierżawcy powierzchnię 5 m2 w lokalu użytkowym, w którym sam prowadzi działalność gospodarczą, celem prowadzenie w tym miejscu działalności gospodarczej również przez dzierżawcę" natomiast § 2 umowy stanowi, że "Dzierżawca (spółka [...] Sp. z o.o. – przyp. Sądu) oświadcza, że przedmiotem prowadzonej działalności na wydzierżawionej powierzchni lokalu opisanego w § 1 umowy, będą usługi na rzecz osób trzecich w zakresie nie stanowiącym działalności konkurencyjnej w stosunku do działalności prowadzonej przez Wydzierżawiającego a polegające na umożliwieniu osobom trzecim rozrywki z wykorzystaniem automatów do gry". Z treści § 3 pkt 2 i 3 umowy wynika z kolei, że do obowiązków skarżącej spółki w ramach zawartej umowy należy dostarczenie energii elektrycznej do wydzierżawionej powierzchni oraz zapewnienie dzierżawcy dostęp do przedmiotu najmu. W tym miejscu zwrócić trzeba uwagę na treść art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2014, poz. 121 ze zm. dalej "K.c."), zgodnie z którym przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Natomiast w myśl art. 694 K.c. do dzierżawy stosuje się odpowiednio przepisy o najmie z zachowaniem przepisów poniższych, przez co – odwołując się do art. 662 § 1 K.c. – "wynajmujący powinien wydać najemcy rzecz w stanie przydatnym do umówionego użytku i utrzymywać ją w takim stanie przez czas trwania najmu". Zgodnie z powyższymi uregulowaniami cywilnoprawnymi obowiązki skarżącej spółki wynikające z przywołanego § 3 pkt 2 i pkt 3 umowy, odnoszące się do dostarczania energii elektrycznej do wydzierżawionej powierzchni oraz do umożliwienia dzierżawcy dostępu do przedmiotu dzierżawy – w oparciu o które organ celny oparł twierdzenie o uznaniu skarżącej za urządzającego gry na przedmiotowym automacie – wynikają z charakteru zawartego przez spółkę stosunku zobowiązaniowego, a nie są wystarczającą podstawą do uznania, że jest ona urządzającą gry na tym automacie. Samo czerpanie korzyści z wynajmu bądź dzierżawy powierzchni nie jest równoznaczne z czerpaniem korzyści z działalności gospodarczej, którą zajmuje się najemca bądź dzierżawca. Dodatkowo działanie, które na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest karane nie polega na czerpaniu korzyści z gier na automatach ale na urządzaniu tych gier. Tym bardziej, nie można dysponując jedynie powyższą umową skutecznie bronić w rozpatrywanej sprawie tezy, że skarżąca spółka była urządzającym gry na automacie. Pamiętać należy, że zgodnie z zasadami ogólnymi postępowania wynikającymi z przepisów Ordynacji podatkowej, organ celny rozpoznający sprawę, a w efekcie wydający decyzję, powinien prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej). W toku postępowania stać na straży praworządności oraz podejmować wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej), jak i wyjaśniać stronom zasadność przesłanek rozstrzygnięcia, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy (art.124 Ordynacji podatkowej). Powinien też mieć na względzie, że zasady ogólne postępowania są integralną częścią przepisów regulujących to postępowanie i są dla niego wiążące na równi z innymi przepisami. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że organ celny uchybił przedstawionym wyżej zasadom. Organ nie dysponował bowiem wystarczającymi dowodami dla uznania, że skarżąca spółka urządzała gry na automacie. Na podstawie zebranego materiału dowodowego nie sposób ocenić zachowania skarżącej spółki jako podmiotu urządzającego gry na automacie. Z ujawnionej w toku kontroli umowy dzierżawy wynika, że rola skarżącej polegała na odpłatnym udostępnieniu innemu podmiotowi powierzchni skontrolowanego lokalu celem prowadzenia przez ten podmiot działalności gospodarczej, której przedmiotem będą usługi na rzecz osób trzecich polegające na umożliwieniu tym osobom rozrywki z wykorzystaniem automatów do gry. Na tle tych okoliczności organ celny nie podjął jednak dalszych czynności mających na celu wyjaśnienie, czy skarżąca spółka aktywnie uczestniczyła (podejmowała działania) w procesie urządzania tych gier, a więc czy podejmowała określone czynności związane z obsługą spornych urządzeń oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 czerwca 2016 r., I SA/Po 402/15, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 31 maja 2015 r., II SA/Rz 1094/15, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 3 września 2015 r., II SA/Sz 439/15, CBOSA). Podjęcie dalszych czynności wyjaśniających w kontrolowanej sprawie jest tym bardziej uzasadnione, że z samej umowy dzierżawy wynika, iż to na dzierżawcy – a nie na stronie skarżącej – spoczywał obowiązek utrzymania czystości na wydzierżawionej powierzchni lokalu oraz naprawienie wszelkich szkód powstałych z jego winy (§ 3 ust. 1 umowy), co może sugerować, że działalność skarżącej faktycznie ograniczała się jedynie do wydzierżawienia określonej w umowie powierzchni. Należy pamiętać, że przywołany wcześniej obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu oznacza, że organ powinien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Stanowisko organu powinno zaś znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, stosownie do art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Co najmniej przedwczesny jest wniosek organu celnego, że to skarżąca spółka spełniała rolę urządzającego gry na automacie. W konsekwencji jako przedwczesne należy uznać stanowisko organu uznające, że skarżąca spółka podlega karze pieniężnej w trybie art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h. Nie jest natomiast rolą Sądu zastępowanie organów w czynionych ustaleniach faktycznych, stąd nie mógł znaleźć aprobaty wniosek dowodowy przedstawiony przez skarżącą w czasie rozprawy (art. 106 § 3 P.p.s.a.). Z powodu uchybień procesowych, które nie pozwalają stwierdzić, że ustalony przez organy stan faktyczny jest prawidłowy, przedwczesnym jest odniesienie do zarzutu co do technicznego charakteru art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i kwestii braku jego notyfikacji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczą kompetentnego organu będzie wszechstronne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy. Organ ten zobowiązany będzie zwłaszcza przeprowadzić zgodnie z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej wyczerpujące wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy celem ustalenia czym faktycznie zajmowała się skarżąca spółka w kontekście urządzania gier na przedmiotowym automacie. Ocena dokonana w tym zakresie powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z wymogami art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w pkt. I. sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania postanowiono w pkt. II. sentencji wyroku na podstawie art. 206 w związku z art. 200, art. 205 § 2, art. 209 P.p.s.a. oraz w związku z przepisami § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Miarkowanie kosztów postępowania sądowego polegało na przyznaniu [...] zł, to jest połowy kosztów zastępstwa prawnego, i było uzasadnione tym, że niniejsza sprawa jest tożsama z rozpoznaną na tej samej sesji inną sprawą skarżącej (sygn. akt III SA/Po 897/16), która dotyczyła tego samego problemu prawnego oraz tożsamych okoliczności faktycznych, a wniesione przez pełnomocnika spółki skargi są podobnej treści. Sąd uwzględnił również realny nakład pracy pełnomocnika skarżącej w niniejszej sprawie.