III SA/Po 899/15

Dnia 26 stycznia 2016 roku Sebastian Michalski – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2015 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy; postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący P. S. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych; zwolnienie od wpisu od zażalenia na postanowienie sądu o odrzuceniu skargi. Opłata wynosi 100 zł. W uzasadnieniu wniosku Skarżący podał, że jest rozwiedziony i pozostaje w związku partnerski. Utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w kwocie 3.000 zł netto miesięcznie. Miesięczne koszty utrzymania określił na kwotę 1.500 zł. Wnioskodawca zaznaczył, że ma troje pełnoletnich dzieci, którym pomaga. Jednocześnie oświadczył, że nie ma żadnych zobowiązań finansowych. Według oświadczenia Skarżący nie posiada majątku (nieruchomości, ruchomości, oszczędności). W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia oświadczenia majątkowego skarżący podał, że zamieszkuje w domu partnerki i nie zawierał z nią umowy najmu mieszkania. Zapewnił przy tym, że nie prowadzi z partnerką wspólnego gospodarstwa domowego i nie potrafi udokumentować jej sytuacji majątkowej. Zgodnie z art. 246 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 – dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ciężar procesowy wykazania zasadności wniosku o prawo pomocy spoczywa na osobie ubiegającej się o prawo pomocy. Strona ubiegająca się o wsparcie, a przy tym posiadająca stałe dochody, powinna wykazać, że pomimo ograniczenia wydatków do granic zabezpieczenia kosztów koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny nie jest w stanie wygospodarować środków na koszty sądowe. Tylko wówczas uzasadnione jest twierdzenie, że koszty sądowe ograniczają realizację konstytucyjnego prawa do sądu. Zapewnienia skarżącego o tym, że nie prowadzi on z partnerką wspólnego gospodarstwa domowego nie korespondują z treścią składanych wyjaśnień i zasadami doświadczenia życiowego. Takie okoliczności jak pozostawanie w związku partnerski, wspólne zamieszkiwanie w jednym budynku, partycypowanie w kosztach utrzymania nieruchomości oraz w opłatach za media od wspólnie zamieszkiwanej nieruchomości stanowiącej własność partnerki aktualizują obowiązek przekazania danych o sytuacji majątkowej i dochodach partnerki oraz przeczą tezie o braku faktycznych możliwości przekazania takich informacji. Z powyższych względów uznać należało, że Skarżący nie wykonał wezwania do uzupełnienia oświadczenia majątkowego w zakresie udokumentowania źródeł przychodu oraz wysokości dochodów własnych i domowników. Wnioskodawca nie udokumentował także ani własnych kosztów utrzymania koniecznego, ani kosztów prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego z partnerką. Z tego względu oświadczenie majątkowe Skarżącego uznać należało za niepełne. Przyjmując natomiast za podstawę oceny żądania deklarowaną wysokość dochodów Skarżącego (3.000 zł netto miesięcznie) oraz deklarowane przez niego koszty utrzymania koniecznego (1.500 zł miesięcznie) nie budzi najmniejszych wątpliwości, że uiszczenie wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł pozostaje w zasięgu zdolności płatniczych Wnioskodawcy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 §1 pkt 2, art. 255 oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.